Homegoing

The night Effia Otcher was born into the musky heat of Fanteland, a fire raged through the woods just outside her father’s compound.

A much recommended book that didn’t disappoint one bit. How often does that happen (rhetorical question)?

I often appreciate a family epistle, using people to show history through the centuries. Sometimes their surroundings are more interesting, something the characters and their impact on later generations are the elements that make the story.

Homegoing does both. It starts in Ghana, with the time when white people were just a minor element, a mark in between tribal issues. It goes on into the twenty-first century. So that means kingdoms rising and falling, slavery, wars, segregation, the American civil war and civil rights movements, fear for lives solely because they’re being lived in dark(er) skins. And during all that, people. Likeable people, confusing people, people you worry for. There’s their family mythology, but Yaa Gyasi never makes you forget that these are (just) humans.

It’s ugly, how close to the skin it plays. Colorism, racism, the superiority feelings of white people. This is reality, and there’s no judging tone; the situations speak for themselves. Doesn’t mean this story is non-stop hard to read, just another gold star for in Gyasi’s book. All in all, add me to the voice of recommendations.

Homegoing, Yaa Gyasi, Alfred A. Knopf 2016

Advertisements

De bijen

De oude boomgaard lag ingeklemd.

Dit was stukken vreemder dan ik had verwacht, alleen al omdat ik verkeerd had herinnerd dat dit non-fictie was/zou zijn. Gelukkig was het een positieve verrassing.

In De bijen zit de lezer in een huif. De hoofdpersoon is een bij, iedereen is een bij, behalve de spinnen en wespen en andere nare vijanden. Elke bij kent haar plek, maar met Flora 717 gaat het mis en blijft het misgaan. Flora 717 vraagt zich namelijk dingen af, heeft geheimen, en verandert van functie(s).

Zo bloeit het verhaal op als een sprookje met een rauw, donker randje dat dreigt de boel te besmetten. Of de lezer hier iets van leert? In hoeverre het biologisch correct is? Wie het weet, mag het zeggen. Maar vermakelijk, spannend en gruwelijk is het.

De bijen, Laline Paull, De Bezige Bij 2014

Influence

I can admit it freely now.

The author admits that he’s been a patsy for his entire life. Luckily he doesn’t just knows that, but also knows how to get out of situations that try to use that weak spot of his for someone else’s profit.

There’s many ways to persuade, and many varieties of persuasion. Cialdini is a writing professor, making the set up of the book traditionally school book-ish. There’s an anecdote, data, a conclusion. That doesn’t mean that the material is dull, just a bit dense from time to time. A lot of what’s mentioned is recognisable (to me), but the addition of extra layers provide new information.

It took a few chapters before I really had an epiphany, but I guess that completely depends on what knowledge you start with. It’s an accessible insight to the human mind and action, and maybe one day – when buying a car for example – you can use it to get out of situations you’d otherwise be the patsy in.

Influence: the psychology of persuasion, Robert B. Cialdini, HarperCollins 1984

Commandant Konijn

De kogel van een MI6 maakt geen grote gaten: 5.56 millimeter in doorsnee, minder dan een pink, maar eenmaal binnen in je lijf verandert hij in een dodelijk klein monster dat door je ingewanden ploegt.

Alles went, ook oorlog. Van alles kan verslavend worden, ook oorlog. Auteur en journalist Michel Maas maakte verschillende mee, en schreef daarover.

Maas zit vooral op de Balkan, maar volgt oorlog, potentiële oorlog, ook naar Thailand. Het dagelijks leven is de juiste bron vinden om op de juiste plek te komen: in het belegerde dorp, naast het mijnenveld, bij de begrafenis van een kind. De journalisten en fotografen worden ook voor van alles uitgenodigd door de lokale bevolking; als zij er zijn geweest, als er over geschreven wordt, dan zal iets veranderen. Als de wereld het nu maar weet, ziet, hoort, dan moet de oorlog snel voorbij zijn.

Wij weten wel beter. Maas schrijft het allemaal op, gebruikt dit ook als een excuus om achter te blijven, niet terug te hoeven naar vrouw en kinderen. Welk verschil het heeft gemaakt? Op het moment suprême  beneemt de NAVO hem zijn high en doel. Hoe te functioneren zonder oorlog?

Dit is een boek voor de (toekomstige) journalist, maar zeker ook voor ieder die meer moet leren over de Balkanoorlog(en) en hoe ongeluk in kolommen wordt verpakt.

Commandant Konijn, Michel Maas, De Bezige Bij 2017

Dear White People

10 x 30 min.

Ik kreeg het niet voor elkaar om de film te kijken, maar gelukkig hielp Netflix (weer eens): nu is er ook een serie.

dear-white-people-netflixMet hetzelfde gegeven: zwarte studenten op overmatig witte campus die in mindere en meerdere mate tegen racisme ingaan. Hoofdpersoon is misschien wel Sam met radioshow Dear White People, maar – heel fijn – anderen krijgen elk ook een aflevering. Iets met ‘verschillende, nodige invalshoeken’ en zo.
Zo leer je waarom sommigen “zo min mogelijk zwart” willen zijn, of hoe het is om waarheid te ontkennen voor je eigen veiligheid.

En door het evenwicht van continu activisme en ‘ik wil gewoon leven, hoe dan ook’ wordt Dear White People geen eenzijdig pamflet. Hoeft ook niet; de ervaring van met de neus op de bittere feiten gedrukt worden gebeurt toch wel.

Dear White People, Netflix 2017

The Collaborator

Captain Kadian takes a large swig from his glass tumbler, closes his eyes for a moment, smacks his lips and says, ‘The job’s not that hard, you see, you just go down once a week or fifteen days, and the money, the money is not bad at all.’

I really wanted to like this. Looking back a few days later, I appreciate the story and the story telling, but while reading it, it couldn’t hold my focus.

The story is about the nineties war in Kashmir, and the young man left behind to take care of the remains. Literally. Where others have left to fight (for India/against India), the headman’s son has the job of taking identity cards from dead bodies. He feels left behind, he feels like a failure, he lives in less than a ghost town.

So what was it that didn’t click with me? Maybe the endless dreariness, the weight of everything going on. It’s not like the prose is dull, uninspired or repetitive, but it does push you into the tightening corner of the main character’s despair.
Maybe I simply read it after the wrong book, maybe I just couldn’t handle the story.

The Collaborator, Mirza Waheed, Viking 2011

The Unseen World

“Hello,” it said.

It took a while, but this story comes with a punch. It’s about the family you choose and build, the place in society you can create and can be created for you. It’s about a love for education, knowledge and science, sometimes overruling familial love. It’s also about tragedies. Yes, I know this might not sound like the most appealing story.

Adding to that, the characters are all flawed in different kind of ways. The father figure chooses work and science over traditional parenting (and family) life, the neighbour falls regularly short in her attempts to add normalcy, the daughter is a stubborn yet passive creature. It takes a while to root for those that are all so awkwardly flawed.

David – the father – is losing the control over his mind, and Ada – his daughter – is only twelve. With his mind deteriorating, so does the world he built around her, the story he created for himself. Ada has to adjust to puberty, traditional life and saying goodbye to the father she knew, in different ways.

Science may just be the only that is left standing.

 

The Unseen World, Liz Moore, Windmill Books 2016