Het Kremlin

Het Kremlin is een van de beroemdste bouwwerken in de wereld.

Een geschiedenisboek voor de toegewijde geschiedenislezer. Wat een hoeveelheid informatie, en terwijl ik alleen maar een beetje meer wilde weten over die vreemde Russen en hun geschiedenis.

Merridale gaat eeuwen terug, langs elke keer dat een deel van het Kremlin wordt gebouwd, herbouwd en afgebrand. Van stammen naar tsaren naar communisten naar ..wat er nu zit, alles mag in detail er in.

Dat is pittig, en de eindeloze opstapeling van feiten maakt het niet toegankelijker. Het kan best dat de zus van de politicus mooie oorbellen had die zeventig jaar later werd terug gevonden, maar had het redigeren niet iets scherper gekund? Misschien af en toe wat grafieken of stambomen als visuele steun?

Meer naslagwerk dan lettervreterboek dus. Al weet ik nu wel meer van de Russische geschiedenis; ik snap er de Russen alleen nog niet door.

Het Kremlin: Een politieke en culturele geschiedenis, Catherine Merridale, Nieuw Amsterdam 2013

De lege etalage

Somos felices aquí.

Een beetje minder herhaling had best gekund, Van Iperen. Zelfs als de lezer maar een hoofdstuk per keer leest, hoeven de feiten niet elk derde hoofdstuk herhaald te worden.

Trieste feiten, helaas. Cuba is niet eens de eerste (noch vast de laatste) in de categorie van landen vol (vruchtbaar) potentieel, om vervolgens vernietigd te worden door een overheid/autoriteit die de kolder in de kop krijgt. Is het eindelijk afhankelijk van de Spanjaarden, de Russen en de Amerikanen, valt alles uit elkaar door een corrupte versie van communisme/socialisme (ik vermoed dat Castro het zelf ook niet meer weet).

En dan komen de verhalen van armoede en hypocrisie. De tweede om de eerste te ontwijken, want het is niet veilig om kritiek te spuien. Ook al moeten dochters prostitueren, worden inwoners bij toeristische spots weg gehouden alsof de armoe besmettelijk is, en worden woonruimtes uit ingestorte gebouwen gecreëerd. Er is niets anders, namelijk. Voor de inwoner is er niks, behalve de zwarte markt en de onzekerheid.

Dit is een boek uit 1996, en het milde optimisme (‘In 2000 kunnen we misschien met een wederopbouw beginnen’) prikt maar een klein beetje. Kom maar met een update, Van Iperen. Laat de liefste mensen van Zuid-Amerika uitspreken of er nog iets van die hoop over is. Knip de herhalingen er uit en het pagina-aantal hoeft niet eens te veranderen.

De lege etalage: Cuba na de revolutie, Art van Iperen, Atlas 1996

Disappearing Moon Cafe

He remembered that by then he was worn out from fighting the wind.

Sometimes you are simply (already) invested in a novel because you struggled to get it. Or like ‘struggle’; it’s not like I had to climb trees and survive the Sahara to get to it. It was just a tough-to-acquire eBook with a picky view of in which app to work. Anyway.

This was an experience, opposed to just another novel. Maybe I’m simply not used to Asian actors and their certain style yet, maybe it was simply because the jumps through time got me bewildered a few times.

There’s over a century of stories within the family, from second(/third/fourth?) cousins to daughters-in-law, first sons and grumpy (great-)grandmothers. A Chinese family in Canada, Chinese-Canadians and the Chinese family members left behind in the other country.

It’s a family tree book with immigration, racism and sexism mixed in. The not-western point of view doesn’t alienate, because everything that happens is simply too familiar. Everyone’s got a family, some roots just grow further and wither slower.

Disappearing Moon Cafe, Sky Lee, Douglas & McIntyre Ltd. 1990

De onbekenden

In die tijd ging het ons alleen om de gewone genoegens: goed eten. een goede nachtrust, blijdschap, plezier en gezondheid.

Een niet-blanke, vrouwelijke auteur, punten voor mijn Diverser Lezen Score. En jeetje, het boek was nog mooi, pijnlijk, interessant ook, dat kan zo maar! (sarcasme).

De hoofdpersonen van De Onbekenden zijn Maribel en Mayor, maar allerlei ‘onbekende Amerikanen’ (de oorspronkelijke titel is The book of Unknown Americans) oftewel (illegale) immigranten uit hetzelfde gebouw komen aan bod. Mogen laten zien dat ze ook mensen zijn, die voor allerlei redenen zijn geïmmigreerd. De ouders van Maribel kunnen hun dochter niet op de beste manier laten helpen in eigen land, dus zijn in de VS voor betere zorg, veiligheid, en hoop.

Mayor is de buurjongen die verliefd op haar wordt, ook al is ze zo anders dan de andere meiden, en gaat ze nog naar een speciale school ook.

En dan? Dan toont Henríquez weer dat immigranten ook (maar) mensen zijn. Dat het enige choquerende en ongemakkelijke is, is hoe hun omgeving ze behandelt en hoe ze aan alle kanten worden gekort op een normaal, functionerend, veilig en gezond leven. Tieners willen alleen maar tienerdingen doen, de anderen hebben dromen groot en klein. En daar boven hangt het zwaard van immigratie en alle risico’s en vooroordelen.

Een invalshoek dat nog veel vaker gebruikt en opgemerkt moet worden. En deze keer ook nog aantrekkelijk en warm opgeschreven ook.

De onbekenden, Cristina Henríquez, Cargo 2015

Een verhaal met een angel

Mijn belangstelling voor hommels en andere insecten dateert van toen ik zeven jaar was en we met ons gezin van een kleine twee-onder-een-kapwoning aan de verstedelijkte rand van Birmingham verhuisden naar het dorpje Edgmond in Shropshire.

Hommels, zoveel hommels om over te vertellen en informeren. Leuke beesten hoor, maar allemensen, er komt geen einde aan. En dan zijn ze nog zo belangrijk voor onze wereld ook!

Goulson serveert deze hoeveelheid informatie met autobiografische elementen er door heen geroerd, om de lezer te helpen begrijpen wat zijn motivatie is en hoe hij op het pad van hommelcheerleader is gekomen. Dat pad leidt hem ook flink over de wereldbol heen, waardoor de auteur af en toe in een Indiana Jones van biologie verandert. Alleen maar goed, helpt om het huiswerkgevoel op afstand te houden.

De angel is dan vooral de nare realiteit, hoe belangrijk hommels zijn voor de natuur en hoe ze in het nauw zitten. Gelukkig houdt Goulson vast aan positiviteit, en tips om eigen natuur hommelvriendelijker te maken.

Een verhaal met een angel, Dave Goulson, Atlas Contact 2014

Hidden Figures

127 min.
I think it was pretty clear when there were parts and lines added to make (small-minded) white people feel better, but (or maybe because of that, help?) I enjoyed Hidden Figures a lot. An uplifting movie with unlikely heroines that are smart, funny, well dressed and black.
hidden figures poster

‘Based on true life events’ seems to be a forewarning for sappy, Hallmark-like stories that are described as having heart while not really having or showing it. This story about the black, human computers of NASA could have been much more inspirational, much brighter and louder and beautiful and grating. Now it’s largely a show of how people can learn not to be sexist and racist because they’re confronted with smart black women. This happens in the 1960s, and it ends a bit too much with the unsaid message of how all that is very much in the past. While we know it isn’t, of course.

Didn’t I say this movie was uplifting? It is, kind of. The characters move from okay to better, the bad guys are only the confused guys, there’s pictures and blurbs at the end to show you the real life counterparts. There’s a cute soundtrack and as said before, the heroines are lovely. It could have simply been sharper, more vibrant, more honest.

Until we get that story, Hidden Figures is a cleaned up history lesson worth watching.

Hidden Figures, Levantine Films 2016

De verlossing van Liesbeth Bede

Een lange rechte weg verbindt Luttelgeest met de havenstad.

Well, that wasn’t sort of what I expected. Ik kwam voor een variatie op de Stepford Wives, ik liet ..ja, wat liet ik eigenlijk achter? Want was dit? In hoeveel genres kan ik het inpassen?

Ik word niet vaak verrast door boeken, daar lees ik meestal gewoon te veel voor. En als het dan een verrassing is, is het van de “Gedver nee moest dat nu”-variatie, clues of conclusies die krom en/of onaantrekkelijk zijn.

Bij Liesbeth was ik het niet helemaal eens met de verrassingen, maar bleken ze in the end wel er bij te horen, het verhaal bijzonder te maken.

Het begint redelijk helder: apart (maar leuk, interessant) geval Liesbeth Biede en haar gezin verhuizen naar Luttelgeest. Er zijn wat vreemde dingen, vreemde situaties en vreemde mensen, maar iedereen is/lijkt tevreden en het heeft geen directe negatieve invloed op haar, dus waarom niet?

Wanneer het vreemd wordt, wordt het ook lekker vreemd. Luttelgeest is not the limit, en van genrevast gaat het allemaal heen. Is dit satire, is dit navelstaren? Het ligt in ieder geval niet aan de controle van de auteur, die het verhaal gewoon op de rails houdt, hoeveel het ook zwabbert.

De verlossing van Liesbeth Bede, Sophie Zijlstra, Querido 2016