De Graces

Iedereen zei dat het heksen waren.

Ik weet verdorie niet meer wie dit me had aangeraden, want daar wil ik graag even een hartig woordje mee spreken. Brr, YA volgens het cliché boekje. En werd het op de achterkant ook nog aangeraden voor fans van Twilight en Beautiful Creatures. Had ik nu maar van te voren het boek opgegeven.

De echte naam van de hoofdpersoon leren we niet eens; zij besluit zichzelf eens River te noemen en daar doet iedereen aan mee. River dus, en ze is nieuw in een kleine stad en al snel wordt ze net zo betoverd en/of obsessief met de mysterieuze familie die al tijden daar woont. En mysterieus is.

Maar met River is er ook Iets Aan De Hand. Daarvoor wordt de lezer zo’n tweehonderd pagina’s aan het lijntje gehouden, terwijl de mysterieuze familie al snel gewoon wat eleganter dan de rest lijkt. De andere karakters mogen tweedimensionaal blijven, River krijgt alle ruimte om onduidelijk en chagrijnig te zijn.

Is er dan misschien nog iets van een uitsmijter, een diamantje in de modder? Neuh. Zelfs als River eindelijk de boel uitlegt, wordt het lauwwarm geserveerd met een duidelijke opening voor boek twee. Ze mag het doen zonder mij.

De Graces, Laure Eve, Van Goor 2016

Advertisements