The Abyss Surrounds Us

Any other morning, I’d dive into Durga’s observation bay without hesitation, but this is the day before my life begins.

Scifi pirate lesbians with mutant turtles! In the ocean(s)! Honestly, if that’s not up your alley, I don’t know what else to say to sell you on this (again, short) story.

In a world where huge, mutated sea creatures defend all kind of ships, Cass Leung’s maiden voyage as a trainer of one, goes completely belly up. Yes, because of the previously mentioned pirates.

Emily Skrutskie creates a steampunk-ish, Guillermo del Toro-ish (I’m thinking Pacific Rim) world that’s honestly ripe for the taking by any television-bobo’s, it’s such a complete package. Entertaining, different, diverse characters, fun, action, romance, bam bam boom.

Is there going to be a sequel? Could well be. Is it necessary? Not exactly, if you’re looking for a very quick read (again, just 200 pages in the e-reader), you’re more than fine with this one. After that, pay it forward into the direction of the Hollywood hotshots you know.

The Abyss Surrounds Us, Emily Skrutskie, Flux 2016

Chappie

120 min.

Vaak genoeg proberen actiefilms de Gevoelige Momenten de kijker door de strot te duwen: “hier, kijk, we zijn meer dan explosies en geweld!” Chappie doet dat beter, maar maakt er op andere gebieden weer een onherleidbaar zooitje van. Is dit een science fiction film, een buddy movie, avontuur? En waren de artiesten van Die Antwoord echt essentieel?
Chappie filmposterNu is ‘essentieel’ bij een film als deze natuurlijk een woord dat heel los gebruikt kan worden. Een verhaal over politierobots en artificiële intelligentie en nature versus nurture had op een niveau terecht gekomen waardoor je er nog een maand over doorpraat. Het werd Chappie. Een Johannesburg waarin de politie gesteund wordt door robots en zo (eindelijk) flinke successen tegenover misdaad kan behalen. De slechterik is de jaloerse meneer die liever zijn robot gebruikt ziet, terwijl de ingenieur van de robots liever nog wat menselijkheid aan ze toevoegt. De mislukte criminelen (Die Antwoord plus één) zijn de katalysator die het bij elkaar brengen. Zij willen namelijk ook wel zo’n robot, maar door het experimenteren van de ingenieur krijgen ze eentje met zoveel AI dat ze ‘m helemaal moeten opvoeden.
Zo zijn er gecharmeerde glimlachjes door Chappie‘s acties, maar vooral een boel vragen. Hoe lang is dit al bezig, waarom communiceert dit bedrijf zo slecht (intern), ALLEMENSEN hoeveel criminaliteit is er wel niet in deze stad? Is dit iets hoopvols, een aanklacht, en zo ja, waartoe precies? En moeten we nu wel of niet bang zijn voor AI?
Het zwabbert door tot het einde, om af te sluiten wanneer het interessant wordt. Lap, weer geen District 9 van Neil Blomkamp.
Chappie, Kinberg Genre 2015

Radiance

Come forward.

First of all, I’m not very fond of the novels that show their story through a collection of notes, diaries, pamphlets, and so on. Add those as decoration, but it feels too fragmented to build a story from. Or that’s simply laziness from me.

Secondly, there’s more room for world building than plot. Yes, I know, me complaining about too much world building? On this blog? But with Radiance there is no balance between the two. Character names are thrown around while my mind’s still reeling from learning about Mars’ society, more time spent on the interior of a space ship than motivation of caring for the main characters. Who are even the main characters?

The main plot – at least I think it is – is about how a company tries to reconstruct the disappearance and or ending of one of their employees. This being a film company, and the employee being a director and daughter of a Well Known Director, makes things just a bit more glamorous.
Because that’s what Radiance is, glam. Shiny. A picture book set in words.

 

Radiance, Catherynne M. Valente, Corsair 2015

The Giver

Het was bijna december, en Jonas begon bang te worden.

Dit is een boek waarvan ik snap waarom het verfilmd is, maar ik denk dat het boek juist sterker is omdat de lezer langzamer ontdekt wat er allemaal mis is. Beeld verklapt makkelijker sneller iets.

Want dat er iets mis is, is wel duidelijk. Geen emoties, geen ‘wild gedrag’, relaties die worden toegedeeld en ingedeeld door een raad? En dan zijn er ook nog fysieke ervaringen die de hoofdpersoon niet mag hebben.

Gelukkig wordt hij uitgekozen voor iets heel bijzonders, en zoals wel vaker met iets bijzonders komt het met wat lelijke realisaties. Het brengt wat vragen mee over persoonlijke vrijheid, het grotere goed, en hoe emoties en (onderbuik)gevoelens de samenleving beïnvloeden.

Het einde is nogal abrupt. Natuurlijk zijn er vervolgen.

The Giver, Lois Lowry, Lannoo 2015

Rogue One

133 min.

Definitely more fun when you watch it without knowing too much of the Star Wars universe and stories. And don’t act like it’s an international embarrassment if you aren’t rogue-one-posterwell-versed in its material.

Anyway, there’s another female brunette who needs to fight the baddies. She doesn’t want to at first, but Things Change and she realises that the Rebellion needs to succeed. After a dark (literally and figuratively) first half, it’s for the viewer clear as well.

In my mind Star Wars movies have always been different shades of sand colours, so the beautiful shots of the beachy planet definitely left me pleasantly surprised. So did the tempo, never giving you the feeling that there’s filler or that you’re stuck in your chair for another [x amount] of minutes. And yes, it is watchable with nary a clue about its background.

Think Indiana Jones in space, think explosions, narrow escapes and aliens and you have an entertaining two hours at the ready.

Rogue One: A Star Wars Story, Lucasfilm 2016

Star Trek Beyond

122 min.

It was definitely better than the second movie, but how hard was that one to beat? This time we’re back to the feeling of a summery, no-need-for-life-lessons Star Trek. And even star-trek-beyond-posterthough the director came from the Fast and the Furious series, not that much races.

As usual, the Enterprise is off somewhere, trying to help out an alien race, when they find someone that needs their help somewhere else. Being good Federation crew, they follow. A villain needs to be added in somewhere, so guess in which ways things don’t go as they should.

This time the movie moves along much smoother, there is less lens flare and random female nudity and flat-falling jokes. It could still do with more speaking parts for women, and it’s sad that a same-sex kiss had to be cut out. But if it’s going to be a trilogy, we leave on a semi high note, else the only way is up.

Star Trek Beyond, Paramount Pictures 2016

Everything Before Us

99 min.

Dat was nog eens een leuke verrassing. Ik koos de film uit voor het plot en het gebrek aan blanke mensen (het zal toch niet zijn dat alleen blanken romances op film meemaken?) en bleef voor de zachte, squishy gevoelens dat het mij gaf.

everything_before_usDeze film speelt zich af in een VS waarin de overheid zich met relaties bemoeit. Een gezonde relatie geeft een hogere score, die weer helpt met huren, solliciteren, enzovoorts. Een relatie die voor 12 maanden wordt afgebroken, of vol problemen, kan de score omlaag brengen. Everything Before Us volgt verschillende mensen in relaties en de impact die de score en de serieusheid er van er op hebben.

Gelukkig zijn mensen mensen en zijn emoties en gevoelens niet aan een beoordelende leiband te leggen. Zonder realiteit uit het oog te verliezen (want niet elke relatie werkt nu eenmaal), wordt het een heel lief en zacht filmpje over de liefde.

Everything Before Us, Wong Fu Productions 2015