In Order to Live

On the cold, black night of March 31, 2007, my mother and I scrambled down the steep, rocky back of the frozen Yalu River that divides North Korea and China.

Autobiografieën boeten vaak in op stijl over waarheid. Het voelt dan oppervlakkig om commentaar te leveren op de warboel van het geschreven materiaal, wanneer het geschreven materiaal zo extreem, eng, bizar, enzovoorts is. Maakt het echt uit hoe mooi/lelijk het verhaal is opgeschreven, als het verhaal aantoont hoe gruwelijk het leven in Noord-Korea is?

Auteur Yeonmi Park is er opgegroeid, ontsnapt het voor andere horror in China en Mongolië, om vervolgens in Zuid-Korea aan te komen en beschouwd te worden als tweederangs burger. Noord-Koreanen zijn tenslotte achterlijke, gehersenspoelde arbeiders. Hoe dat komt, laat Yeonmi ook niet achterwege. Als het idee dat Noord-Korea een achterlijk doch aandoenlijk land is nog bestond, kan dat nu definitief vernietigd worden. Het is een kamp waarin de overgrote meerderheid langzaam afsterft om er voor te zorgen dat de rijke, machtige meerderheid een bordkartonnen idee van succes en geluk overeind kan houden. Men is gehersenspoeld, maar hoe kom je daar achter tot je omgeving verandert?

Het maakt het geen makkelijk, opbeurend, leesbaar verhaal, maar om je wereldbeeld te verbreden, wel essentieel. De vermakelijke, spetterend geschreven roman kan een andere keer wel weer.

In Order to Live:  A North Korean Girl’s Journey to Freedom, Yeonmi Park, Penguin Press 2015

Hand To Mouth

In the fall of 2013, I was in my first semester of school in a decade.

Zoals ik al eens eerder heb gezegd: sommige boeken moet je lezen voor de POV, de (onbekende) invalshoek. Wat weet je als Nederlander nu echt van Amerikaanse armoede?

Tirado is arm op een manier die hier onbekend is. Meerdere banen, maar nog de keuze tussen benzine of eten. Een slechte gezondheid omdat een behandeling te duur is maar ook te veel tijd kost. Ze laat zien dat er geen uitgang is bij deze vicieuze cirkel, omdat er nooit genoeg ruimte is voor een pauze, sparen, egoïstisch zijn.

De auteur doet dit wel op een agressieve manier. Haar woede is begrijpelijk, want men kijkt nog steeds op armen neer, en zeker de Amerikaanse samenleving blijft maar vasthouden aan de illusie dat je er met hard werken wel komt. Er wordt regelmatig gevloekt, en ze weigert excuses te geven voor haar keuzes en gedachten.

Zacht gezegd is het dus geen pretje, dit boek. Maar het schopt wel flink tegen ouderwetse ideeën waar wij aan vast houden om geen verandering door te drukken.

Hand To Mouth: Living in Bootstrap America, Linda Tirado, Penguin Books 2014

Rabid:

Ours is a domesticated age.

Niet voor tijdens het eten.

Wanneer je non-fictie wilt lezen hoeft dat niet per se een (auto)biografie te zijn, natuurlijk. Rabid gaat over rabies, de verspreiding er van, de mythologie er omheen en het gevecht er tegen. In (ranzig) detail.

Vooral het geschiedkundige deel biedt veel informatie, en connecties naar zowel vampieren en weerwolven en hun bijbehorende mythes zijn onsmakelijk maar interessant. Het wordt alleen later in het boek langzaam in de herhaling valt, en vaker terug grijpt naar eerder genoemde feiten dan nodig in een boek van plus minus 300 pagina’s.

Het is dus het soort non-fictie dat je naast een ander boek leest, af en toe een hoofstuk. Op die manier leer je over de ziekte zonder je af te vragen waarom het al zo bekend klinkt.

Rabid: A Cultural History of the World’s Most Diabolical Virus, Bill Wasik & Monica Murphy, Penguin Books 2012

Obernewtyn

In the days following the holocaust, which came to be known as the Great White, there was death and madness.

Finally some oldskool fantasy-ing. That’s not on the book of course, I just feel that you can only read so many unlikely-hero-in-medieval-inspired-settings stories before starting to compare them. At least contemporary and/or urban gives you a spot-the-similarities option.

Anyway, Obernewtyn. Recommended by a patriotic Australian who said that if I wanted more (fantasy) female authors in my life, that I couldn’t ignore Isobelle Carmody. Carmody started writing at a young age and this book shows that it’s not just for children, but also by a child. The sentences are simple, the hints and messages clear. It takes a while to get to the plot, but if you hang on there is an entertaining world to be found. With an unlikely hero.

In a post-apocalyptic world there are mutants, Misfits. You don’t want to be one, because the Council doesn’t like them. Main character Elspeth, already on the low side of society as an orphan, is discovered to be one, and shipped off to Obernewtyn, where the master is interested in curing them. Or so they say.

Nasty characters, strange friends, telepathic animals and hidden plans to take over make up the more colourful, appealing side of things. Combine that with an eighties cover and a traditional map, and you have your shot of easy-breezy-as-it-should-be fantasy for the month. If I’m going to stick around for the other six books of the series? Not sure yet. There is a To Read List to work through, after all.

Obernewtyn, Isobelle Carmody, Penguin Books 1987

Three Day Road

We walk through the snow, follow our trail out to the traplines by the willows. 

Usually I take my time between reading books by the same author, especially when the themes are similar. But if someone offers you the book you want to read.. why not? So Boyden and a story of the First Nations People, again.

This time it’s the Great War, World War One. The reader doesn’t only get the terrors of massacre and destruction, but also the alienated experience of being the other, only allowed around because it’s necessary. War is a beast that doesn’t mind who its fed on, after all.

It’s Nephew’s story, on and off the battlefields, before and after. It’s Auntie’s/Niska’s story, a woman alien within her own. Stories are what bind them, stories, beautiful and brutal, are what the reader gets.

The person told me that Boyden’s other work was better, was right. There’s no room for air or boredom in Three Day Road, repetition prevented by devolution and destruction of characters and land.

I’m really going to leave Boyden be for now, but I’m glad that I gave him a second chance.

Three Day Road, Joseph Boyden, Penguin Books 2005

Just In Case

The view is fine up here.

Dit was helemaal niet wat ik had verwacht. Er was geen kafttekst en geen bonnetje aan de binnenkant maar ach, het stond in de YA kast en de eerste pagina sprak best aan. Kom maar op dan, het kan alleen maar tegenvallen. En verrassen dus, op het onaangename af.

David maakt iets mee waardoor hij er van overtuigd raakt dat Het Lot het op hem gemunt heeft. Hij verandert zijn naam (Justin) en zijn kledingstijl in de hoop onder de radar te blijven. Een onzichtbare hond en instabiele relaties volgen. Voor een lange tijd laat Rosof het onduidelijk of Justin nu gek is, gelijk heeft, of mentaal aan het lijden is.

Wat wel frappant is, is hoe bijna heel zijn omgeving toelaat dat hij steeds verder ontravelt. Zijn ouders hebben een baby, dus dat hun oudste bij andere mensen slaapt en zijn naam heeft gewijzigd? Och. De ouders van een vriend waar hij blijft? Oh, ja hoor. Niemand die eens tijd investeert in die arme jongen. Behalve zijn jongere broertje, maar die wordt door niemand begrepen.

Het is ruwer en ongemakkelijker en verdrietiger dan verwacht van “maar een YA”, bijna thriller-achtig om sommige momenten. Voor de meer robuuste lezer.

Just In Case, Meg Rosoff, Penguin Books 2006

The Orenda

We had magic before the crows came.

My first (consciously experienced) Canadian author, very probably the first story I read about the First Nations People. Now that I’m in Canada I feel kind of obliged to know more about the history of the country, and what better way than to discover it through (fictional) stories?

The Orenda tells about ‘New France’ and its influence on the native people of the country in the seventeenth century. Also known as colonialism, European diseases wiping out populations and destroying land and communities. We view this happening through three story tellers: Snow Falls, a daughter from an enemy tribe, taken. Bird, an important man in his community and the one that adopts her to fill the place that the deaths of wife and children left. And Christophe, the Jesuit priest that so very desperately wants “those sauvages” to come to the light that’s God.

It’s not an easy story to read, and not just because as the reader you know only how much more destruction will follow. Boyden starts out very strong and appealing, but seems to get lost near the middle of the book. Situations start to feel repetitive, and, even though I understand that we have to learn about the scary fundamentalism of the white saviour, Christophe’s chapters start to drag like he’s lost in a desert.

The Orenda is loosely a part of a trilogy, and I have already been told that the other two are (much, much) better. In this case, there’s still enough interest to give an author another chance. And maybe The Orenda can be edited in the meantime.

 

The Orenda, Joseph Boyden, Penguin Groups 2013