The Marriage of Opposites

I always left my window open at night, despite the warnings I’d been given.

Visually stunning, to start out with a cliche compliment. A book that could very well be turned into a TV show, but is vibrant, bright and visual enough to not necessarily need the obvious image to accompany the story. The story is the image, full of them, bursting in technicolour.
The blurb talks about the life of the mother of painter Camille Pizzarro, but ‘story about stubborn woman on a small island in the 1900s’  would have done fine as well. Rachel isn’t impressed by what her parents, religious community and society tells her to be and do, and fights their ideas in many ways. Old stories, mythology and distance to the rest of the world turn her into a heroine in a magical-realistic world.
That doesn’t mean that she’s likeable full time, the woman is stubborn and arrogant and stubborn. Camille – being her carbon copy – doesn’t make things easier inside the family (home). It does make for bigger surroundings, with Paris becoming a participant of the story later into the book. And through Hoffman’s words, Paris might have never looked lovelier.
Still, this is Rachel’s book, and she deserves it.
The Marriage of Opposites, Alice Hoffman, Simon&Schuster 2015

De onbekenden

In die tijd ging het ons alleen om de gewone genoegens: goed eten. een goede nachtrust, blijdschap, plezier en gezondheid.

Een niet-blanke, vrouwelijke auteur, punten voor mijn Diverser Lezen Score. En jeetje, het boek was nog mooi, pijnlijk, interessant ook, dat kan zo maar! (sarcasme).

De hoofdpersonen van De Onbekenden zijn Maribel en Mayor, maar allerlei ‘onbekende Amerikanen’ (de oorspronkelijke titel is The book of Unknown Americans) oftewel (illegale) immigranten uit hetzelfde gebouw komen aan bod. Mogen laten zien dat ze ook mensen zijn, die voor allerlei redenen zijn geïmmigreerd. De ouders van Maribel kunnen hun dochter niet op de beste manier laten helpen in eigen land, dus zijn in de VS voor betere zorg, veiligheid, en hoop.

Mayor is de buurjongen die verliefd op haar wordt, ook al is ze zo anders dan de andere meiden, en gaat ze nog naar een speciale school ook.

En dan? Dan toont Henríquez weer dat immigranten ook (maar) mensen zijn. Dat het enige choquerende en ongemakkelijke is, is hoe hun omgeving ze behandelt en hoe ze aan alle kanten worden gekort op een normaal, functionerend, veilig en gezond leven. Tieners willen alleen maar tienerdingen doen, de anderen hebben dromen groot en klein. En daar boven hangt het zwaard van immigratie en alle risico’s en vooroordelen.

Een invalshoek dat nog veel vaker gebruikt en opgemerkt moet worden. En deze keer ook nog aantrekkelijk en warm opgeschreven ook.

De onbekenden, Cristina Henríquez, Cargo 2015

Fool’s Quest

I am warm and safe in the den, with my two siblings.

Have I told you lately how much a favourite Robin Hobb is of mine? That she’s the one I recommend whenever someone asks for a fantasy author? That using ‘epic’ isn’t too much of an exaggeration with her stories?

Well, now you know. If you want sprawling fantasy with tons of (casual) world building, filled with (mostly) human characters, cool kinds of magic and enough plot, with room to breathe. It doesn’t matter if a book is over 700 pages if you can race through it, powered by excitement (too much?).

Anyway, Fool’s Quest is the second book of a trilogy and connecting worlds and stories used in previous trilogies. There is an older Fitz now, and his calm life is pretty much over and gone, because his past and the people from it, can’t let him go. It moves him from his homestead to the big city to – well, there’s a map in front of the book for a reason.

You can read these books without having read the other trilogies, but just treat yourself with at least The LiveShip Traders besides this one.

Fool’s Quest; Book II of the Fitz and The Fool trilogy, Robin Hobb, Del Rey 2015

In Order to Live

On the cold, black night of March 31, 2007, my mother and I scrambled down the steep, rocky back of the frozen Yalu River that divides North Korea and China.

Autobiografieën boeten vaak in op stijl over waarheid. Het voelt dan oppervlakkig om commentaar te leveren op de warboel van het geschreven materiaal, wanneer het geschreven materiaal zo extreem, eng, bizar, enzovoorts is. Maakt het echt uit hoe mooi/lelijk het verhaal is opgeschreven, als het verhaal aantoont hoe gruwelijk het leven in Noord-Korea is?

Auteur Yeonmi Park is er opgegroeid, ontsnapt het voor andere horror in China en Mongolië, om vervolgens in Zuid-Korea aan te komen en beschouwd te worden als tweederangs burger. Noord-Koreanen zijn tenslotte achterlijke, gehersenspoelde arbeiders. Hoe dat komt, laat Yeonmi ook niet achterwege. Als het idee dat Noord-Korea een achterlijk doch aandoenlijk land is nog bestond, kan dat nu definitief vernietigd worden. Het is een kamp waarin de overgrote meerderheid langzaam afsterft om er voor te zorgen dat de rijke, machtige meerderheid een bordkartonnen idee van succes en geluk overeind kan houden. Men is gehersenspoeld, maar hoe kom je daar achter tot je omgeving verandert?

Het maakt het geen makkelijk, opbeurend, leesbaar verhaal, maar om je wereldbeeld te verbreden, wel essentieel. De vermakelijke, spetterend geschreven roman kan een andere keer wel weer.

In Order to Live:  A North Korean Girl’s Journey to Freedom, Yeonmi Park, Penguin Press 2015

The Giver

Het was bijna december, en Jonas begon bang te worden.

Dit is een boek waarvan ik snap waarom het verfilmd is, maar ik denk dat het boek juist sterker is omdat de lezer langzamer ontdekt wat er allemaal mis is. Beeld verklapt makkelijker sneller iets.

Want dat er iets mis is, is wel duidelijk. Geen emoties, geen ‘wild gedrag’, relaties die worden toegedeeld en ingedeeld door een raad? En dan zijn er ook nog fysieke ervaringen die de hoofdpersoon niet mag hebben.

Gelukkig wordt hij uitgekozen voor iets heel bijzonders, en zoals wel vaker met iets bijzonders komt het met wat lelijke realisaties. Het brengt wat vragen mee over persoonlijke vrijheid, het grotere goed, en hoe emoties en (onderbuik)gevoelens de samenleving beïnvloeden.

Het einde is nogal abrupt. Natuurlijk zijn er vervolgen.

The Giver, Lois Lowry, Lannoo 2015

Uprooted

Our Dragon doesn’t eat the girls he takes, no matter what stories they tell outside our valley
I read stories by Naomi Novak before, and definitely loved her way of world building and kind of clean (fantasy sometimes can be quite fussy) tone of voice and writing. Uprooted was mentioned a lot in the past year, so I added it to my list and – when noticed that it was a hefty 600 pages – got even more excited. This author offered good fantasy stories, let’s do this!

Uprooted is a clunky, dull, stuffed C-History story that can’t even be brightened up by cool elements. The characters one sympathizes with are the horses.The victim that is around to give the main character a more human, caring side, is a more interesting character, but is only used for a sympathy vote. There is a romance that isn’t really a romance, and is there anything the protagonist enjoys? Is there something more she does than just being?

I don’t know if Novak wanted to make a Serious, Epic fantasy novel, but she ended up with a brick with some fantasy elements. A few, that is.

Uprooted, Naomi Novak, Random House 2015

Einde verhaal/End of Story

…en ze leefden nog lang en gelukkig.

“Sorry God, better luck next universe.”

In which language do you review a bilingual story? Geen wonder dat het hoofdpersoon een identiteitscrisis heeft, er zitten net genoeg verschillen tussen zijn Nederlandse en zijn Engelse verhaal om onzeker van te worden.

Johan is een gepensioneerde vertaler die nog één verhaal aangeboden krijgt: End of Story. Een verhaal waarin God een reality show verliest, en dus genoeg boze reacties heeft ontvangen voor het zelfs is gepubliceerd (het boek, niet de show). Dat maakt Johan allemaal niet zo uit, maar het is wel een beetje vleiend dat de Amerikaanse auteur speciaal om hem heeft gevraagd.

John is a frustrated Canadian expat in the Netherlands who feels like the Dutch part of him took over as soon as they left their country of birth, Canada. He views End of Story as an obstruction keeping him from writing his own memories and finally getting a chance to be the main character inside this body again.

John and Johan are one, en worden niet getoond alsof dit een splitsing is door een mentale ziekte. Het vertalen van dit boek ontrafelt de duidelijke muur tussen hen twee, en het drama dat het boek meeneemt, is niets vergeleken bij die twee die elkaar ‘bevechten’.

Door de herhaling is wel duidelijk dat ze niet honderd procent van elkaar verschillen, maar leren ze dat op tijd?

Einde verhaal/End of Story, Philibert Schogt, De Arbeiderspers 2015