Miss India America

95 min.

Sometimes the best love stories are the ones involving friendship and self esteem. Although you could just call this a cute coming-of-age story as well and don’t worry about in your face Life Lessons and soppy scenes.
miss india americaMain character Lily always wins, no matter what the battle is. She has her entire life planned out, but of course life – being what it is – doesn’t go with that. Her boyfriend breaks off with her, because of a pageant miss! One of those dumb, shallow creatures (it takes her some time to realise her misogynistic ideas)!
Of course this means that Lily is going to have to win a pageant to win her boyfriend back. Even though she knows it’s a superficial mess, pulls her best friend away from what she wants (to participate), and just doesn’t know yet that you can’t ‘win’ people.
Boyfriend is just the katalysator for things here anyway, and nary a man is found after the first few scenes. They’re all weaker than Lily and her friends and competition, whom are learning about their culture, their place in it and that there are lines you don’t cross to win.
That’s how we get Lily recognising that you can’t keep an iron clad grip on everything-/one, and that life is nicer with people around than medals.

Miss India America, Simhan and Kapoor 2015

Dear White People

10 x 30 min.

Ik kreeg het niet voor elkaar om de film te kijken, maar gelukkig hielp Netflix (weer eens): nu is er ook een serie.

dear-white-people-netflixMet hetzelfde gegeven: zwarte studenten op overmatig witte campus die in mindere en meerdere mate tegen racisme ingaan. Hoofdpersoon is misschien wel Sam met radioshow Dear White People, maar – heel fijn – anderen krijgen elk ook een aflevering. Iets met ‘verschillende, nodige invalshoeken’ en zo.
Zo leer je waarom sommigen “zo min mogelijk zwart” willen zijn, of hoe het is om waarheid te ontkennen voor je eigen veiligheid.

En door het evenwicht van continu activisme en ‘ik wil gewoon leven, hoe dan ook’ wordt Dear White People geen eenzijdig pamflet. Hoeft ook niet; de ervaring van met de neus op de bittere feiten gedrukt worden gebeurt toch wel.

Dear White People, Netflix 2017

The woman in Cabin 10

The first inkling that something was wrong was waking in darkness to find the cat pawing at my face.

The narrator being unreliable (or do I only think she’s unreliable?) definitely set my teeth on edge, almost as much as the paranoia slowly building.

Main character and narrator Laura (Lo) has to experience a luxurious cruise for work. If only the tight spaces didn’t remind her so much of the very recent home burglary she experienced.

Instead of work, the luxuries and familiar faces present to distract her, Laura is sure that one night she witnesses a murder. Her frazzled state never ceases, only grows, because there was no woman in that cabin, and is it true that she’s been recently traumatised?

The roll up and conclusion aren’t completely satisfying, but the way towards it is creepy enough for a few hours thrilling entertainment.

The woman in Cabin 10, Ruth Ware, Harvill Secker 2016

Divines

107 min.

Flikken de Fransen het weer. Verdorie, wat een film. Na Black en Girlhood een film vanuit de banlieus, de lelijkste plekken van Frankrijk met (pijnlijk) bewijs dat de mensen die daar wonen, heen gestuurd zijn, gedumpt zijn, niet minder menselijk zijn dan de Franse clichés die rond de Eiffeltoren flaneren.

divines easy tigerDeze keer weer een vrouwenvriendschap, met romance ver op de achtergrond. Zij houden vooral van elkaar. Dat het geld waardoor ze extra lol hebben van drugs en diefstal komt – liever niet over nadenken.

Dat het niet mooi afloopt (die Fransen toch) hoef ik niet aan te stippen, in deze film gaat het over de eindeloze liefde tussen twee vriendinnen, hoe cliché ideeën over mannelijk en vrouwelijkheid (de vrouw is de dealer, de man danst, de vrouwen zijn agressief, de mannen volgen) ondersteboven gezet worden zonder het onder je neus te wrijven. Het gaat om de eindeloze, uitzichtloze hopeloosheid van groeien naar alles waar je beticht van wordt. Zijn het beesten, of zijn het hun omstandigheden? En kan dat wel veranderen zonder dat het barst?

Divines, Easy Tiger 2016

King Arthur: Legend of the Sword

126 min.

Voor een Guy Ritchie film vond ik het nogal mild, voor een Koning Arthur-vertelling vond ik het nogal ..Indiana Jones-achtig?

king arthur poster

Weinig gewaden en oud(klinkend) Engels in deze versie, het is meer lammy coats en een hoeveelheid aan “mate”. Geen zorgen, aan het verhaal is weinig veranderd, alleen heeft Arthur er deze keer wel érg weinig zin in.

Gelukkig zijn er gigantische olifanten, magie, bijdehante bad guys en een boel (trippy) actiescènes om Arthur van gedachten te veranderen. Mate.

Als je een avonturenfilm zonder enige coherentie nodig hebt, is King Arthur: Legend of the Sword een heel redelijk aanbod. Neem wel verlichting mee: de film bestaat alleen uit tinten grijs, groen en donkerblauw.

King Arthur: Legend of the Sword, Warners Brothers 2017

We Are Your Friends

100 min.

we are your friends posterOké, ik ga er toch over schrijven. Er zijn verschillende domme films. Sommigen zo flauw dat het melig wordt, anderen hebben net genoeg plot en/of mooie mensen dat je de onzin accepteert. Dit was niet zo’n film. Dit was een vlak, leeg vehikel dat op geen enkele manier vermaakte.

Zonnig Californië met een groepje vrienden (twintigers?) dat het mooie, luxe leven wilt, maar er niet de middelen voor heeft. Gelukkig kan er eentje DJen! Moeten we maar geloven dan, want door een combinatie van luiheid en faalangst, wordt er weinig getoond, en de rest is niet indrukwekkend. Hoe ontdekken we dan dat deze jongemannen personen zijn in plaats van bordkarton? Niet. Er is een romance met een vrouw die er liever ook niet lijkt te zijn, wat gepruttel tussen werkgever en werknemers, maar gelukkig toch een happy ending. Geloof ik.

Een promo-clip voor MTV Ibiza is spannender en klinkt ook beter.

We Are Your Friends, StudioCanal 2015

Nevernight

People often shit themselves when they die.

Ah nice, just some ordinary, entertaining sword and dagger (and dagger, and dagger) fantasy. Is it a stand alone? I don’t think so. Can it be read as one? Definitely.

Preteen girl goes through a traumatic experience, uses it to get into Superb Killer’s School to become one and punish those that put her through it. Along the ride there’s a lot of high school tropes (cliques, hateful teachers, romances) with some fantasy ones (surely there’s never been one as good as her).

It’s fun and satisfying, with some nice (with some gruesome details) world building along the way. Did it blow my mind and will stay with me forever? No. Was there anything annoyingly wrong with it? Not that I can remember.

Nevernight, Jay Kristoff, Harper Collins 2016