De verlossing van Liesbeth Bede

Een lange rechte weg verbindt Luttelgeest met de havenstad.

Well, that wasn’t sort of what I expected. Ik kwam voor een variatie op de Stepford Wives, ik liet ..ja, wat liet ik eigenlijk achter? Want was dit? In hoeveel genres kan ik het inpassen?

Ik word niet vaak verrast door boeken, daar lees ik meestal gewoon te veel voor. En als het dan een verrassing is, is het van de “Gedver nee moest dat nu”-variatie, clues of conclusies die krom en/of onaantrekkelijk zijn.

Bij Liesbeth was ik het niet helemaal eens met de verrassingen, maar bleken ze in the end wel er bij te horen, het verhaal bijzonder te maken.

Het begint redelijk helder: apart (maar leuk, interessant) geval Liesbeth Biede en haar gezin verhuizen naar Luttelgeest. Er zijn wat vreemde dingen, vreemde situaties en vreemde mensen, maar iedereen is/lijkt tevreden en het heeft geen directe negatieve invloed op haar, dus waarom niet?

Wanneer het vreemd wordt, wordt het ook lekker vreemd. Luttelgeest is not the limit, en van genrevast gaat het allemaal heen. Is dit satire, is dit navelstaren? Het ligt in ieder geval niet aan de controle van de auteur, die het verhaal gewoon op de rails houdt, hoeveel het ook zwabbert.

De verlossing van Liesbeth Bede, Sophie Zijlstra, Querido 2016

En de akker is de wereld

‘s Middags was het altijd zo warm, dat de kinderen in beweging moesten blijven om hun voeten niet te schroeien, met kleine dribbelpasjes, zo licht mogelijk.

Oorlog is niet alleen maar geweld en vernietiging, het is ook vluchtelingen, ontheemd zijn, misplaatst worden. Ineens niet meer een persoon zijn, maar vee. Of men ze nu met of zonder goede bedoelingen bekijkt.

Een boek uit 1947 dat in 2015 opnieuw is uitgebracht. Zijn er tegenwoordig ook goedbedoelende families die gevluchte kinderen opnemen, of is dat juist iets dat weer gedaan moet worden? Ook als er zoveel risico’s bekend zijn?

En de akker is de wereld is vol met kleine gevechten. Voor een normaal leven, tegen ziekte en vooroordelen, voor de familie, tegen de wanhoop. Goede bedoelingen zijn niet genoeg, maar komt dat door de bedoelingen of de omgeving?

Het is een wrang verhaal, eindelijk eens de invalshoek buiten de Nazi’s, NSB-ers en Joden. Zijn kinderen meer onschuldig? Waar ligt de grens tussen vluchten en ontwijken? Een goede re-publicatie.

En de akker is de wereld, Dola de Jong, Querido 1947

De Afvallige

Op een dag besloot een man om op een zuil te gaan zitten en er niet meer af te komen totdat hij zijn leven had overdacht.

Met ruim 600 pagina’s en flink rond gespring in tijd, is het niet zo makkelijk om De Afvallige in één zin te vatten. Nee, natuurlijk wel, maar in één zin waar de lezer ook iets aan heeft.

Het is een geschiedenisverhaal, heel, heel vroeger, met het Romeinse rijk en katholieken als nieuwe gelovigen. Er zijn drie hoofdrollen, misschien vier, misschien wel meer. Gelukkig zijn ze allemaal aan elkaar verbonden.

Men reist door het hele rijk en daarbuiten om fouten recht te zetten, vijandige overnames te stoppen, elkaar te ontsnappen. Swintharik is vervloekt, Alêtis was getuige van een massamoord, Dido probeert het verhaal van de nadagen van het Romeinse rijk te vertellen en ieders plaats er in.

Het is omvangrijk en uitgebreid en door het heen en weer springen in de tijd zal instappen niet al te makkelijk zijn, maar het verhaal wordt ook nergens taai. Het is een familie-opus zonder bloedbanden, de bekende factoren (Romeinse Rijk, Hunnen, Grieken) eens vanuit de gewone man bezien. En dat is interessant.

De Afvallige, Jan van Aken, Querido 2013

Vinexvrouwen

Ik ben een Marokkaan in een vinexwijk.

Ik weet dat ze depressief was tijdens het schrijven van dit boek (hopelijk is ze het nu niet meer), maar ik vraag me af in hoeverre haar nare gedrag resultaat er van is. Misschien is ze wel altijd chagrijnig en levensmoe.

El Bezaz vertelt over haar leven in een vinexwijk. Haar karakteriseringen zijn herkenbaar, treurig en hilarisch tegelijkertijd. Haar toon (wanneer er geen zelfmedelijden is) is aantrekkelijk en heel het verhaal is zeer toegankelijk.
Het gaat er dan ook niet om of ze een goed ‘door de ogen van de allochtoon’ boek heeft geschreven. Ook niet of het vrouwvriendelijk/racistisch/’Je wilt alleen allochtonen als ze exotisch zijn’ waardoor ik het geen aanrader vind.

Het was gewoon allemaal ongemakkelijk en niet op zo’n manier die tot nadenken aanzet. Er is alleen maar frustratie en frustratie over het gefrustreerd zijn. Ik ga wel haar andere, niet-biografische romans eens proberen.

Vinexvrouwen, Naima El Bezaz, Querido 2010