The Girl from the Well

I am where dead children go.

And the third book of the ‘no more than two hundred pages’ theme that I seem to be working with the past few weeks. I feel like 1) it could have been even shorter (just a bit, to tighten it a little, and 2) this one would have been more appealing, extraordinary, without a sequel, but it’s clear that there’s one coming.

The girl from the well in The Girl from the Well is just one of the main characters, a ghost who looks out for abused and murdered children. So why did she gravitate towards the alive Tarquin, and his cousin Callie? And why isn’t the only creature?

The Girl from the Well uses Japanese mythology and turns the trope of the Chosen One inside out. It does so with some horrific elements, because the girl didn’t end up in the well for pleasant reasons, nor is what she recognises in Tarquin very pleasant. But besides that, Tarquin is still a teenager in high school, and Rin Chupeco keeps that nicely balanced.

If you like your ‘quick summer reads’ with some horror dolloped in, this one’s for you.

The Girl from the Well, Rin Chupeco, Sourcebooks Inc 2014

Advertisements

De bijen

De oude boomgaard lag ingeklemd.

Dit was stukken vreemder dan ik had verwacht, alleen al omdat ik verkeerd had herinnerd dat dit non-fictie was/zou zijn. Gelukkig was het een positieve verrassing.

In De bijen zit de lezer in een huif. De hoofdpersoon is een bij, iedereen is een bij, behalve de spinnen en wespen en andere nare vijanden. Elke bij kent haar plek, maar met Flora 717 gaat het mis en blijft het misgaan. Flora 717 vraagt zich namelijk dingen af, heeft geheimen, en verandert van functie(s).

Zo bloeit het verhaal op als een sprookje met een rauw, donker randje dat dreigt de boel te besmetten. Of de lezer hier iets van leert? In hoeverre het biologisch correct is? Wie het weet, mag het zeggen. Maar vermakelijk, spannend en gruwelijk is het.

De bijen, Laline Paull, De Bezige Bij 2014

Een verhaal met een angel

Mijn belangstelling voor hommels en andere insecten dateert van toen ik zeven jaar was en we met ons gezin van een kleine twee-onder-een-kapwoning aan de verstedelijkte rand van Birmingham verhuisden naar het dorpje Edgmond in Shropshire.

Hommels, zoveel hommels om over te vertellen en informeren. Leuke beesten hoor, maar allemensen, er komt geen einde aan. En dan zijn ze nog zo belangrijk voor onze wereld ook!

Goulson serveert deze hoeveelheid informatie met autobiografische elementen er door heen geroerd, om de lezer te helpen begrijpen wat zijn motivatie is en hoe hij op het pad van hommelcheerleader is gekomen. Dat pad leidt hem ook flink over de wereldbol heen, waardoor de auteur af en toe in een Indiana Jones van biologie verandert. Alleen maar goed, helpt om het huiswerkgevoel op afstand te houden.

De angel is dan vooral de nare realiteit, hoe belangrijk hommels zijn voor de natuur en hoe ze in het nauw zitten. Gelukkig houdt Goulson vast aan positiviteit, en tips om eigen natuur hommelvriendelijker te maken.

Een verhaal met een angel, Dave Goulson, Atlas Contact 2014

Mogelijkheden

Ik doe net alsof ik hier niet vandaan kom.

Zonder soapachtige twist (had een niet-Amerikaanse auteur dit ook zo gedaan?), was dit boek van rouwen sterker geweest. Hoeveel stappenplannen er tenslotte zijn, rouwen is persoonlijk, en voor de bijstander is niet meer mogelijk dan toekijken en algemeenheden mompelen.

In dit geval zou dat een ‘Hij was nog zo jong’ zijn, want Sarah’s zoon is pas 21 als hij overlijdt door een lawine. Moeilijk de schuld te geven, zo’n stuk natuur, en dat doet de hoofdpersoon dan ook niet. Er is sowieso weinig schuld, alleen maar veel twijfels over haar opvoeding.

Maar gelukkig is er een bezoek van een Vreemde, jonge vrouw die niet alleen afleidt maar vooral iedereen aan iets anders doet denken. Terugverwijzend naar mijn eerste zin: ik vraag me of dit zelfs een plot was geweest bij een niet-Amerikaanse auteur.

Hierdoor laat het verhaal een iets te goedkope, plakkerige smaak achter, waardoor rouw naar een laag pitje verdwijnt. Misschien was Sarah er blij mee.

Mogelijkheden, Kaui Hart Hemmings, Van Holkema & Warendorf 2014

Seventh Son

102 min.
If you would have told me that this was a movie from ten or even twenty years ago, I would have believed you as well. It’s a b-adventure movie, unoriginal plot with reel-thin plot and pretty people.
seventh_son_poster

There’s an unlikely hero who is found by a rude stranger to be his new apprentice. There’s witches returning you see, and witches have to be fought. Because they’re evil, except when they are the love interest.

What follows is just a lot of destruction and explosions and some semi impressive CGI use. Creatures are gathered to help the witches, while the hero only has his rude master. Nameless civilians are sacrificed, towns decimated, how did it end again? Oh yes, the good guys win, but learn about how every win comes with losing (people) as well. Just pause and stop the VCR when it says The End, there’s no after-credits-anything.

Seventh Son, Universal Pictures 2014

Preparation for the Next Life

She came by way of Archer, Bridgeport, Nanuet, worked off 95 in jeans and a denim jacket, carrying a plastic bag and shower shoes, a phone number, waiting beneath an underpass, the potato chips long gone.

It took me four days after finishing this before I felt like I could shape an opinion about this story. At first I was just hugely relieved that I was done.

This novel is closer to a news bulletin, a history story or a sociological essay. This isn’t entertainment or escape, it’s too brutal and slogging, the number of light and happy moments much too little.

So why would you? How many people pick a book that will darken their day considerably? As with non-fiction: to know. To remember that there is a world outside the familiar one. And in Zou’s path there can be find a little spark of motivation, while Skinner’s fall just shows the urgency of supporting veterans mentally. With my previous reads of De Gele Vogels and Terug naar normaal this month’s themes turn out to be mental health and war.

I agree with other reviews that the addition of a certain character is unnecessary, and his chapters could be skipped. They just add more violence, despair, and lack of reasons for existence.

Preparation for the Next Life, Atticus Lish, OneWorld 2014

The Birth of the Pill

The old lady loved sex and had – for forty years – been looking for a way to enjoy it even more.

It’s clear to me that I’ve been reading so much more non-fiction: phrases I use start feeling repetitive. But yes, this book is a bit more on the novel side of writing, opposed to straight up history book. Mostly – I think – because the huge amount of personal lives added. How personal can you be before history turns into human interest? Or is there no line? Anyway, to The Birth of the Pill.

That pill, yes. The one that doesn’t need another name and never really got one. Margaret Sanger, Katherine McCormick, John Rock and Gregory Pincus are the people behind it. With different motivations (more independence for women, population control) it was work of years and years. Besides their stories, there’s the imagery of the USA in that time, society and (its lack of) women’s rights, and how health and medicine were viewed. It makes the book a large slice of life story, with enough facts to fill a pub quiz. One related to the sexual revolution.

The Birth of the Pill, Jonathan Eig, Carrera 2014