Ginger: Het mysterie van roodharigen

Ik ben de enige roodharige in de familie, iets wat veel roodharigen bekend zal voorkomen.

Het boek was inderdaad regelmatig een feest van herkenning. Jammer dat Colliss Harvey zo vaak doorsloeg naar “eigenlijk is het gewoon echt discriminatie!” om dat gezellige gevoel heel de tijd vast te houden. Niet dat ik tegen een reality check ben, meer omdat het een beetje voelde als mee willen doen aan een competitie ver boven je niveau.

Hoe dan ook. Ginger: Het mysterie van roodharigen levert genoeg nieuwe feitjes en verbanden tussen bekende feiten om het beste soort non-fictie te worden; datgene je makkelijk weg leest en graag wilt (uit)delen.

De auteur is zichtbaar enthousiast, en voegt zichzelf daardoor misschien te veel aan het verhaal toe, maar deze filter zorgt er ook voor dat het show case van haar informatie wordt. Ja hoor, wij vinden zo’n roodharigendag ook spannend. Uitermate zwak einde over een boek vol mythologie en geschiedenis, dat wel.

Ginger: Het mysterie van roodharigen, Jacky Colliss Harvey, Terra 2015

Advertisements

De Surprise

91 min.

Ik vind dat Nederlandse romantische comedies heel redelijk zijn. Ik had De Surprise dan ook voor een licht moment bewaard; blijkt het ineens veel meer te zijn dan “oh nee, als ze elkaar maar op tijd op Amsterdam Centraal Station tegenkomen!”.

de surprise filmposter

Blijkt er dus ineens een zwart randje aan te zitten dat op zo’n manier uitgewerkt wordt dat het bijna de spotlights jat. Want een organisatie die euthaniseert op de manier dat de klant het wilt, ook als de klant verrast wilt worden, had makkelijk ééndimensionale nonsense kunnen worden als excuses om de hoofdpersonen bij elkaar te krijgen. Zit er gewoon genoeg achter om door heel de film heen te wortelen!

Ondertussen charmeert Georgina Verbaan iedereen de film af, en zo hield een Nederlandse (en Belgische, en Ierse) film ineens mijn aandacht vast van begin tot eind.

De Surprise staat op Netflix. En een hekel aan Nederlands horen in de film? Er komen meerdere talen langs.

De Surprise, A-Film 2015

The Library at Mount Char

Carolyn, blood-drenched and barefoot, walked alone down the two-lane stretch of blacktop that the Americans called Highway 78.

This is one book that could do with the cleaning up of of TV-script writer. There’s so much violence, described in detail, that could be put away behind an (atmospheric) description or implication instead.

While the plot’s got plenty of things going for it. Mysterious not-alien, godlike but not gods creatures that look like humans, call themselves librarians but are able to do about anything? International mythic elements used to show these skills and knowledge, and something going on underneath the surface to spur things into action? Yes, yes, and yes.

But then there’s a conclusion that can elicit little more than a ‘mwoh’, possibly also because you’ve been beaten into a pulp by all the abuse, rape, murder and torture.  So maybe Scott Hawkins can realise his notes about the world he build, and give someone else a chance with it. That way we get more of the story behind the librarians, and less of the blood and pain that made them the way they are.

The Library at Mount Char, Scott Hawkins, Crown Publishers 2015

The Chimes

I’ve been standing here forever.

Maybe just another case of bad timing, but this time I didn’t even bother finishing the book. Of course I feel slightly bad about that.

Maybe if I wouldn’t have had read Homegoing before, the difference wouldn’t have been so big. I was ready to be swept off my feet again, instead I had to push myself through unrecognisable clunks of ..probably what was supposed to have been plot.

The Chimes are a thing that turned England, or maybe the entirety of the UK, or the world – a thing that uses music to control people and make it unable for people to remember. Some manage to put their memories into objects, but it’s still hard to have a past.

So, there is a nice element to built a world upon, but why does it feel like the author was paid per word? Several times I felt like I was close to a clue, only to have the story going into another direction again. None of the characters had any pull on me, to cheer them on or dislike them. For a story littered with music related terms, the rhythm was completely off.

The Chimes, Anna Small, Sceptre 2015

The Shore

When news of the murder breaks I’m in Matthew’s, buying chicken necks so my little sister Renee and I can go crabbing.

A collection of stories all involving The Shore, a group of islands near the coast of Virginia. Some characters move through different stories, others only get a few pages. There’s whiffs of magic for some, (post)apocalyptic disaster for others. It’s a collection of island stories, throughout time.

The Shore seems to devour the people that want more, know more, creating a bubble inside the already bubble-like surroundings. Better to keep your mouth shut, your eyes down, your dreams small.

Yet this never makes the stories bitter; the majority seem to be light and fragile like the bubble it plays in. Is this really such a bad life, or just like any of those on the mainland?

The Shore starts strongly, but could have moved the stories around more to keep the appeal up. Now there’s a too clear peak with the feeling of an okay-ish aftermath.

The Shore, Sara Taylor, Penguin Random House 2015

Ricki and The Flash

101 min.

It’s been a while since Meryl Streep has blown me away in a movie, but it’s still Meryl Streep. And a movie about a loving, but dysfunctional but loving family, can always entertain (until a certain level). That didn’t happen this time around.

Ricki-and-the-Flash filmposterBecause Ricki and The Flash isn’t a movie, or even a story about a family. It’s a decor piece for Meryl Streep with a bad hairdo, singing a bit and being disgruntled. Even the movie seems to think so, ending at what would be considered early, only to attach a few more minutes for ..Meryl Streep’s character to redeem herself a little. Let’s not forget who we’re watching here, after all.

She plays Linda (but she is a Ricki), a mother whom abandoned her family for her dream of becoming a rock star. Her daughter goes through a bad time, and she returns home. Why she does so this time, after many years of missed birthdays, holiday and so on.. call it plot. The family members attempt to add something to the story, but this is the Ricki show.

I guess the poster says it all; just don’t expect rock or love.

Ricki and The Flash, TriStar Pictures 2015

 

Hotel Transylvania 2

89 min.

Hotel_Transylvania_2_Theatrical_PosterIk weet het, waarom kijk je nou niet zo’n film met oogkleppen op? Sorry, dat gaat steeds lastiger. Trouwt de vrouwelijke hoofdrolspeler nu echt op haar achttiende? Is ze zwanger en moeder op haar negentiende/twintigste? Waarom heeft ze nog steeds hetzelfde aan als toen ze een tiener was? Waarom heeft de love interest/echtgenoot helemaal geen aantrekkelijke kwaliteiten en gedraagt hij zich als volwassene nog als tiener? Waarom kan vader/grootvader niet eerlijk zijn tegen zijn dochter, in plaats van liegen en zijn kleinzoon in gevaar brengen door zijn ouderwetse ideeën?

Maar hé, de vrouwelijke karakters zijn deze keer niet alleen vrouw/vriendin van, er is één stoer skate-meisje.

Het blijft een vermakelijk element, dat wel. Hotel vol monsters dat mensen moet dulden, flauwe grapjes over clichés over die monsters. Jammer dat er niet net iets meer aandacht besteed kon worden aan de vrouwelijke kant van het verhaal. En had sowieso die tijdsprong groter gemaakt; welke vampier wil nu zwanger zijn als tiener?

Hotel Transylvania 2, Columbia Pictures 2015