Seventh Son

102 min.
If you would have told me that this was a movie from ten or even twenty years ago, I would have believed you as well. It’s a b-adventure movie, unoriginal plot with reel-thin plot and pretty people.
seventh_son_poster

There’s an unlikely hero who is found by a rude stranger to be his new apprentice. There’s witches returning you see, and witches have to be fought. Because they’re evil, except when they are the love interest.

What follows is just a lot of destruction and explosions and some semi impressive CGI use. Creatures are gathered to help the witches, while the hero only has his rude master. Nameless civilians are sacrificed, towns decimated, how did it end again? Oh yes, the good guys win, but learn about how every win comes with losing (people) as well. Just pause and stop the VCR when it says The End, there’s no after-credits-anything.

Seventh Son, Universal Pictures 2014

Preparation for the Next Life

She came by way of Archer, Bridgeport, Nanuet, worked off 95 in jeans and a denim jacket, carrying a plastic bag and shower shoes, a phone number, waiting beneath an underpass, the potato chips long gone.

It took me four days after finishing this before I felt like I could shape an opinion about this story. At first I was just hugely relieved that I was done.

This novel is closer to a news bulletin, a history story or a sociological essay. This isn’t entertainment or escape, it’s too brutal and slogging, the number of light and happy moments much too little.

So why would you? How many people pick a book that will darken their day considerably? As with non-fiction: to know. To remember that there is a world outside the familiar one. And in Zou’s path there can be find a little spark of motivation, while Skinner’s fall just shows the urgency of supporting veterans mentally. With my previous reads of De Gele Vogels and Terug naar normaal this month’s themes turn out to be mental health and war.

I agree with other reviews that the addition of a certain character is unnecessary, and his chapters could be skipped. They just add more violence, despair, and lack of reasons for existence.

Preparation for the Next Life, Atticus Lish, OneWorld 2014

The Birth of the Pill

The old lady loved sex and had – for forty years – been looking for a way to enjoy it even more.

It’s clear to me that I’ve been reading so much more non-fiction: phrases I use start feeling repetitive. But yes, this book is a bit more on the novel side of writing, opposed to straight up history book. Mostly – I think – because the huge amount of personal lives added. How personal can you be before history turns into human interest? Or is there no line? Anyway, to The Birth of the Pill.

That pill, yes. The one that doesn’t need another name and never really got one. Margaret Sanger, Katherine McCormick, John Rock and Gregory Pincus are the people behind it. With different motivations (more independence for women, population control) it was work of years and years. Besides their stories, there’s the imagery of the USA in that time, society and (its lack of) women’s rights, and how health and medicine were viewed. It makes the book a large slice of life story, with enough facts to fill a pub quiz. One related to the sexual revolution.

The Birth of the Pill, Jonathan Eig, Carrera 2014

Hand To Mouth

In the fall of 2013, I was in my first semester of school in a decade.

Zoals ik al eens eerder heb gezegd: sommige boeken moet je lezen voor de POV, de (onbekende) invalshoek. Wat weet je als Nederlander nu echt van Amerikaanse armoede?

Tirado is arm op een manier die hier onbekend is. Meerdere banen, maar nog de keuze tussen benzine of eten. Een slechte gezondheid omdat een behandeling te duur is maar ook te veel tijd kost. Ze laat zien dat er geen uitgang is bij deze vicieuze cirkel, omdat er nooit genoeg ruimte is voor een pauze, sparen, egoïstisch zijn.

De auteur doet dit wel op een agressieve manier. Haar woede is begrijpelijk, want men kijkt nog steeds op armen neer, en zeker de Amerikaanse samenleving blijft maar vasthouden aan de illusie dat je er met hard werken wel komt. Er wordt regelmatig gevloekt, en ze weigert excuses te geven voor haar keuzes en gedachten.

Zacht gezegd is het dus geen pretje, dit boek. Maar het schopt wel flink tegen ouderwetse ideeën waar wij aan vast houden om geen verandering door te drukken.

Hand To Mouth: Living in Bootstrap America, Linda Tirado, Penguin Books 2014

Dior and I

90 min.

Oei, wat mooi. En oei, wat een gedoe, zo’n modehuis runnen. Dior and I vertelt over Raf dior_and_i_posterSimons’ eerste collectie bij Dior, en hoe dat dan wel werkt, zo’n haute couture huis.

Dat had makkelijk net zo gelikt en gesmeerd als een advertentie kunnen worden, maar Dior and zijn personeel hebben gelukkig toegestaan om heel het proces te tonen, met frustraties en fouten. Hierdoor wordt het in ieder geval menselijker en geloofwaardiger, zonder de magie van stuk-stof-verandert-in-haute-couture kwijt te raken.

Daar moet men wel ondertitels voor dulden, en misschien een ietsie pietsie beetje interesse in kleding en mode hebben. Verder is het gewoon een mooi en arbeidsintensief verhaal.

Dior and I, Cim Productions 2014

Prairie Ostrich

Egg Murakami is eight years old and her feet are perfect.

If only Egg and her family’s lives were as close to perfection as her feet were. “Not a happy story” is part of the summary of this novel, and they’re not wrong. I’d tell you not to read it on an already bad day, but I’d tell you to read it for the (possible) unfamiliar point of view.

The point of view of a Canadian-Japanese family in white, small town surroundings. Combine with this a death in the family, an alcohol problem and a closeted sibling and it’s understandable that they mention “not a happy family” in the blurb. Egg tries so hard, but no eight year old can change the world by herself.

It being a short story saves it from being completely and utterly depressing. Try it for the point of view and the small glimmers of hope.

Prairie Ostrich, Tamai Kobayashi, Goose Lane 2014

5 to 7

97 min.

Anton Yelchin was niet ‘groot genoeg’ om een berg artikelen te krijgen na zijn dood, maar toch kwamen op verschillende plekken lijstjes met zijn beste films en projecten. Omdat ik wel een film wilde kijken, maar niet geïnspireerd was om een keuze te maken, liet ik dat aan iemand anders over.

En het five_to_sevenklopt, Yelchin is charmant in 5 To 7, maar daar blijft het ook bij in dit flinterdun romance. Zijn karakter wordt verliefd op een oudere (wel negen jaar ouder!), getrouwde vrouw (beide gegevens worden meerdere keren herhaald), hij wil meer zijn dan een minnaar, de gehele situatie gaat uit als een kaars. Natuurlijk is hij een auteur, eentje die pas kan creëeren na pijn, natuurlijk is zij Frans, want die exotische Fransosen denken toch wel heel anders over relaties, romantiek en familie (tot ze dat niet doen).

Dit alles maakt 5 To 7 een film die je makkelijk kunt missen, ondanks Yelchin’s charme.

5 To 7, DeMarest Films 2014