Mogelijkheden

Ik doe net alsof ik hier niet vandaan kom.

Zonder soapachtige twist (had een niet-Amerikaanse auteur dit ook zo gedaan?), was dit boek van rouwen sterker geweest. Hoeveel stappenplannen er tenslotte zijn, rouwen is persoonlijk, en voor de bijstander is niet meer mogelijk dan toekijken en algemeenheden mompelen.

In dit geval zou dat een ‘Hij was nog zo jong’ zijn, want Sarah’s zoon is pas 21 als hij overlijdt door een lawine. Moeilijk de schuld te geven, zo’n stuk natuur, en dat doet de hoofdpersoon dan ook niet. Er is sowieso weinig schuld, alleen maar veel twijfels over haar opvoeding.

Maar gelukkig is er een bezoek van een Vreemde, jonge vrouw die niet alleen afleidt maar vooral iedereen aan iets anders doet denken. Terugverwijzend naar mijn eerste zin: ik vraag me of dit zelfs een plot was geweest bij een niet-Amerikaanse auteur.

Hierdoor laat het verhaal een iets te goedkope, plakkerige smaak achter, waardoor rouw naar een laag pitje verdwijnt. Misschien was Sarah er blij mee.

Mogelijkheden, Kaui Hart Hemmings, Van Holkema & Warendorf 2014

Juliet Takes A Breath

Dear Harlowe,

Hi, my name is Juliet Palante.

Wederom een boek dat een noodzakelijke andere invalshoek biedt. Een Puertoricaanse lesbische tiener uit de Bronx die handvaten nodig heeft voor opgroeien, identiteit, feminisme en seksualiteit.

Maar leuk en lief en frustrerend en interessant, echt waar. Juliet worstelt nog met haar identiteit en uit de kast komen, maar heeft veel hulp van een boek. Na een enthousiaste mail naar de auteur mag ze langs komen voor een stage, waardoor ze ook nog moet leren omgaan met een compleet andere omgeving (Bronx naar Portland).

Juliet is heel erg een tiener, maar wel eentje die open staat voor nieuwe dingen leren, waardoor wat-een-tiener-frustraties bijna niet op komen borrelen. Ja, ze is koppig en ongeduldig en wantrouwend, maar ook zelfstandig, nieuwsgierig en kan kritiek aan.

Het boek leest als een technicolor sneltrein, en ik kan mij niet herinneren wanneer ik het voor het laatst zo’n ontiegelijk menselijk YA heb gelezen. Dus doen voor de invalshoek, maar zeker ook voor de lol.

Juliet Takes A Breath, Gabby Rivera, Riverdaleave Books 2016

Mustang

100 min.

Yes, eindelijk weer eens een film die ik iedereen wil aanraden, die me te pakken kreeg, die me nu nog bezig houdt. Wel met ondertiteling lezen, behalve als je de Turkse taal kent.

mustang-posterVijf zussen in een klein Turks dorpje dat nog vast zit in eeuwenoude gewoontjes. Vrouwen hebben alleen hun eer en zijn hun familie tot last tot ze uitgehuwelijkt zijn. De vijf hebben het lef om lol te hebben (met jongens) en worden daarvoor afgestraft. Het huis wordt omgebouwd naar een gevangenis, en huwelijken zijn de enige weg er uit.

Het voelt allemaal zo natural dat ik soms twijfelde of het geen documentaire was. Er is zoveel zusterliefde dat het verandert in een soort van oerkracht om ook maar enige controle te houden over hun eigen levens.

Hoe frustrerend al die outdated tradities zijn, familieliefde en tienerrebellie en hoop zorgen er voor dat Mustang geen nare smaak in je mond achter laat.

Mustang, Ad Vitam 2015

The Heat

123 min.

Het is toch net een iets ander cliché als het vrouwen zijn. Deze film had net zo makkelijk dertien in een dozijn kunnen zijn met Seth Rogen/James Franco, The Rock/Kevin Hart, of een ander mannelijk koppel uit de Jude Apatow stal. Buddy cop comedy met mannelijke buddies, natuurlijk! Maar deze keer dan dus niet. Met twee vrouwelijke hoofdrolspelers.

the heat posterDie allebei ook twee grote clichés spelen. De ene is uptight, een kenau workaholic waar niemand mee kan/wil samenwerken, de ander is te aggressief, te aso, en niemand wil/kan met haar samenwerken. Dan is er ook nog een plot van “niemand gelooft ons/iedereen werkt ons tegen/alleen wij kunnen dit redden” en de bingokaart van clichés is compleet.

Gelukkig is het grappig, zelfs wanneer het banaal en fout is en iets te lang duurt. Door de clichés waardoor je weet wat je kunt verwachten, maar ook omdat Bullock en McCarthy zo’n lol schijnen te hebben. Het kan dus best wel een keertje, vrouwen in de hoofdrol.

The Heat, Twentieth Century Fox 2013

Beautiful Ruins

The dying actress arrived in his village the only way one could come in directly – in a boat that motored into the cave, lurched past the rock jetty, and bumped against the end of the pier.

Wist ik bij Fates and Furies niet hoe ik mijn onder-de-indruk-heid moest overbrengen, weet ik nu niet hoe dit boek als ‘goed maar teleurstellend’ uit te leggen. Het lijkt wel een beroep, dat recenseren.

Beautiful Ruins werkt van veel mysterie (wat zijn de verbanden tussen deze mensen, waarom leven ze (niet) op deze manier, wie is de vader) netjes alle lijntjes af tot alles duidelijk is. Bijna te duidelijk dus, want zo verandert zwoel avontuur in “verkeerde tijd, verkeerde plaats, verkeerde persoon”. Een kater van een boek, verdorie.

Misschien had ik moeten onthouden dat het mij aangeraden was als een ‘summer read’, net meer om het lijf dan de aanraders van Cosmopolitan. Maar het zette zo hoog in!

Beautiful Ruins is dus best te lezen en fijn vermakelijk. Houd de verwachtingen alleen laag.

Beautiful Ruins, Jess Walter, Harper Collings 2012

Ever After

121 min.

Van sommige films neem je gewoon aan dat je ze vast wel eens gezien hebt. Voor mij is één daarvan Ever After: A Cinderella Story. Nineties, romantische comedy? Drew Barrymore? Vast! Nou niet dus. Gelukkig is dat nu eindelijk recht gezet.

ever-after-a-cinderella-story-movie-poster-1998Ever After is weer een versie van het Assepoester-sprookje, maar deze keer met extra ruggegraat. Schoonmoeder Anjelica Huston (altijd fijn om te volgen) doet het er maar mee. En daar doet ze haar best voor ook, met dochters/stiefzussen als ammunitie en collateral damage.

Zo valt het heel mee met de mierzoetigheid en wijze levenslessen en is de film niet meer en niet minder dan een aandoenlijk plezier om naar te kijken.

Ever After: A Cinderella Story, Twentieth Century Fox 1998

Slade House

Whatever Mum’s saying’s drowned out by the grimy roar of the bus pulling away, revealing a pub called The Fox and Hounds.

Krijgt die man het toch maar mooi voor elkaar om van één gegeven een boek te maken. Er gebeuren Vreemde Dingen in een Vreemd Huis, door de jaren heen. Elke negen jaar, en de lezer mag mee kijken.

Niet Mitchell’s sterkste (ik ben een fan), maar zijn stijl en controle over dat waar je zo lekker kippenvel/shivers down your spine van krijgt, zorgen er toch voor dat je je niet helemaal bekocht voelt. Er is toch weer mysterie en mythologie en dat wat ik het Kippenvel?! einde noem: is het nu echt goed afgelopen of zijn we in slaap gesust?

Het voelt een beetje als een tussendoortje van de auteur, en kan dan zo ook als het beste beschouwd worden. Niet voor de eerste ontmoeting, maar voor de (passieve) fan.

Slade House, David Mitchell, Alfred A. Knopf 2015