13th

100 min.

13th-netflixAren’t there documentaries with happy/happier subjects? Of course there are, but isn’t a documentary supposed to educate? About things that may not be a day-to-day subject for a lot of people? I think 13th is smack right on that with it being about the USA prison system and how black people suffer from it.

This isn’t an emotional appeal, this is layers and layers of facts and numbers and statistics showing how authorities use everything in their power to control the minority population. How there’s no equality in punishment for the same crime, how there’s no fairness and that believing in the system is more than naive, it might be lethal.

It’s the strength of the people featured that prevent you from completely circling down the drain of ‘Is this really society’. People that keep speaking up, that keep fighting, the Davids to the  many-headed Goliath.

Ignorance is not an argument. Know what’s wrong.

13th, Netflix 2016

Dior and I

90 min.

Oei, wat mooi. En oei, wat een gedoe, zo’n modehuis runnen. Dior and I vertelt over Raf dior_and_i_posterSimons’ eerste collectie bij Dior, en hoe dat dan wel werkt, zo’n haute couture huis.

Dat had makkelijk net zo gelikt en gesmeerd als een advertentie kunnen worden, maar Dior and zijn personeel hebben gelukkig toegestaan om heel het proces te tonen, met frustraties en fouten. Hierdoor wordt het in ieder geval menselijker en geloofwaardiger, zonder de magie van stuk-stof-verandert-in-haute-couture kwijt te raken.

Daar moet men wel ondertitels voor dulden, en misschien een ietsie pietsie beetje interesse in kleding en mode hebben. Verder is het gewoon een mooi en arbeidsintensief verhaal.

Dior and I, Cim Productions 2014

Pina

103 min. 

Kijk je als eerste film van het nieuwe jaar iets waar maar weinig touwtjes aan zijn vast te knopen. “Dansfilm” zegt de omschrijving. “Dansers vertellen waarom ze dansen.”
“Dance, dance, or we are lost”, zegt choreografe Pina Bausch waar de film om draait.

pina wim wenders jeremy thomasMaar dat hoor je pas als je door heel de film heen bent getrokken. Dit is geen evenwichtige documentaire met een nette verdeling van achter de schermen, interviews en toneel. Stukken van optredens worden je ogen ingegoten, je oren uitgebikt door de begeleidende (soms dan) muziek. Interviews? Korte, in ieders moerstaal, dus regel ondertitels. Achter de schermen? Rationele inzichten? Nee joh.

Het is heel erg een film waarvoor je open moet staan, waar bij je alles uit moet zetten om alleen te ontvangen, in plaats van knibbig te raken (plot? logica? haha!). Het is een kunststuk, en zoals men geen Vivaldi bij McDonald’s verwacht, is dit geen filmvermaak zoals “gewoon”.

Maar hè. Voor de mensen die overdonderd, verdwaasd en kriebelig iebelig willen worden, is dit een film om je dag mee te veranderen.

Pina, Wim Wenders & Jeremy Thomas 2011

HUMAN DOC: De Terugkeercoach

“Laat Brussel mij en mijn kind hier maar doden.” De stem is emotieloos, het gezicht blurred voor de veiligheid. Het maakt de vrouw schijnbaar niets meer uit, om -na het weg gaan van de coaches- toch in tranen uit te barsten.

De Terugkeercoach moet het niet van zijn regie en beelden hebben. Waar Welcome het nog lukte om het hopeloze te tonen door kleurloze omgevingen en bleke dialogen met daar bovenop een toef onmogelijke liefde, geeft de HUMAN documentaire vooral het idee dat iemand een camera op zijn schouder heeft gehesen en een dagje is mee gaan lopen.

Dat betekent niet dat de boodschap niet aankomt. Ook hier is de mens ongewild, is er een leven dat ontvlucht wordt. Het zijn niet alleen mensen uit het Midden-Oosten, ook Europeanen zoeken betere oorden. Maar dat is ze niet gelukt, anders zaten ze hier niet. In huizen waarmee België een pionier is, omdat het uitgeprocedeerde asielzoekers een plek geeft om zichzelf en hun dromen bij elkaar te rapen voor ze terug naar huis gaan, of het ergens anders proberen. Of – in het geval van vrijwillige terugkeer (wat gelukkig ook voorkomt)- steun met reïntegratie in het thuisland.

Maar er zijn vooral treurige verhalen, alleen rijst de vraag waarom ze op deze manier worden opgediend. Moet de kijker hierna Amnesty International en andere organisaties gaan steunen? Of actief gaan protesteren voor het navolgen van mensenrechten? Waarom doen de coaches dit? Hoe lang bestaan de huizen al, zijn ze een succes te noemen? De kijker blijft alleen maar toeschouwer: kijken naar de treurige buitenlanders.

De vrouw krijgt een paar dagen extra voor ze écht het huis uit moet. Daarna moet ze maar naar een daklozenopvang. En dan? Dat valt schijnbaar niet te coachen.

HUMAN DOC: De Terugkeercoach is te bekijken op de website van de publiekeomroep