Hotel Transylvania 2

89 min.

Hotel_Transylvania_2_Theatrical_PosterIk weet het, waarom kijk je nou niet zo’n film met oogkleppen op? Sorry, dat gaat steeds lastiger. Trouwt de vrouwelijke hoofdrolspeler nu echt op haar achttiende? Is ze zwanger en moeder op haar negentiende/twintigste? Waarom heeft ze nog steeds hetzelfde aan als toen ze een tiener was? Waarom heeft de love interest/echtgenoot helemaal geen aantrekkelijke kwaliteiten en gedraagt hij zich als volwassene nog als tiener? Waarom kan vader/grootvader niet eerlijk zijn tegen zijn dochter, in plaats van liegen en zijn kleinzoon in gevaar brengen door zijn ouderwetse ideeën?

Maar hé, de vrouwelijke karakters zijn deze keer niet alleen vrouw/vriendin van, er is één stoer skate-meisje.

Het blijft een vermakelijk element, dat wel. Hotel vol monsters dat mensen moet dulden, flauwe grapjes over clichés over die monsters. Jammer dat er niet net iets meer aandacht besteed kon worden aan de vrouwelijke kant van het verhaal. En had sowieso die tijdsprong groter gemaakt; welke vampier wil nu zwanger zijn als tiener?

Hotel Transylvania 2, Columbia Pictures 2015

Advertisements

De Graces

Iedereen zei dat het heksen waren.

Ik weet verdorie niet meer wie dit me had aangeraden, want daar wil ik graag even een hartig woordje mee spreken. Brr, YA volgens het cliché boekje. En werd het op de achterkant ook nog aangeraden voor fans van Twilight en Beautiful Creatures. Had ik nu maar van te voren het boek opgegeven.

De echte naam van de hoofdpersoon leren we niet eens; zij besluit zichzelf eens River te noemen en daar doet iedereen aan mee. River dus, en ze is nieuw in een kleine stad en al snel wordt ze net zo betoverd en/of obsessief met de mysterieuze familie die al tijden daar woont. En mysterieus is.

Maar met River is er ook Iets Aan De Hand. Daarvoor wordt de lezer zo’n tweehonderd pagina’s aan het lijntje gehouden, terwijl de mysterieuze familie al snel gewoon wat eleganter dan de rest lijkt. De andere karakters mogen tweedimensionaal blijven, River krijgt alle ruimte om onduidelijk en chagrijnig te zijn.

Is er dan misschien nog iets van een uitsmijter, een diamantje in de modder? Neuh. Zelfs als River eindelijk de boel uitlegt, wordt het lauwwarm geserveerd met een duidelijke opening voor boek twee. Ze mag het doen zonder mij.

De Graces, Laure Eve, Van Goor 2016

Chappie

120 min.

Vaak genoeg proberen actiefilms de Gevoelige Momenten de kijker door de strot te duwen: “hier, kijk, we zijn meer dan explosies en geweld!” Chappie doet dat beter, maar maakt er op andere gebieden weer een onherleidbaar zooitje van. Is dit een science fiction film, een buddy movie, avontuur? En waren de artiesten van Die Antwoord echt essentieel?
Chappie filmposterNu is ‘essentieel’ bij een film als deze natuurlijk een woord dat heel los gebruikt kan worden. Een verhaal over politierobots en artificiële intelligentie en nature versus nurture had op een niveau terecht gekomen waardoor je er nog een maand over doorpraat. Het werd Chappie. Een Johannesburg waarin de politie gesteund wordt door robots en zo (eindelijk) flinke successen tegenover misdaad kan behalen. De slechterik is de jaloerse meneer die liever zijn robot gebruikt ziet, terwijl de ingenieur van de robots liever nog wat menselijkheid aan ze toevoegt. De mislukte criminelen (Die Antwoord plus één) zijn de katalysator die het bij elkaar brengen. Zij willen namelijk ook wel zo’n robot, maar door het experimenteren van de ingenieur krijgen ze eentje met zoveel AI dat ze ‘m helemaal moeten opvoeden.
Zo zijn er gecharmeerde glimlachjes door Chappie‘s acties, maar vooral een boel vragen. Hoe lang is dit al bezig, waarom communiceert dit bedrijf zo slecht (intern), ALLEMENSEN hoeveel criminaliteit is er wel niet in deze stad? Is dit iets hoopvols, een aanklacht, en zo ja, waartoe precies? En moeten we nu wel of niet bang zijn voor AI?
Het zwabbert door tot het einde, om af te sluiten wanneer het interessant wordt. Lap, weer geen District 9 van Neil Blomkamp.
Chappie, Kinberg Genre 2015

Girls on Fire

See them in their golden hour, a flood of girls high on the ecstasy of the final bell, tumbling onto the city bus, all gawky limbs and Wonderbra cleavage, chewed nails picking at eruptive zits, lips nibbling and eyes scrunching in a doomed attempt not to cry.

I’m both angry at and feeling supportive towards this book. I didn’t like it.

Books like these – underlining how they realistically show what it is like to grow up as a girl, to have female relationships, always set my teeth on edge. Not just because it’s so easy to make it look like this is a world-wide experience versus a personal one, but also because it can easily turn into sexist material: “dumb, jealous, hormonal, pitiful creatures, these girls”.

It’s humanity and society that’s tackling these two main characters. Hannah and Lacey barely need anything or anyone else but each other for (self-)sabotage. A small American town as their stage doesn’t help either.

So there are too many recognisable things, too much hurt and frustration to come out of this story light and happy. Because gosh darn it, why didn’t we know then what we know now, and where did the fire go?

Girls on Fire, Robin Wasserman, Little Brown 2016

Lair of Dreams

Every city is a ghost.

Oh man, sometimes I’m just lucky to have a book. The first book of the series blew me away, this one -the second- easily caught up.

There’s a few new characters, a new creep and new surroundings added. But the fun, speed and adventure is still here, and I breezed through the pages once more. It’s the roaring twenties and thirties, the eye for detail without having it drag down the story.

This time there is a mysterious sleeping sickness, Diviners (and imposters) popping up around the place and terrifying metro stations. But with fun, different kind of female characters, and pizazz. I just hope I can repeat myself for the third book.

The Diviners: Lair of Dreams, Libba Bray, Little, Brown and Company 2015

The Marriage of Opposites

I always left my window open at night, despite the warnings I’d been given.

Visually stunning, to start out with a cliche compliment. A book that could very well be turned into a TV show, but is vibrant, bright and visual enough to not necessarily need the obvious image to accompany the story. The story is the image, full of them, bursting in technicolour.
The blurb talks about the life of the mother of painter Camille Pizzarro, but ‘story about stubborn woman on a small island in the 1900s’  would have done fine as well. Rachel isn’t impressed by what her parents, religious community and society tells her to be and do, and fights their ideas in many ways. Old stories, mythology and distance to the rest of the world turn her into a heroine in a magical-realistic world.
That doesn’t mean that she’s likeable full time, the woman is stubborn and arrogant and stubborn. Camille – being her carbon copy – doesn’t make things easier inside the family (home). It does make for bigger surroundings, with Paris becoming a participant of the story later into the book. And through Hoffman’s words, Paris might have never looked lovelier.
Still, this is Rachel’s book, and she deserves it.
The Marriage of Opposites, Alice Hoffman, Simon&Schuster 2015

Mascots

89 min.

netflix-mascotsOh dear, what is this? A mockumentary, although the people starring are small-mindedly human enough to be straight from reality. And what is it about? Sport mascots, the people that dress up as animals (and other things) at sport games. The featured mascots are preparing for a world championship of mascots and accompanying con. The people attached to that are ..maybe even weirder, and in the worrying way.

Especially when sex and furries are added. It moves the not-documentary from ‘people very passionate about an unfamiliar hobby’ to ‘how many weirdos can we gather’.

In the end this made me more curious about the people in mascots, the real ones. Surely they’re not as annoying and frown-worthy as this lot. And hopefully they perform without a dancing poop.

Mascots, Netflix 2016