De zoetzure smaak van dromen

Mijn moeder gelooft dat je altijd de hoofdingang moet nemen als je een gebouw voor de eerste keer betreedt.

Héé, een roman (is het ook een roman als het nonfictie is?) met hedendaagse Chinese elementen, zoals ik al een poos naar op zoek was (op de passieve manier)! Het speelt zich zelfs grotendeels in de recente geschiedenis (jaren tachtig en negentig) af, desalniettemin komen Mao’s en de Revoluties’ jaren toch nog even langs. Bijna net zo vaak als het hoeveelheid () in deze alinea.

Zoals de ondertitel zegt, gaat het om opgroeien in het Chinese familierestaurant. Eentje dat in Friesland staat, niet bepaald een multi-culturele, volle omgeving waarin iemand op kan gaan. De familie Li is anders van de meegegeven lunch tot aan de weekend/avondinvulling (altijd werken in het restaurant).

Het restaurant is een groot onderdeel van het leven, maar Sun gaat zeker verder. Dit is meer dan zeer smakelijk klinkende omschrijvingen van keuken en maaltijden, dit is achter de deuren van de immigrant. En dat doet ze nuchter, verhelderend.

Het zijn ook mensen, die van de Chinees. Dat weet je zeker na dit verhaal.

De zoetzure smaak van dromen: het familieverhaal achter een Chinees restaurant, Sun Li, AmbolAnthos 2016

Advertisements

Het geluid van vallende sneeuw

Van bovenaf gezien leek Japan alle beloftes in te lossen.

Net zoals met Krekel, krekel was dit een boek dat ik gedeeltelijk wilde lezen om meer buiten de westerse wereld te lezen. Het geluid van vallende sneeuw scoort daar iets minder op omdat het door een Nederlandse wordt geschreven.

Dit is dan ook één van de punten die ik heb tegen het boek. Vooral in het begin kruipt er af en toe nog wat ‘Rare jongens, die Japanners’ in. Natuurlijk oordelen we vanuit wat we kennen, maar het is toch lastiger kijken naar het onbekende wanneer iemand anders zegt ‘Jeetje, wat vreemd’ voor je zelf dat besluit kunt maken.

De andere punten dan? Die paar pagina’s over Regnerus’ achtergrond halen de complete Huh, Japan-ervaring omlaag, maar dat is het ook wel. Verder laat het verschillende kanten van het land zien, topografisch en sociaal, is de taal benaderbaar en de invalshoek (voor een kunstenaarsbeurs naar de andere kant van de wereld) iets origineler dan Zoek Jezelf.

Niet slecht dus, voor een kijkje in een Aziatisch land. Maar dat zeg ik als onwetende Nederlandse.

Het geluid van vallende sneeuw, Jannie Regnerus, Wereldbibliotheek 2006

Krekel, krekel

Want hoe vaak lees jij (een bundel van) een Chinese auteur? Ik probeer bewust te zijn van de verhalenwereld buiten westerse grenzen, en na dat deze in de krant was gerecenseerd, was het een makkelijke optie.

Krekel, Krekel biedt verhalen uit verschillende tijden, met verschillende invalshoeken. Het is een geschiedschets met commentaar op de samenleving en haar ideeën, zonder in prekenboek te veranderen. Is het tenslotte niet menselijk; nieuwsgierigheid, hebberigheid, luiheid?

Het enige onbekende in deze verhalen is dus de omgeving en achtergrond. Ik ben nooit eerder op het Chinees platteland geweest, of in de grote steden. Maar Bi Feiyu schrijft mensen, en dat is niet onbekend.

Krekel, Krekel, Bi Feiyu, De Geus 2015