Het boek Ont

Het was dinsdagavond kwart voor acht en een van de laatste dagen van oktober in het roemruchte stervensjaar van de gulden, dat schitterende, harde betaalmiddel met zijn waaier van kleurige biljetten als de staart van een paradijsvogel, dat met goedvinden van de kroon door de directeur van De Nederlandsche Bank verkwanseld werd door een grauwe eenheidsmunt waar er al zoveel van zijn en die de ‘euro’ wordt genoemd.

Ik had bijna net zo vaak medelijden met deze man als dat ik hem een down right sukkel vond die wel een schop onder z’n kont mocht ontvangen. Weer zo’n navelstaarderig ei waar al zoveel boeken mee worden volgeschreven, tot er ineens een moment van inzicht en realisatie langs kwam. Zijn mensen minder vervelend wanneer ze het zelf weten?

Terwijl je met een naam als Isebrand toch makkelijk voor een geweldig, woest interessant persoon had kunnen gaan. Wie weet wat die man wel aan Nederland en/of de rest van de wereld had kunnen bijdragen. Maar nee, zelfs het call center lukte niet. Hij heeft een groep opgestart voor andere mannen die ook hun post niet durven te openen, hij fladdert rond uitzendbureaubaantjes en ..dat is het.

Tot een Inspirerende Man man in zijn leven komt. Meckering Weet dingen, en als dat niet zo is, blijft hij wel praten tot het wel zo is. Natuurlijk kan zo’n type net zoveel goeds als schade doen, maar het is wel spannend.

Zo blijft Het boek Ont schuiven tussen ‘wat een sukkel’ en ‘man, je kunt beter, je bent beter’. Meerdere navels waar naar gestaard wordt, misschien wel inclusief die van de lezer.

Het boek Ont, Anton Valens, Augustus 2012

De Gele Vogels

In de lente probeerde de oorlog ons te doden terwijl de dagen warmer werden en de vlakten van Ninive groen kleurden.

Volgens de blurbs achterop de definitieve roman van/over de Irak-oorlog. Maar daar zijn het blurbs voor, en de verdere omschrijving is zo enthousiast dat het genant is. In ieder geval, dit boek is geschreven door iemand die zelf naar Irak is geweest, en het gaat over zijn oorlogstijd en de tijd er na.

Soldaat Bartle wordt gevolgd voor, tijdens en na zijn tijd in Irak. Niet-chronologisch, maar dat is niet de enige reden waarom hij niet uit de oorlog kan ontsnappen. Voor zijn vertrek was hij gericht op de oorlog, er na kan hij het verschil tussen hem en de soldaat niet meer zien. Er is moord en moord en andere narigheid maar de complete lethargie waar het mee opgediend wordt, is nog het meest naargeestig. Ach, een kogel door het voorhoofd, ach misschien waren dit onschuldigen (bestaan onschuldigen?), ach, waarom staan we weer op vandaag? Bartle en legervriend Murphy maken een afspraak om niet nummer 1000 te worden van doden in het land, maar waarom eigenlijk? Alles is uitzichtloos.

Misschien is het sympathie voor de lezer dat dit boek minder dan 250 pagina’s heeft, omdat meer over de slechte voor- en nazorg, meer over de kapotgeschoten dorpen misschien niet te verwerken is zonder de DSM-5 nodig te hebben. Zou dit dan het boek zijn wat het noodzakelijke deel van de bevolking laat realiseren hoe fout oorlog is?

De Gele Vogels, Kevin C. Powers, Prometheus 2012

All You Never Wanted

She gets into the car and then she can’t drive it.

As if being a teenager isn’t hard enough already, both main characters in All You Never Wanted get to deal with disease. Alex as the carrier, Thea as the younger sister who can’t handle the big changes it brought to their lives.

It’s never explicitly mentioned what happened to Alex. Is it anorexia, bulimia, something physical over mental? No matter what, it’s crippling. Alex can’t move, can’t breathe, can’t live. While Thea needs bigger and stranger stories to flee in, to be someone besides the sister of the sick, strange girl.

Each share their point of view, without any resolution or relief. The only way this story might leave you with some kind of good feeling is for the fact that you don’t have it as bad as them. It’s a slice of life to remind you that adolescence is more than love triangles and doubts about the future.

All You Never Wanted, Adele Griffin, Alfred A. Knopf 2012

The Diviners

In a town house at a fashionable address on Manhattan’s Upper East Side, every lamp blazes.

Yay, finally! It feels like this book has been on my list for at least five years, but because it’s 2016 and the book was published in 2012, that’s not possible. Anyway, it felt like a long time. And now I finally read it.

First of all, for ‘YA’ it’s a big novel, over 500 pages. Secondly: there’s no love triangle. Adjust to that, and add Roaring Twenties, diverse characters with diverse motivations, and a scary edge that keeps it just teen friendly enough.

Something bad is happening, and it isn’t impeding economical doom. Luckily the main characters all have some kind of power, they just have to stay alive long enough to understand it and the reason for having it.

It’s the first book of a four book series, but luckily Bray doesn’t go for huge, annoying cliffhangers to invite you to hang on. The story itself manages to do that.

The Diviners, Libba Bray, Little, Brown and Company 2012

Rabid:

Ours is a domesticated age.

Niet voor tijdens het eten.

Wanneer je non-fictie wilt lezen hoeft dat niet per se een (auto)biografie te zijn, natuurlijk. Rabid gaat over rabies, de verspreiding er van, de mythologie er omheen en het gevecht er tegen. In (ranzig) detail.

Vooral het geschiedkundige deel biedt veel informatie, en connecties naar zowel vampieren en weerwolven en hun bijbehorende mythes zijn onsmakelijk maar interessant. Het wordt alleen later in het boek langzaam in de herhaling valt, en vaker terug grijpt naar eerder genoemde feiten dan nodig in een boek van plus minus 300 pagina’s.

Het is dus het soort non-fictie dat je naast een ander boek leest, af en toe een hoofstuk. Op die manier leer je over de ziekte zonder je af te vragen waarom het al zo bekend klinkt.

Rabid: A Cultural History of the World’s Most Diabolical Virus, Bill Wasik & Monica Murphy, Penguin Books 2012

The Vicious Deep

I hear the first wave before I see it-

Teenage boys really think about their dicks a lot. Being related to the king of the mermaids isn’t that important, where did his dick go?

But okay, mermaids for once, instead of vampires or werewolves. And no matter how often the main character wishes he would have a more masculine problem (oh, male teenagers), there’s nothing girly or frilly about the world he ends up in.

Tristan has – I assume – plain male teenager problems, until he survives a freak wave, gets sick and starts dreaming of a scary mermaid.

Combine discovering a whole new side of himself and his family with a best friend/love interest and finishing high school, and neither the reader or Tristan get time to take a breather.

The Vicious Deep offers some nice world building and (strange) insight to the teenage boy’s mind. It’s the first book of a series, but can do fine without any sequels.

The Vicious Deep, Zoraida Córdova, Sourcebooks 2012

Beautiful Ruins

The dying actress arrived in his village the only way one could come in directly – in a boat that motored into the cave, lurched past the rock jetty, and bumped against the end of the pier.

Wist ik bij Fates and Furies niet hoe ik mijn onder-de-indruk-heid moest overbrengen, weet ik nu niet hoe dit boek als ‘goed maar teleurstellend’ uit te leggen. Het lijkt wel een beroep, dat recenseren.

Beautiful Ruins werkt van veel mysterie (wat zijn de verbanden tussen deze mensen, waarom leven ze (niet) op deze manier, wie is de vader) netjes alle lijntjes af tot alles duidelijk is. Bijna te duidelijk dus, want zo verandert zwoel avontuur in “verkeerde tijd, verkeerde plaats, verkeerde persoon”. Een kater van een boek, verdorie.

Misschien had ik moeten onthouden dat het mij aangeraden was als een ‘summer read’, net meer om het lijf dan de aanraders van Cosmopolitan. Maar het zette zo hoog in!

Beautiful Ruins is dus best te lezen en fijn vermakelijk. Houd de verwachtingen alleen laag.

Beautiful Ruins, Jess Walter, Harper Collings 2012