The Abyss Surrounds Us

Any other morning, I’d dive into Durga’s observation bay without hesitation, but this is the day before my life begins.

Scifi pirate lesbians with mutant turtles! In the ocean(s)! Honestly, if that’s not up your alley, I don’t know what else to say to sell you on this (again, short) story.

In a world where huge, mutated sea creatures defend all kind of ships, Cass Leung’s maiden voyage as a trainer of one, goes completely belly up. Yes, because of the previously mentioned pirates.

Emily Skrutskie creates a steampunk-ish, Guillermo del Toro-ish (I’m thinking Pacific Rim) world that’s honestly ripe for the taking by any television-bobo’s, it’s such a complete package. Entertaining, different, diverse characters, fun, action, romance, bam bam boom.

Is there going to be a sequel? Could well be. Is it necessary? Not exactly, if you’re looking for a very quick read (again, just 200 pages in the e-reader), you’re more than fine with this one. After that, pay it forward into the direction of the Hollywood hotshots you know.

The Abyss Surrounds Us, Emily Skrutskie, Flux 2016

De Graces

Iedereen zei dat het heksen waren.

Ik weet verdorie niet meer wie dit me had aangeraden, want daar wil ik graag even een hartig woordje mee spreken. Brr, YA volgens het cliché boekje. En werd het op de achterkant ook nog aangeraden voor fans van Twilight en Beautiful Creatures. Had ik nu maar van te voren het boek opgegeven.

De echte naam van de hoofdpersoon leren we niet eens; zij besluit zichzelf eens River te noemen en daar doet iedereen aan mee. River dus, en ze is nieuw in een kleine stad en al snel wordt ze net zo betoverd en/of obsessief met de mysterieuze familie die al tijden daar woont. En mysterieus is.

Maar met River is er ook Iets Aan De Hand. Daarvoor wordt de lezer zo’n tweehonderd pagina’s aan het lijntje gehouden, terwijl de mysterieuze familie al snel gewoon wat eleganter dan de rest lijkt. De andere karakters mogen tweedimensionaal blijven, River krijgt alle ruimte om onduidelijk en chagrijnig te zijn.

Is er dan misschien nog iets van een uitsmijter, een diamantje in de modder? Neuh. Zelfs als River eindelijk de boel uitlegt, wordt het lauwwarm geserveerd met een duidelijke opening voor boek twee. Ze mag het doen zonder mij.

De Graces, Laure Eve, Van Goor 2016

De zoetzure smaak van dromen

Mijn moeder gelooft dat je altijd de hoofdingang moet nemen als je een gebouw voor de eerste keer betreedt.

Héé, een roman (is het ook een roman als het nonfictie is?) met hedendaagse Chinese elementen, zoals ik al een poos naar op zoek was (op de passieve manier)! Het speelt zich zelfs grotendeels in de recente geschiedenis (jaren tachtig en negentig) af, desalniettemin komen Mao’s en de Revoluties’ jaren toch nog even langs. Bijna net zo vaak als het hoeveelheid () in deze alinea.

Zoals de ondertitel zegt, gaat het om opgroeien in het Chinese familierestaurant. Eentje dat in Friesland staat, niet bepaald een multi-culturele, volle omgeving waarin iemand op kan gaan. De familie Li is anders van de meegegeven lunch tot aan de weekend/avondinvulling (altijd werken in het restaurant).

Het restaurant is een groot onderdeel van het leven, maar Sun gaat zeker verder. Dit is meer dan zeer smakelijk klinkende omschrijvingen van keuken en maaltijden, dit is achter de deuren van de immigrant. En dat doet ze nuchter, verhelderend.

Het zijn ook mensen, die van de Chinees. Dat weet je zeker na dit verhaal.

De zoetzure smaak van dromen: het familieverhaal achter een Chinees restaurant, Sun Li, AmbolAnthos 2016

The Wedding Party

110 min.

The world is a global village: how else would I have discovered a Nigerian movie (and had been able to watch it through Netflix, thanks Netflix)?

The-Wedding-Party-posterThe glorious years of endless amounts of fun romantic comedies seem to have come and gone, so I take everything recommended. It’s not essential, it adds some fun variety between everything Marvel churns out versus Oscar material. The Wedding Party was recommended with ‘Not as dramatic and all over the place and most Nigerian movies. And cute.’  So yes, sure, why not.
If this wasn’t ‘not as’, I’m curious about the usual level of hysteria and dramatics. Because in this movie there’s plenty of yelling, fake fainting, (muttered) insults and musical introductions. As in – families are introduced with dancing. This might be a regular Nigerian wedding thing, but it definitely changes up the well known wedding mile. Anyway, the drama has a valid reason (of course): the husband’s family doesn’t think his future wife is good enough for him, the wife’s family handles the insult with as much grace as a hippo in a mini pool.
It’s fun though. It’s loud and weird and kind of all over the place, but it’s clear what everyone’s place is and how this story is going to end. In case you need a romantic comedy, here you go.
The Wedding Party, FilmOne 2016

The woman in Cabin 10

The first inkling that something was wrong was waking in darkness to find the cat pawing at my face.

The narrator being unreliable (or do I only think she’s unreliable?) definitely set my teeth on edge, almost as much as the paranoia slowly building.

Main character and narrator Laura (Lo) has to experience a luxurious cruise for work. If only the tight spaces didn’t remind her so much of the very recent home burglary she experienced.

Instead of work, the luxuries and familiar faces present to distract her, Laura is sure that one night she witnesses a murder. Her frazzled state never ceases, only grows, because there was no woman in that cabin, and is it true that she’s been recently traumatised?

The roll up and conclusion aren’t completely satisfying, but the way towards it is creepy enough for a few hours thrilling entertainment.

The woman in Cabin 10, Ruth Ware, Harvill Secker 2016

Divines

107 min.

Flikken de Fransen het weer. Verdorie, wat een film. Na Black en Girlhood een film vanuit de banlieus, de lelijkste plekken van Frankrijk met (pijnlijk) bewijs dat de mensen die daar wonen, heen gestuurd zijn, gedumpt zijn, niet minder menselijk zijn dan de Franse clichés die rond de Eiffeltoren flaneren.

divines easy tigerDeze keer weer een vrouwenvriendschap, met romance ver op de achtergrond. Zij houden vooral van elkaar. Dat het geld waardoor ze extra lol hebben van drugs en diefstal komt – liever niet over nadenken.

Dat het niet mooi afloopt (die Fransen toch) hoef ik niet aan te stippen, in deze film gaat het over de eindeloze liefde tussen twee vriendinnen, hoe cliché ideeën over mannelijk en vrouwelijkheid (de vrouw is de dealer, de man danst, de vrouwen zijn agressief, de mannen volgen) ondersteboven gezet worden zonder het onder je neus te wrijven. Het gaat om de eindeloze, uitzichtloze hopeloosheid van groeien naar alles waar je beticht van wordt. Zijn het beesten, of zijn het hun omstandigheden? En kan dat wel veranderen zonder dat het barst?

Divines, Easy Tiger 2016

Everfair

Lisette Toutournier sighed.

Well, it could make an amazing looking TV-show. The world building is there, it’s bright and diverse (both in surroundings as represented race and sexuality). It’s just the plot that ..not really isn’t.

Everfair is the name of the reclaimed, bought Congo and later parts of surrounding countries. With steampunk elements and money from societies and countries world wide, Africans, Europeans, Americans and Asians build up a country without colonial rule. Cool, original, awesome idea.

And that’s about it. The author seems to be in a hurry to showcase the rise and fall of this young country, hopping ahead in time like she was told not to use too much pages on character development. The story only gets sadder because of this as well, pulling the reader out of the freshly created fantasy.

I’m very fond of stand alone books, definitely in the fantasy series, but maybe Everfair could have done better with being a two-parter.

Everfair, Nisi Shawl, Tor 2016