13th

100 min.

13th-netflixAren’t there documentaries with happy/happier subjects? Of course there are, but isn’t a documentary supposed to educate? About things that may not be a day-to-day subject for a lot of people? I think 13th is smack right on that with it being about the USA prison system and how black people suffer from it.

This isn’t an emotional appeal, this is layers and layers of facts and numbers and statistics showing how authorities use everything in their power to control the minority population. How there’s no equality in punishment for the same crime, how there’s no fairness and that believing in the system is more than naive, it might be lethal.

It’s the strength of the people featured that prevent you from completely circling down the drain of ‘Is this really society’. People that keep speaking up, that keep fighting, the Davids to the  many-headed Goliath.

Ignorance is not an argument. Know what’s wrong.

13th, Netflix 2016

Het geluid van vallende sneeuw

Van bovenaf gezien leek Japan alle beloftes in te lossen.

Net zoals met Krekel, krekel was dit een boek dat ik gedeeltelijk wilde lezen om meer buiten de westerse wereld te lezen. Het geluid van vallende sneeuw scoort daar iets minder op omdat het door een Nederlandse wordt geschreven.

Dit is dan ook één van de punten die ik heb tegen het boek. Vooral in het begin kruipt er af en toe nog wat ‘Rare jongens, die Japanners’ in. Natuurlijk oordelen we vanuit wat we kennen, maar het is toch lastiger kijken naar het onbekende wanneer iemand anders zegt ‘Jeetje, wat vreemd’ voor je zelf dat besluit kunt maken.

De andere punten dan? Die paar pagina’s over Regnerus’ achtergrond halen de complete Huh, Japan-ervaring omlaag, maar dat is het ook wel. Verder laat het verschillende kanten van het land zien, topografisch en sociaal, is de taal benaderbaar en de invalshoek (voor een kunstenaarsbeurs naar de andere kant van de wereld) iets origineler dan Zoek Jezelf.

Niet slecht dus, voor een kijkje in een Aziatisch land. Maar dat zeg ik als onwetende Nederlandse.

Het geluid van vallende sneeuw, Jannie Regnerus, Wereldbibliotheek 2006

Terug naar normaal

Soms kun je in de grootste problemen raken door je op een receptie met je eigen zaken te bemoeien.

Alsof men nog meer redenen nodig had om niet in de VS te willen wonen. Wordt je er niet ziek, dan zorgt Big Pharma (geen sprookje) er wel voor dat je jezelf als ziek beschouwt. Een psychiater vindt het uit de spuigaten lopen en poogt een kijkje achter de schermen te bieden.

Deze Allen Frances werkte mee aan verschillende encyclopendiën over psychiatrie (de DSM reeks), en zag zo hoe gezondheid vervangen werd door geld en meer geld. Aan gezonde mensen kun je veel minder verdienen dan aan zieke, dus zorg er voor dat men zich ziekt voelt of het vreest.

Frances laat het niet alleen bij de tijd van DSM-V, natuurlijk niet. De geschiedenis van psychiatrie en psychiatrische ziektes en hoe de samenleving zij behandelt(/de) mag er ook bij. Daardoor wordt er wel herhaling aan de informatie toegevoegd.

Want zelfs als het geen algemene kennis zou zijn, wordt het snel duidelijk dat men door de eeuwen heen niet al te vriendelijk zijn geweest tegenover mensen met een psychiatrische afwijking. Dat men niet zo lang geleden lobotomie nog een goed idee vond, bijvoorbeeld. En dat het ook echt heel erg is dat pharmaceuten mensen alleen maar als zakken met geld zien, in plaats van mensen.

Dan zijn de precieze data over hoe ver Big Pharma wel niet gaat stukken enger. Dan laten de verhalen van winnaars en verliezers zien hoe belangrijk het is dat er vroeger dan later echt eens banden aan die groep gelegd moeten worden.

Terug naar Normaal kan dus het beste gezien worden als het naslagwerk waar het op gebaseerd is, af en toe een hoofdstuk, niet om te blokken voor het examen aan het einde van het boek.

Terug naar normaal: Inside informatie over de epidemie van psychische stoornissen, DSM-5, Big Pharma en de medicalisering van het dagelijks leven, Allen Frances, Nieuwezijds 2013

The Birth of the Pill

The old lady loved sex and had – for forty years – been looking for a way to enjoy it even more.

It’s clear to me that I’ve been reading so much more non-fiction: phrases I use start feeling repetitive. But yes, this book is a bit more on the novel side of writing, opposed to straight up history book. Mostly – I think – because the huge amount of personal lives added. How personal can you be before history turns into human interest? Or is there no line? Anyway, to The Birth of the Pill.

That pill, yes. The one that doesn’t need another name and never really got one. Margaret Sanger, Katherine McCormick, John Rock and Gregory Pincus are the people behind it. With different motivations (more independence for women, population control) it was work of years and years. Besides their stories, there’s the imagery of the USA in that time, society and (its lack of) women’s rights, and how health and medicine were viewed. It makes the book a large slice of life story, with enough facts to fill a pub quiz. One related to the sexual revolution.

The Birth of the Pill, Jonathan Eig, Carrera 2014

Hand To Mouth

In the fall of 2013, I was in my first semester of school in a decade.

Zoals ik al eens eerder heb gezegd: sommige boeken moet je lezen voor de POV, de (onbekende) invalshoek. Wat weet je als Nederlander nu echt van Amerikaanse armoede?

Tirado is arm op een manier die hier onbekend is. Meerdere banen, maar nog de keuze tussen benzine of eten. Een slechte gezondheid omdat een behandeling te duur is maar ook te veel tijd kost. Ze laat zien dat er geen uitgang is bij deze vicieuze cirkel, omdat er nooit genoeg ruimte is voor een pauze, sparen, egoïstisch zijn.

De auteur doet dit wel op een agressieve manier. Haar woede is begrijpelijk, want men kijkt nog steeds op armen neer, en zeker de Amerikaanse samenleving blijft maar vasthouden aan de illusie dat je er met hard werken wel komt. Er wordt regelmatig gevloekt, en ze weigert excuses te geven voor haar keuzes en gedachten.

Zacht gezegd is het dus geen pretje, dit boek. Maar het schopt wel flink tegen ouderwetse ideeën waar wij aan vast houden om geen verandering door te drukken.

Hand To Mouth: Living in Bootstrap America, Linda Tirado, Penguin Books 2014

Dior and I

90 min.

Oei, wat mooi. En oei, wat een gedoe, zo’n modehuis runnen. Dior and I vertelt over Raf dior_and_i_posterSimons’ eerste collectie bij Dior, en hoe dat dan wel werkt, zo’n haute couture huis.

Dat had makkelijk net zo gelikt en gesmeerd als een advertentie kunnen worden, maar Dior and zijn personeel hebben gelukkig toegestaan om heel het proces te tonen, met frustraties en fouten. Hierdoor wordt het in ieder geval menselijker en geloofwaardiger, zonder de magie van stuk-stof-verandert-in-haute-couture kwijt te raken.

Daar moet men wel ondertitels voor dulden, en misschien een ietsie pietsie beetje interesse in kleding en mode hebben. Verder is het gewoon een mooi en arbeidsintensief verhaal.

Dior and I, Cim Productions 2014

Rabid:

Ours is a domesticated age.

Niet voor tijdens het eten.

Wanneer je non-fictie wilt lezen hoeft dat niet per se een (auto)biografie te zijn, natuurlijk. Rabid gaat over rabies, de verspreiding er van, de mythologie er omheen en het gevecht er tegen. In (ranzig) detail.

Vooral het geschiedkundige deel biedt veel informatie, en connecties naar zowel vampieren en weerwolven en hun bijbehorende mythes zijn onsmakelijk maar interessant. Het wordt alleen later in het boek langzaam in de herhaling valt, en vaker terug grijpt naar eerder genoemde feiten dan nodig in een boek van plus minus 300 pagina’s.

Het is dus het soort non-fictie dat je naast een ander boek leest, af en toe een hoofstuk. Op die manier leer je over de ziekte zonder je af te vragen waarom het al zo bekend klinkt.

Rabid: A Cultural History of the World’s Most Diabolical Virus, Bill Wasik & Monica Murphy, Penguin Books 2012