The Marriage of Opposites

I always left my window open at night, despite the warnings I’d been given.

Visually stunning, to start out with a cliche compliment. A book that could very well be turned into a TV show, but is vibrant, bright and visual enough to not necessarily need the obvious image to accompany the story. The story is the image, full of them, bursting in technicolour.
The blurb talks about the life of the mother of painter Camille Pizzarro, but ‘story about stubborn woman on a small island in the 1900s’  would have done fine as well. Rachel isn’t impressed by what her parents, religious community and society tells her to be and do, and fights their ideas in many ways. Old stories, mythology and distance to the rest of the world turn her into a heroine in a magical-realistic world.
That doesn’t mean that she’s likeable full time, the woman is stubborn and arrogant and stubborn. Camille – being her carbon copy – doesn’t make things easier inside the family (home). It does make for bigger surroundings, with Paris becoming a participant of the story later into the book. And through Hoffman’s words, Paris might have never looked lovelier.
Still, this is Rachel’s book, and she deserves it.
The Marriage of Opposites, Alice Hoffman, Simon&Schuster 2015

De lege etalage

Somos felices aquí.

Een beetje minder herhaling had best gekund, Van Iperen. Zelfs als de lezer maar een hoofdstuk per keer leest, hoeven de feiten niet elk derde hoofdstuk herhaald te worden.

Trieste feiten, helaas. Cuba is niet eens de eerste (noch vast de laatste) in de categorie van landen vol (vruchtbaar) potentieel, om vervolgens vernietigd te worden door een overheid/autoriteit die de kolder in de kop krijgt. Is het eindelijk afhankelijk van de Spanjaarden, de Russen en de Amerikanen, valt alles uit elkaar door een corrupte versie van communisme/socialisme (ik vermoed dat Castro het zelf ook niet meer weet).

En dan komen de verhalen van armoede en hypocrisie. De tweede om de eerste te ontwijken, want het is niet veilig om kritiek te spuien. Ook al moeten dochters prostitueren, worden inwoners bij toeristische spots weg gehouden alsof de armoe besmettelijk is, en worden woonruimtes uit ingestorte gebouwen gecreëerd. Er is niets anders, namelijk. Voor de inwoner is er niks, behalve de zwarte markt en de onzekerheid.

Dit is een boek uit 1996, en het milde optimisme (‘In 2000 kunnen we misschien met een wederopbouw beginnen’) prikt maar een klein beetje. Kom maar met een update, Van Iperen. Laat de liefste mensen van Zuid-Amerika uitspreken of er nog iets van die hoop over is. Knip de herhalingen er uit en het pagina-aantal hoeft niet eens te veranderen.

De lege etalage: Cuba na de revolutie, Art van Iperen, Atlas 1996

Een verhaal met een angel

Mijn belangstelling voor hommels en andere insecten dateert van toen ik zeven jaar was en we met ons gezin van een kleine twee-onder-een-kapwoning aan de verstedelijkte rand van Birmingham verhuisden naar het dorpje Edgmond in Shropshire.

Hommels, zoveel hommels om over te vertellen en informeren. Leuke beesten hoor, maar allemensen, er komt geen einde aan. En dan zijn ze nog zo belangrijk voor onze wereld ook!

Goulson serveert deze hoeveelheid informatie met autobiografische elementen er door heen geroerd, om de lezer te helpen begrijpen wat zijn motivatie is en hoe hij op het pad van hommelcheerleader is gekomen. Dat pad leidt hem ook flink over de wereldbol heen, waardoor de auteur af en toe in een Indiana Jones van biologie verandert. Alleen maar goed, helpt om het huiswerkgevoel op afstand te houden.

De angel is dan vooral de nare realiteit, hoe belangrijk hommels zijn voor de natuur en hoe ze in het nauw zitten. Gelukkig houdt Goulson vast aan positiviteit, en tips om eigen natuur hommelvriendelijker te maken.

Een verhaal met een angel, Dave Goulson, Atlas Contact 2014

Fool’s Quest

I am warm and safe in the den, with my two siblings.

Have I told you lately how much a favourite Robin Hobb is of mine? That she’s the one I recommend whenever someone asks for a fantasy author? That using ‘epic’ isn’t too much of an exaggeration with her stories?

Well, now you know. If you want sprawling fantasy with tons of (casual) world building, filled with (mostly) human characters, cool kinds of magic and enough plot, with room to breathe. It doesn’t matter if a book is over 700 pages if you can race through it, powered by excitement (too much?).

Anyway, Fool’s Quest is the second book of a trilogy and connecting worlds and stories used in previous trilogies. There is an older Fitz now, and his calm life is pretty much over and gone, because his past and the people from it, can’t let him go. It moves him from his homestead to the big city to – well, there’s a map in front of the book for a reason.

You can read these books without having read the other trilogies, but just treat yourself with at least The LiveShip Traders besides this one.

Fool’s Quest; Book II of the Fitz and The Fool trilogy, Robin Hobb, Del Rey 2015

Hidden Figures

127 min.
I think it was pretty clear when there were parts and lines added to make (small-minded) white people feel better, but (or maybe because of that, help?) I enjoyed Hidden Figures a lot. An uplifting movie with unlikely heroines that are smart, funny, well dressed and black.
hidden figures poster

‘Based on true life events’ seems to be a forewarning for sappy, Hallmark-like stories that are described as having heart while not really having or showing it. This story about the black, human computers of NASA could have been much more inspirational, much brighter and louder and beautiful and grating. Now it’s largely a show of how people can learn not to be sexist and racist because they’re confronted with smart black women. This happens in the 1960s, and it ends a bit too much with the unsaid message of how all that is very much in the past. While we know it isn’t, of course.

Didn’t I say this movie was uplifting? It is, kind of. The characters move from okay to better, the bad guys are only the confused guys, there’s pictures and blurbs at the end to show you the real life counterparts. There’s a cute soundtrack and as said before, the heroines are lovely. It could have simply been sharper, more vibrant, more honest.

Until we get that story, Hidden Figures is a cleaned up history lesson worth watching.

Hidden Figures, Levantine Films 2016

Van dode mannen win je niet

Je moeder knipte mannen voor geld.

Sommige boeken laten je alleen maar achter met het grind van de wanhoop, om dat nare, vuige gevoel te proberen te vatten. Had er nu echt geen sprankje hoop boven op gekund?

Nee, want de lezer zit deze keer in het hoofd van een man die vuil in een lijfelijke vorm is. Hij bedreigt en misbruikt de vrouwen in zijn leven, fraudeert, (mis)handelt, snoeft, geen mooi kantje aan te vinden. Geen excuses of achtergrond ook, alleen ‘de slangen’ en hoe die hem aan het meppen of slopen zetten.

Alleen Wesley krijgt zo goed als nooit al dat lelijks over hem heen. Hij is de twaalfjarige zoon van één van de man z’n vriendinnen, en op zijn manier doet hij zijn best voor de jongen. Het maakt het verhaal niet lichter of zachter, want hoe lang voor zelfs Wesley iets verkeerds in zijn ogen doet?

Walter van den Berg heeft zo’n man meegemaakt als kind. Gelukkig kon hij er over schrijven en het bekend(er) maken, maar daarmee komt ook de gedachte op over hoeveel kinderen dit zelf, alleen moeten bevechten.

Van dode mannen win je niet, Walter van den Berg, De Bezige Bij 2013

tweet

John Wick: Chapter 2

122 min.

Can you get any more violent? When you’re talking to John Wick versus John Wick: Chapter 2, the answer is yes. Maybe the question should be: can it be more bloody? Also, yes. When the first five full-on-screen exploding skulls and body parts might make one flinch, there’s so many of them it’s tempting to just go ‘Ah, you again’ after a while.
john-wick-chapter-2

Viewers were promised more of the world building regarding the criminal world (and hotels) through which John moves. The promise was full-filled, although scantily. This time we learn that this world is international, spending one third of the film in Rome (and under it). Again it’s beautiful surroundings, beautiful people and some worrying rules these people live by.

But mostly it’s violence. With weapons, without. On the roof, under ground (and in the underground), anywhere. But don’t worry about the dog this time, Wick does it utterly, completely by himself.

John Wick: Chapter 2, Thunder Road Productions 2017