De Surprise

91 min.

Ik vind dat Nederlandse romantische comedies heel redelijk zijn. Ik had De Surprise dan ook voor een licht moment bewaard; blijkt het ineens veel meer te zijn dan “oh nee, als ze elkaar maar op tijd op Amsterdam Centraal Station tegenkomen!”.

de surprise filmposter

Blijkt er dus ineens een zwart randje aan te zitten dat op zo’n manier uitgewerkt wordt dat het bijna de spotlights jat. Want een organisatie die euthaniseert op de manier dat de klant het wilt, ook als de klant verrast wilt worden, had makkelijk ééndimensionale nonsense kunnen worden als excuses om de hoofdpersonen bij elkaar te krijgen. Zit er gewoon genoeg achter om door heel de film heen te wortelen!

Ondertussen charmeert Georgina Verbaan iedereen de film af, en zo hield een Nederlandse (en Belgische, en Ierse) film ineens mijn aandacht vast van begin tot eind.

De Surprise staat op Netflix. En een hekel aan Nederlands horen in de film? Er komen meerdere talen langs.

De Surprise, A-Film 2015

Advertisements

Hex

Stefan de Graaf kwam juist op tijd om de hoek van het parkeerterrein achter de Nico de Witt-supermarkt gerend om te zien hoe Katharina van Wijler werd overreden door een antiek draaiorgel.

Net zoals bij The Library at Mount Char is dit verhaal helemaal klaar voor televisie of film. En ook hier zou het best flink minder kunnen wat betreft geweld, deze keer bijna exclusief gericht op vrouwen.

Beek is geen dorp zoals andere Nederlandse dorpen, Beek heeft een eeuwenoude heks. In het dagelijks leven is ze redelijk rustig, zolang je haar maar met rust laat en het dorp niet te lang verlaat. Natuurlijk gebeuren er meerdere dingen waardoor de rust helemaal en compleet vernietigd wordt.

Maar de weg daar naar toe is vol in detail beschreven geweld en horror. Ja, daar is het dan ook een boek voor uit het horrorgenre. Maar moet het zo van-dik-hout-zaagt-men-planken? De conclusie wordt er ook met dikke spijkers ingeslagen, waardoor je makkelijk hoofdstukken kunt overslaan: het zal later toch nog eens allemaal verteld worden.

Dus ja, spannend materiaal, maar er kan nog wel een (televisieschrijvende) redacteur over heen.

Hex, Thomas Olde Heuvelt, Luitingh-Sijthoff 2013

The Good Place

26x 20 min.

Wat is dit voor leuke onzin? Het zag er leuk en helder gekleurd uit (á la Pushing Daisies, dat ik altijd als standaard voor ‘TV met felle kleuren’ zal gebruiken), en online was er enthousiasme voor, maar nog niet op de vervelende door-de-strot manier. The-Good-Place-poster

Blijkt het stiekem geen onzin. Maar toch ook wel, maar dat moet je zelf ontdekken. Kort gezegd: Eleanor is nogal een eikel, sterft en komt in The Good Place terecht. Hier komen activisten, professoren, zeer goede mensen terecht. En zij dus, en ze heeft vrij snel door dat ze er niet hoort. Maar ja, als je elke keer hoort dat de andere optie vliegende vier-koppige beren zijn ..

Eleanor probeert dus een beter mens te worden. De mensen om haar heen maken het er niet makkelijker op.

Het is een snelle, lichte serie met genoeg kneepjes waardoor het allemaal net wat scherper wordt. En het staat hier op Netflix, dus je kan er helemaal snel en soepel doorheen schieten.

The Good Place, NBC 2016

De Graces

Iedereen zei dat het heksen waren.

Ik weet verdorie niet meer wie dit me had aangeraden, want daar wil ik graag even een hartig woordje mee spreken. Brr, YA volgens het cliché boekje. En werd het op de achterkant ook nog aangeraden voor fans van Twilight en Beautiful Creatures. Had ik nu maar van te voren het boek opgegeven.

De echte naam van de hoofdpersoon leren we niet eens; zij besluit zichzelf eens River te noemen en daar doet iedereen aan mee. River dus, en ze is nieuw in een kleine stad en al snel wordt ze net zo betoverd en/of obsessief met de mysterieuze familie die al tijden daar woont. En mysterieus is.

Maar met River is er ook Iets Aan De Hand. Daarvoor wordt de lezer zo’n tweehonderd pagina’s aan het lijntje gehouden, terwijl de mysterieuze familie al snel gewoon wat eleganter dan de rest lijkt. De andere karakters mogen tweedimensionaal blijven, River krijgt alle ruimte om onduidelijk en chagrijnig te zijn.

Is er dan misschien nog iets van een uitsmijter, een diamantje in de modder? Neuh. Zelfs als River eindelijk de boel uitlegt, wordt het lauwwarm geserveerd met een duidelijke opening voor boek twee. Ze mag het doen zonder mij.

De Graces, Laure Eve, Van Goor 2016

Commandant Konijn

De kogel van een MI6 maakt geen grote gaten: 5.56 millimeter in doorsnee, minder dan een pink, maar eenmaal binnen in je lijf verandert hij in een dodelijk klein monster dat door je ingewanden ploegt.

Alles went, ook oorlog. Van alles kan verslavend worden, ook oorlog. Auteur en journalist Michel Maas maakte verschillende mee, en schreef daarover.

Maas zit vooral op de Balkan, maar volgt oorlog, potentiële oorlog, ook naar Thailand. Het dagelijks leven is de juiste bron vinden om op de juiste plek te komen: in het belegerde dorp, naast het mijnenveld, bij de begrafenis van een kind. De journalisten en fotografen worden ook voor van alles uitgenodigd door de lokale bevolking; als zij er zijn geweest, als er over geschreven wordt, dan zal iets veranderen. Als de wereld het nu maar weet, ziet, hoort, dan moet de oorlog snel voorbij zijn.

Wij weten wel beter. Maas schrijft het allemaal op, gebruikt dit ook als een excuus om achter te blijven, niet terug te hoeven naar vrouw en kinderen. Welk verschil het heeft gemaakt? Op het moment suprême  beneemt de NAVO hem zijn high en doel. Hoe te functioneren zonder oorlog?

Dit is een boek voor de (toekomstige) journalist, maar zeker ook voor ieder die meer moet leren over de Balkanoorlog(en) en hoe ongeluk in kolommen wordt verpakt.

Commandant Konijn, Michel Maas, De Bezige Bij 2017

De zoetzure smaak van dromen

Mijn moeder gelooft dat je altijd de hoofdingang moet nemen als je een gebouw voor de eerste keer betreedt.

Héé, een roman (is het ook een roman als het nonfictie is?) met hedendaagse Chinese elementen, zoals ik al een poos naar op zoek was (op de passieve manier)! Het speelt zich zelfs grotendeels in de recente geschiedenis (jaren tachtig en negentig) af, desalniettemin komen Mao’s en de Revoluties’ jaren toch nog even langs. Bijna net zo vaak als het hoeveelheid () in deze alinea.

Zoals de ondertitel zegt, gaat het om opgroeien in het Chinese familierestaurant. Eentje dat in Friesland staat, niet bepaald een multi-culturele, volle omgeving waarin iemand op kan gaan. De familie Li is anders van de meegegeven lunch tot aan de weekend/avondinvulling (altijd werken in het restaurant).

Het restaurant is een groot onderdeel van het leven, maar Sun gaat zeker verder. Dit is meer dan zeer smakelijk klinkende omschrijvingen van keuken en maaltijden, dit is achter de deuren van de immigrant. En dat doet ze nuchter, verhelderend.

Het zijn ook mensen, die van de Chinees. Dat weet je zeker na dit verhaal.

De zoetzure smaak van dromen: het familieverhaal achter een Chinees restaurant, Sun Li, AmbolAnthos 2016

Divines

107 min.

Flikken de Fransen het weer. Verdorie, wat een film. Na Black en Girlhood een film vanuit de banlieus, de lelijkste plekken van Frankrijk met (pijnlijk) bewijs dat de mensen die daar wonen, heen gestuurd zijn, gedumpt zijn, niet minder menselijk zijn dan de Franse clichés die rond de Eiffeltoren flaneren.

divines easy tigerDeze keer weer een vrouwenvriendschap, met romance ver op de achtergrond. Zij houden vooral van elkaar. Dat het geld waardoor ze extra lol hebben van drugs en diefstal komt – liever niet over nadenken.

Dat het niet mooi afloopt (die Fransen toch) hoef ik niet aan te stippen, in deze film gaat het over de eindeloze liefde tussen twee vriendinnen, hoe cliché ideeën over mannelijk en vrouwelijkheid (de vrouw is de dealer, de man danst, de vrouwen zijn agressief, de mannen volgen) ondersteboven gezet worden zonder het onder je neus te wrijven. Het gaat om de eindeloze, uitzichtloze hopeloosheid van groeien naar alles waar je beticht van wordt. Zijn het beesten, of zijn het hun omstandigheden? En kan dat wel veranderen zonder dat het barst?

Divines, Easy Tiger 2016