Het geluid van vallende sneeuw

Van bovenaf gezien leek Japan alle beloftes in te lossen.

Net zoals met Krekel, krekel was dit een boek dat ik gedeeltelijk wilde lezen om meer buiten de westerse wereld te lezen. Het geluid van vallende sneeuw scoort daar iets minder op omdat het door een Nederlandse wordt geschreven.

Dit is dan ook één van de punten die ik heb tegen het boek. Vooral in het begin kruipt er af en toe nog wat ‘Rare jongens, die Japanners’ in. Natuurlijk oordelen we vanuit wat we kennen, maar het is toch lastiger kijken naar het onbekende wanneer iemand anders zegt ‘Jeetje, wat vreemd’ voor je zelf dat besluit kunt maken.

De andere punten dan? Die paar pagina’s over Regnerus’ achtergrond halen de complete Huh, Japan-ervaring omlaag, maar dat is het ook wel. Verder laat het verschillende kanten van het land zien, topografisch en sociaal, is de taal benaderbaar en de invalshoek (voor een kunstenaarsbeurs naar de andere kant van de wereld) iets origineler dan Zoek Jezelf.

Niet slecht dus, voor een kijkje in een Aziatisch land. Maar dat zeg ik als onwetende Nederlandse.

Het geluid van vallende sneeuw, Jannie Regnerus, Wereldbibliotheek 2006

Krekel, krekel

Want hoe vaak lees jij (een bundel van) een Chinese auteur? Ik probeer bewust te zijn van de verhalenwereld buiten westerse grenzen, en na dat deze in de krant was gerecenseerd, was het een makkelijke optie.

Krekel, Krekel biedt verhalen uit verschillende tijden, met verschillende invalshoeken. Het is een geschiedschets met commentaar op de samenleving en haar ideeën, zonder in prekenboek te veranderen. Is het tenslotte niet menselijk; nieuwsgierigheid, hebberigheid, luiheid?

Het enige onbekende in deze verhalen is dus de omgeving en achtergrond. Ik ben nooit eerder op het Chinees platteland geweest, of in de grote steden. Maar Bi Feiyu schrijft mensen, en dat is niet onbekend.

Krekel, Krekel, Bi Feiyu, De Geus 2015