Dogma

zaterdag 19 februari, 23.11 uur

Zelfmoord of voltooid leven? Vier jaar geschreven, relevant voor het nieuws van de dag.

Voor een Nederlandse roman (ik weet niet of ze onder literatuur valt), duurde het best lang voor er seks bij kwam. dat is een punt waar ik Nederlandse, fictieve verhalen op veroordeel, ook al geeft het me het gevoel dat ik drie generaties terug verhuis. Maar Dogma gaat dus niet zo heel veel over seks, het gaat over zelfmoord en welke invloed dat heeft op de mensen er omheen.

Charlie is een filmmaker, Hidde is zijn beste vriend. Allebei zitten ze vast; Charlie op inspiraties, Hidde op het leven. Het idee om van Hidde’s zelfmoord een documentaire te maken wordt niet direct aangenomen als optie om beide blokkeringen op te lossen, maar heel de discussie en aanloop er van worden vastgelegd, met camera en vanuit verschillende invalshoeken, de anderen uit de vriendengroep.

Dat is pijnlijk, en confronterend, want zoals in elke vriendenkring zijn er dingen die niet worden gedeeld met elkaar. Kun je altruïstisch zijn wanneer het onderwerp zo vreselijk persoonlijk is? Hoeveel moet je uitspreken als het iemand anders kan helpen, maar jou alleen maar pijn doen?

Eekhout zet mensen neer, en die zijn soms best irritant en stom bezig. Maar hoe kun je zelfmoord behandelen, als er geen menselijkheid bij is?

Dogma, Anne Eekhout, De Arbeiderspers 2013

Advertisements

Einde verhaal/End of Story

…en ze leefden nog lang en gelukkig.

“Sorry God, better luck next universe.”

In which language do you review a bilingual story? Geen wonder dat het hoofdpersoon een identiteitscrisis heeft, er zitten net genoeg verschillen tussen zijn Nederlandse en zijn Engelse verhaal om onzeker van te worden.

Johan is een gepensioneerde vertaler die nog één verhaal aangeboden krijgt: End of Story. Een verhaal waarin God een reality show verliest, en dus genoeg boze reacties heeft ontvangen voor het zelfs is gepubliceerd (het boek, niet de show). Dat maakt Johan allemaal niet zo uit, maar het is wel een beetje vleiend dat de Amerikaanse auteur speciaal om hem heeft gevraagd.

John is a frustrated Canadian expat in the Netherlands who feels like the Dutch part of him took over as soon as they left their country of birth, Canada. He views End of Story as an obstruction keeping him from writing his own memories and finally getting a chance to be the main character inside this body again.

John and Johan are one, en worden niet getoond alsof dit een splitsing is door een mentale ziekte. Het vertalen van dit boek ontrafelt de duidelijke muur tussen hen twee, en het drama dat het boek meeneemt, is niets vergeleken bij die twee die elkaar ‘bevechten’.

Door de herhaling is wel duidelijk dat ze niet honderd procent van elkaar verschillen, maar leren ze dat op tijd?

Einde verhaal/End of Story, Philibert Schogt, De Arbeiderspers 2015

Vrouw zijn, hoe doe je dat

Daar ga ik, op mijn dertiende verjaardag.

Ik wil even benadrukken dat niet elke feminist denkt of functioneert zoals Caitlin Moran. Ik wil ook zeggen dat kritiek leveren op een andere feminist best kan, zonder aan te tonen dat feminisme een zuur, ruziënd zooitje is.
Op naar het boek.

Vrouw zijn, hoe doe je dat is een lawaaierige mix van memoires, meningen en “hilarisch” taalgebruik. Je bent schijnbaar geen sterke vrouw als je niet durft te roepen dat je een feministe bent en je borsten en vagina geen naam geeft. Zo’n toon. De auteur vindt het hoog tijd dat het militant feminisme terug komt en onderstreept dat met voorbeelden vol chagrijn.

Dat is jammer, want van tijd tot tijd heeft Moran stevige punten. Goede zelfs. Ze kan het dus wel, op een nuchtere manier bespreken wat wel en niet (volgens haar) onder feminisme valt. Het wordt alleen ondergesneeuwd door zinnen waarvoor je alleen uit schaamte om lacht. Ik kan mij niet herinneren wanneer ik laatst bij een boek zo vaak “Oei, oei, oei” heb gedacht.

Dit is dus verre van het feministenboek van mijn dromen. Ik ga verder op zoek. Tot dan, blijf ver uit de buurt van Vrouw zijn, hoe doe je dat.

Vrouw zijn, hoe doe je dat, Caitlin Moran, De Arbeiderspers 2012