The Dark Tower

95 min.

Tsja. Het had heel veel kunnen zijn, een film over de fantasy scifi van-alles boekenserie van Stephen King. In plaats daarvan probeerde het vooral even van alles aan te stippen, zonder al te veel op te letten op wat het bronmateriaal aanbood.

the dark tower movie posterDus wordt er een jongen toegevoegd, en details van zo’n zes boeken rond gesprenkeld. Hij heeft visioenen van een andere wereld met daarin een donkere toren, maar dan blijkt hij nodig voor de doelen van de slechterik, dus mag hij ook die andere wereld in. Gelukkig is er een held, de laatste van zijn soort, en daardoor emotioneel op de standaard Remi-manier.

Idris Elba (de held) doet nog wel zijn best, en je gunt hem een spin off of op zijn minst een mini-serie waarin we meer van zijn achtergrond leren. De slechterik lijkt vooral een donkere outfit genoeg motivatie te vinden om slecht te zijn. Er wordt niet genoeg gedeeld, en moeten we ons echt wel zorgen maken als de toren valt?

Men zou bezig zijn met een televisieserie voor de boeken. Geef Elba nog een keer een kans, en laten we de rest vergeten.

The Dark Tower, Sony 2017

 

 

Advertisements

The Shore

When news of the murder breaks I’m in Matthew’s, buying chicken necks so my little sister Renee and I can go crabbing.

A collection of stories all involving The Shore, a group of islands near the coast of Virginia. Some characters move through different stories, others only get a few pages. There’s whiffs of magic for some, (post)apocalyptic disaster for others. It’s a collection of island stories, throughout time.

The Shore seems to devour the people that want more, know more, creating a bubble inside the already bubble-like surroundings. Better to keep your mouth shut, your eyes down, your dreams small.

Yet this never makes the stories bitter; the majority seem to be light and fragile like the bubble it plays in. Is this really such a bad life, or just like any of those on the mainland?

The Shore starts strongly, but could have moved the stories around more to keep the appeal up. Now there’s a too clear peak with the feeling of an okay-ish aftermath.

The Shore, Sara Taylor, Penguin Random House 2015

The Abyss Surrounds Us

Any other morning, I’d dive into Durga’s observation bay without hesitation, but this is the day before my life begins.

Scifi pirate lesbians with mutant turtles! In the ocean(s)! Honestly, if that’s not up your alley, I don’t know what else to say to sell you on this (again, short) story.

In a world where huge, mutated sea creatures defend all kind of ships, Cass Leung’s maiden voyage as a trainer of one, goes completely belly up. Yes, because of the previously mentioned pirates.

Emily Skrutskie creates a steampunk-ish, Guillermo del Toro-ish (I’m thinking Pacific Rim) world that’s honestly ripe for the taking by any television-bobo’s, it’s such a complete package. Entertaining, different, diverse characters, fun, action, romance, bam bam boom.

Is there going to be a sequel? Could well be. Is it necessary? Not exactly, if you’re looking for a very quick read (again, just 200 pages in the e-reader), you’re more than fine with this one. After that, pay it forward into the direction of the Hollywood hotshots you know.

The Abyss Surrounds Us, Emily Skrutskie, Flux 2016

Chappie

120 min.

Vaak genoeg proberen actiefilms de Gevoelige Momenten de kijker door de strot te duwen: “hier, kijk, we zijn meer dan explosies en geweld!” Chappie doet dat beter, maar maakt er op andere gebieden weer een onherleidbaar zooitje van. Is dit een science fiction film, een buddy movie, avontuur? En waren de artiesten van Die Antwoord echt essentieel?
Chappie filmposterNu is ‘essentieel’ bij een film als deze natuurlijk een woord dat heel los gebruikt kan worden. Een verhaal over politierobots en artificiële intelligentie en nature versus nurture had op een niveau terecht gekomen waardoor je er nog een maand over doorpraat. Het werd Chappie. Een Johannesburg waarin de politie gesteund wordt door robots en zo (eindelijk) flinke successen tegenover misdaad kan behalen. De slechterik is de jaloerse meneer die liever zijn robot gebruikt ziet, terwijl de ingenieur van de robots liever nog wat menselijkheid aan ze toevoegt. De mislukte criminelen (Die Antwoord plus één) zijn de katalysator die het bij elkaar brengen. Zij willen namelijk ook wel zo’n robot, maar door het experimenteren van de ingenieur krijgen ze eentje met zoveel AI dat ze ‘m helemaal moeten opvoeden.
Zo zijn er gecharmeerde glimlachjes door Chappie‘s acties, maar vooral een boel vragen. Hoe lang is dit al bezig, waarom communiceert dit bedrijf zo slecht (intern), ALLEMENSEN hoeveel criminaliteit is er wel niet in deze stad? Is dit iets hoopvols, een aanklacht, en zo ja, waartoe precies? En moeten we nu wel of niet bang zijn voor AI?
Het zwabbert door tot het einde, om af te sluiten wanneer het interessant wordt. Lap, weer geen District 9 van Neil Blomkamp.
Chappie, Kinberg Genre 2015

Radiance

Come forward.

First of all, I’m not very fond of the novels that show their story through a collection of notes, diaries, pamphlets, and so on. Add those as decoration, but it feels too fragmented to build a story from. Or that’s simply laziness from me.

Secondly, there’s more room for world building than plot. Yes, I know, me complaining about too much world building? On this blog? But with Radiance there is no balance between the two. Character names are thrown around while my mind’s still reeling from learning about Mars’ society, more time spent on the interior of a space ship than motivation of caring for the main characters. Who are even the main characters?

The main plot – at least I think it is – is about how a company tries to reconstruct the disappearance and or ending of one of their employees. This being a film company, and the employee being a director and daughter of a Well Known Director, makes things just a bit more glamorous.
Because that’s what Radiance is, glam. Shiny. A picture book set in words.

 

Radiance, Catherynne M. Valente, Corsair 2015

The Giver

Het was bijna december, en Jonas begon bang te worden.

Dit is een boek waarvan ik snap waarom het verfilmd is, maar ik denk dat het boek juist sterker is omdat de lezer langzamer ontdekt wat er allemaal mis is. Beeld verklapt makkelijker sneller iets.

Want dat er iets mis is, is wel duidelijk. Geen emoties, geen ‘wild gedrag’, relaties die worden toegedeeld en ingedeeld door een raad? En dan zijn er ook nog fysieke ervaringen die de hoofdpersoon niet mag hebben.

Gelukkig wordt hij uitgekozen voor iets heel bijzonders, en zoals wel vaker met iets bijzonders komt het met wat lelijke realisaties. Het brengt wat vragen mee over persoonlijke vrijheid, het grotere goed, en hoe emoties en (onderbuik)gevoelens de samenleving beïnvloeden.

Het einde is nogal abrupt. Natuurlijk zijn er vervolgen.

The Giver, Lois Lowry, Lannoo 2015

Rogue One

133 min.

Definitely more fun when you watch it without knowing too much of the Star Wars universe and stories. And don’t act like it’s an international embarrassment if you aren’t rogue-one-posterwell-versed in its material.

Anyway, there’s another female brunette who needs to fight the baddies. She doesn’t want to at first, but Things Change and she realises that the Rebellion needs to succeed. After a dark (literally and figuratively) first half, it’s for the viewer clear as well.

In my mind Star Wars movies have always been different shades of sand colours, so the beautiful shots of the beachy planet definitely left me pleasantly surprised. So did the tempo, never giving you the feeling that there’s filler or that you’re stuck in your chair for another [x amount] of minutes. And yes, it is watchable with nary a clue about its background.

Think Indiana Jones in space, think explosions, narrow escapes and aliens and you have an entertaining two hours at the ready.

Rogue One: A Star Wars Story, Lucasfilm 2016