Ginger: Het mysterie van roodharigen

Ik ben de enige roodharige in de familie, iets wat veel roodharigen bekend zal voorkomen.

Het boek was inderdaad regelmatig een feest van herkenning. Jammer dat Colliss Harvey zo vaak doorsloeg naar “eigenlijk is het gewoon echt discriminatie!” om dat gezellige gevoel heel de tijd vast te houden. Niet dat ik tegen een reality check ben, meer omdat het een beetje voelde als mee willen doen aan een competitie ver boven je niveau.

Hoe dan ook. Ginger: Het mysterie van roodharigen levert genoeg nieuwe feitjes en verbanden tussen bekende feiten om het beste soort non-fictie te worden; datgene je makkelijk weg leest en graag wilt (uit)delen.

De auteur is zichtbaar enthousiast, en voegt zichzelf daardoor misschien te veel aan het verhaal toe, maar deze filter zorgt er ook voor dat het show case van haar informatie wordt. Ja hoor, wij vinden zo’n roodharigendag ook spannend. Uitermate zwak einde over een boek vol mythologie en geschiedenis, dat wel.

Ginger: Het mysterie van roodharigen, Jacky Colliss Harvey, Terra 2015

Advertisements

House of Names

I have been acquainted with the smell of death.

Like a Creative Writing exercise someone gave up on after a few hundred pages. Or fanfiction, but where’s the line between those two anyway?

Anyway. House of Names is about the characters in Agamennon’s story. His wife Clytemnestra, his daughters Electra and Iphigenia and son Orestes. The sacrifice of one of them leads to mayhem and disaster, and everyone but Iphigenia get to give their point of view on the aftermath of it.

And they do so, and it feels like the build up to regular fiction build on mythological and/or historical figures. But then it’s done. Turns out it’s a slice of life, a collection of character sheets, instead of the creation of a story.

Maybe I should have known seeing that it only had little over 100 pages (in my e-reader). You can pass this one in your search for historical fiction with familiar names.

House of Names, Colm Tóibín, Penguin Random House 2017

The Girl Who Fell Beneath Fairyland and Led the Revels There

Once upon a time a girl named September had a secret.

It was the first title I recognised in the endless collection that is Overdrive. It’s also the sequel to The Girl Who Circumnavigated Fairyland In A Ship Of Her Own Making, because who needs short titles anyway (it’s not like Valente can’t do it, see Radiance).

Again, she offers a world brimming with colours, weirdness and smart little thoughts you wonder how you didn’t come up with them yourself. It’s fairy tales as they once were, yet with a Pratchettesque humor: don’t take the story teller, nor the experiences at face value.

Things went bad (again), and September is up to fixing it (again). She’s around after all. This time it’s in Fairyland (Below), making things a bit darker, including September. Small pieces of (ugly) reality meander through the adventures/quests/September’s wanderings.

Because even if you can survive the Forgotful Sea, you’re still someone’s child.

The Girl Who Fell Beneath Fairyland and Led the Revels There, Catherynne M. Valente, Macmillan 2012

De Surprise

91 min.

Ik vind dat Nederlandse romantische comedies heel redelijk zijn. Ik had De Surprise dan ook voor een licht moment bewaard; blijkt het ineens veel meer te zijn dan “oh nee, als ze elkaar maar op tijd op Amsterdam Centraal Station tegenkomen!”.

de surprise filmposter

Blijkt er dus ineens een zwart randje aan te zitten dat op zo’n manier uitgewerkt wordt dat het bijna de spotlights jat. Want een organisatie die euthaniseert op de manier dat de klant het wilt, ook als de klant verrast wilt worden, had makkelijk ééndimensionale nonsense kunnen worden als excuses om de hoofdpersonen bij elkaar te krijgen. Zit er gewoon genoeg achter om door heel de film heen te wortelen!

Ondertussen charmeert Georgina Verbaan iedereen de film af, en zo hield een Nederlandse (en Belgische, en Ierse) film ineens mijn aandacht vast van begin tot eind.

De Surprise staat op Netflix. En een hekel aan Nederlands horen in de film? Er komen meerdere talen langs.

De Surprise, A-Film 2015

Caterpillars Can’t Swim

“Go!”

So I discovered something new (NetGalley), and now I’m sure I’ll never want for something to read ever again. If the subscriptions to two international libraries and Overdrive weren’t going to take care of that, of course.

To the book. Young Adult with the main character having cerebral palsy, living in a very small town and saving another male teen that might not want to be saved. But still, pulling someone out of the water creates a connection.

Ryan feels responsible for Jack after that, even though Jack and Ryan’s best friend Cody try to stop making him feel so. Jack’s not the best, most social, fun loving guy around, while Cody is the pretty stereotypical jock.

What Liane Shaw does – and very nicely so – isn’t hurry either of them into a corner. Yes, someone’s disabled, but not his disability. Yes, someone’s gay, but not his sexuality. And yes, the jock can learn. All characters get room for development, and that doesn’t happen often enough.

It makes for a sweet, soft story, and a nice start of my Netgalley experience.

Caterpillars Can’t Swim, Liane Shaw, Second Story Press 2017

Did you hear about the Morgans?

103 min.

Hey, er zijn nog wel onschuldige, niet-frustrerende Hollywood romcoms in deze eeuw gemaakt. In Did you hear about the Morgans? mag Hugh Grant het weer eens proberen, dyhatm posteren doet Sarah Jessica Parker mee als een mildere versie van haar Sex & the City karakter.

Ze spelen een kibbelend stel dat vanuit New York City noodgedwongen vertrekt naar een gat in de MidWest van de VS. Men laat er de autosleutels in de auto’s zitten!

Genoeg elementen om een arsenaal van tenenkrommende clichés te openen, maar iedereen houdt zich in en houdt het bij een charmant plotje dat iedereen menselijk houdt. Men leert zelfs van elkaar.

En zo heb je een film waar je nergens hoeft door te spoelen of weg te kijken, maar gewoon met een zoet en zacht gevoel kan blijven zitten.

Did you hear about the Morgans?, Columbia Pictures 2009

Hex

Stefan de Graaf kwam juist op tijd om de hoek van het parkeerterrein achter de Nico de Witt-supermarkt gerend om te zien hoe Katharina van Wijler werd overreden door een antiek draaiorgel.

Net zoals bij The Library at Mount Char is dit verhaal helemaal klaar voor televisie of film. En ook hier zou het best flink minder kunnen wat betreft geweld, deze keer bijna exclusief gericht op vrouwen.

Beek is geen dorp zoals andere Nederlandse dorpen, Beek heeft een eeuwenoude heks. In het dagelijks leven is ze redelijk rustig, zolang je haar maar met rust laat en het dorp niet te lang verlaat. Natuurlijk gebeuren er meerdere dingen waardoor de rust helemaal en compleet vernietigd wordt.

Maar de weg daar naar toe is vol in detail beschreven geweld en horror. Ja, daar is het dan ook een boek voor uit het horrorgenre. Maar moet het zo van-dik-hout-zaagt-men-planken? De conclusie wordt er ook met dikke spijkers ingeslagen, waardoor je makkelijk hoofdstukken kunt overslaan: het zal later toch nog eens allemaal verteld worden.

Dus ja, spannend materiaal, maar er kan nog wel een (televisieschrijvende) redacteur over heen.

Hex, Thomas Olde Heuvelt, Luitingh-Sijthoff 2013