The Chimes

I’ve been standing here forever.

Maybe just another case of bad timing, but this time I didn’t even bother finishing the book. Of course I feel slightly bad about that.

Maybe if I wouldn’t have had read Homegoing before, the difference wouldn’t have been so big. I was ready to be swept off my feet again, instead I had to push myself through unrecognisable clunks of ..probably what was supposed to have been plot.

The Chimes are a thing that turned England, or maybe the entirety of the UK, or the world – a thing that uses music to control people and make it unable for people to remember. Some manage to put their memories into objects, but it’s still hard to have a past.

So, there is a nice element to built a world upon, but why does it feel like the author was paid per word? Several times I felt like I was close to a clue, only to have the story going into another direction again. None of the characters had any pull on me, to cheer them on or dislike them. For a story littered with music related terms, the rhythm was completely off.

The Chimes, Anna Small, Sceptre 2015

Advertisements

The Shore

When news of the murder breaks I’m in Matthew’s, buying chicken necks so my little sister Renee and I can go crabbing.

A collection of stories all involving The Shore, a group of islands near the coast of Virginia. Some characters move through different stories, others only get a few pages. There’s whiffs of magic for some, (post)apocalyptic disaster for others. It’s a collection of island stories, throughout time.

The Shore seems to devour the people that want more, know more, creating a bubble inside the already bubble-like surroundings. Better to keep your mouth shut, your eyes down, your dreams small.

Yet this never makes the stories bitter; the majority seem to be light and fragile like the bubble it plays in. Is this really such a bad life, or just like any of those on the mainland?

The Shore starts strongly, but could have moved the stories around more to keep the appeal up. Now there’s a too clear peak with the feeling of an okay-ish aftermath.

The Shore, Sara Taylor, Penguin Random House 2015

Ricki and The Flash

101 min.

It’s been a while since Meryl Streep has blown me away in a movie, but it’s still Meryl Streep. And a movie about a loving, but dysfunctional but loving family, can always entertain (until a certain level). That didn’t happen this time around.

Ricki-and-the-Flash filmposterBecause Ricki and The Flash isn’t a movie, or even a story about a family. It’s a decor piece for Meryl Streep with a bad hairdo, singing a bit and being disgruntled. Even the movie seems to think so, ending at what would be considered early, only to attach a few more minutes for ..Meryl Streep’s character to redeem herself a little. Let’s not forget who we’re watching here, after all.

She plays Linda (but she is a Ricki), a mother whom abandoned her family for her dream of becoming a rock star. Her daughter goes through a bad time, and she returns home. Why she does so this time, after many years of missed birthdays, holiday and so on.. call it plot. The family members attempt to add something to the story, but this is the Ricki show.

I guess the poster says it all; just don’t expect rock or love.

Ricki and The Flash, TriStar Pictures 2015

 

Hotel Transylvania 2

89 min.

Hotel_Transylvania_2_Theatrical_PosterIk weet het, waarom kijk je nou niet zo’n film met oogkleppen op? Sorry, dat gaat steeds lastiger. Trouwt de vrouwelijke hoofdrolspeler nu echt op haar achttiende? Is ze zwanger en moeder op haar negentiende/twintigste? Waarom heeft ze nog steeds hetzelfde aan als toen ze een tiener was? Waarom heeft de love interest/echtgenoot helemaal geen aantrekkelijke kwaliteiten en gedraagt hij zich als volwassene nog als tiener? Waarom kan vader/grootvader niet eerlijk zijn tegen zijn dochter, in plaats van liegen en zijn kleinzoon in gevaar brengen door zijn ouderwetse ideeën?

Maar hé, de vrouwelijke karakters zijn deze keer niet alleen vrouw/vriendin van, er is één stoer skate-meisje.

Het blijft een vermakelijk element, dat wel. Hotel vol monsters dat mensen moet dulden, flauwe grapjes over clichés over die monsters. Jammer dat er niet net iets meer aandacht besteed kon worden aan de vrouwelijke kant van het verhaal. En had sowieso die tijdsprong groter gemaakt; welke vampier wil nu zwanger zijn als tiener?

Hotel Transylvania 2, Columbia Pictures 2015

Chappie

120 min.

Vaak genoeg proberen actiefilms de Gevoelige Momenten de kijker door de strot te duwen: “hier, kijk, we zijn meer dan explosies en geweld!” Chappie doet dat beter, maar maakt er op andere gebieden weer een onherleidbaar zooitje van. Is dit een science fiction film, een buddy movie, avontuur? En waren de artiesten van Die Antwoord echt essentieel?
Chappie filmposterNu is ‘essentieel’ bij een film als deze natuurlijk een woord dat heel los gebruikt kan worden. Een verhaal over politierobots en artificiële intelligentie en nature versus nurture had op een niveau terecht gekomen waardoor je er nog een maand over doorpraat. Het werd Chappie. Een Johannesburg waarin de politie gesteund wordt door robots en zo (eindelijk) flinke successen tegenover misdaad kan behalen. De slechterik is de jaloerse meneer die liever zijn robot gebruikt ziet, terwijl de ingenieur van de robots liever nog wat menselijkheid aan ze toevoegt. De mislukte criminelen (Die Antwoord plus één) zijn de katalysator die het bij elkaar brengen. Zij willen namelijk ook wel zo’n robot, maar door het experimenteren van de ingenieur krijgen ze eentje met zoveel AI dat ze ‘m helemaal moeten opvoeden.
Zo zijn er gecharmeerde glimlachjes door Chappie‘s acties, maar vooral een boel vragen. Hoe lang is dit al bezig, waarom communiceert dit bedrijf zo slecht (intern), ALLEMENSEN hoeveel criminaliteit is er wel niet in deze stad? Is dit iets hoopvols, een aanklacht, en zo ja, waartoe precies? En moeten we nu wel of niet bang zijn voor AI?
Het zwabbert door tot het einde, om af te sluiten wanneer het interessant wordt. Lap, weer geen District 9 van Neil Blomkamp.
Chappie, Kinberg Genre 2015

The Readers of Broken Wheel recommend

The strange woman standing on Hope’s main street was so ordinary it was almost scandalous.

Cutely annoying, not annoyingly cute (which I think is weird to say as both a negative or positive critique, by the way). And I say this because the main character takes her time with growing a spine and taking her place in the world, and that her surroundings are one-dimensional small town cliches for a while. This book needs a bit of your patience.

But darn it if it doesn’t turn out to be adorably charming, with just the right amount of quirk to save you from having to roll your eyes.

A Swedish tourist visits a small American town and stays. She comes alive, the town comes alive around her. There’s plenty of love for books, and a belief that there’s a book for everyone. There’s romance, on different levels.

And just like that, the fish-out-of-water plot turns into love-for-life. Life lessons for everyone, cuteness all around, a novel like a biscuit with unexpected great tasting filling.

The Readers of Broken Wheel recommend, Katarina Bivald, Chatto & Windus 2015

Het huis achter de wilgen

‘Hoor je dat geluid, hoe het aanzwelt? Een beetje dreigend, en toch voelt het vertrouwd.’

De flaptekst en samenvatting op de achterkant verschilden zo met elkaar dat ik bijna dacht dat één van de twee op het verkeerde boek terecht waren gekomen. Zo zie je maar weer hoe belangrijk een begeleidende tekst kan zijn.

Beiden hadden meer of minder gelijk, dat wel. Een beetje vals spelen van Mariëtte Haverman, er worden twee verhalen uit twee verschillende tijdperken gevolgd. Virginia Wyndham is de buitenstaander in het Drentse riet in de jaren twintig. Marijn Onderland is in 2015 ook de buitenstaander, die Virginia en haar verhaal ontdekt, en het misschien wel als onderdeel van het business plan voor een vakantiepark kan gebruiken.

Nederland zag er nooit eerder zo mistroostig, geheimzinnig, feeëriek en dromerig uit. Geen wonder dat de mensen in contact komen met het gebied veranderen, hun ijkpunt verliezen. Dit boek is geen aanklacht, het is een verzameling geheugensteuntjes over relaties, geliefden, kapitalisme, milieu, werk. Geen slechteriken of levenslessen, maar het riet.

Het huis achter de wilgen, Mariëtte Haverman, Cossee 2015