The Collaborator

Captain Kadian takes a large swig from his glass tumbler, closes his eyes for a moment, smacks his lips and says, ‘The job’s not that hard, you see, you just go down once a week or fifteen days, and the money, the money is not bad at all.’

I really wanted to like this. Looking back a few days later, I appreciate the story and the story telling, but while reading it, it couldn’t hold my focus.

The story is about the nineties war in Kashmir, and the young man left behind to take care of the remains. Literally. Where others have left to fight (for India/against India), the headman’s son has the job of taking identity cards from dead bodies. He feels left behind, he feels like a failure, he lives in less than a ghost town.

So what was it that didn’t click with me? Maybe the endless dreariness, the weight of everything going on. It’s not like the prose is dull, uninspired or repetitive, but it does push you into the tightening corner of the main character’s despair.
Maybe I simply read it after the wrong book, maybe I just couldn’t handle the story.

The Collaborator, Mirza Waheed, Viking 2011

Advertisements

The Privileges

A wedding!

Rich people getting richer and investing it in all kinds of things, followed for give or take twenty years. If it would have been written by a woman and for a younger audience, it would have been compared with Gossip Girl.

Is this comedy, or slice-of-life? Does the family portrayed deserve sympathy or is this only a devoted piece to capitalism?

Possibly all of the above. When it’s mentioned that there’s more money “than we know what to do with” or that will last four human beings several life times, it’s easy to curl a nose up in disgust. Even when the age old Money Doesn’t Buy Happiness gets more and more support, because oh no — the rich girl has decision-stress.
And yet. Jonathan Dee manages to keep the human side of things very close. That way The Privileges stays mildly interesting, easy to read. In the end, an adult Gossip Girl with more mention of finances, less brand name dropping and more believable characters.

The Privileges, Jonathan Dee, Corsair 2011

The Girl Who Circumnavigated Fairyland In A Ship Of Her Own Making

Once upon a time, a girl named September grew very tired of her parents’ house, where she washed the same pink-and-yellow teacups and matching gravy boats every day, slept on the same embroidered pillow, and played with the same small and amiable dog.

Van sommige boeken baal je gewoon dat je ze niet zelf hebt geschreven. The Girl Who [enzovoorts] is misschien geen hoogstaande literatuur of baanbrekend op welke manier dan ook, maar het is wel vol lol en plezier en avontuur en goede karakters en allerlei kleuren. Een pretboek.

September is twaalf jaar en vindt haar leven maar saai en vervelend. Een aanbod om naar Fairyland meegenomen te worden, wordt dan ook meteen geaccepteerd. Maar ja, mensen en sprookjeslanden..

Combineer dat met een verteller die op het juiste moment haar neus er in steekt zonder vervelend te worden en het is een sprookje dat je in handen hebt, een sprookje over een sprookje met iets meer realiteit dan verwacht.

The Girl Who Circumnavigated Fairyland In A Ship Of Her Own Making, Catherynne M. Valente, Feiwel and Friends 2011

When She Woke

When she woke, she was red.

Soms lees je een review op het precies verkeerde moment. Ik kon me herinneren echt naar When She Woke uit te kijken, en toen die review. Iets met katten en nieuwsgierigheid.

Hoofdrolspeelster Hannah leeft in een streng-christelijke omgeving, en wordt, door haar abortus, als crimineel gezien. En in haar wereld wordt je als crimineel met een pigment geinjecteerd. Nu is ze alleen nog maar ‘een Red’.

Hillary Jordan toont de wereld die dit toelaat zonder enige moeite, gewoon op de achtergrond van het plot. En Hannah is ja, ze is wat zeurderig en naief maar dat is ook wat de samenleving van haar heeft gemaakt.

Wat was dan de teleurstelling? Religie. Ondanks de situatie en gebeurtenissen in haar boek die erg tegen georganiseerde religie (en zeker voor scheiding van kerk en staat) spreken, wordt er met elk deel meer God is Goed rondgesprinkeld. Het wordt een spagaat tussen verhaal en boodschap, eentje waardoor ik enige opluchting voelde toen het boek uit was. Christendom hoeft niet verketterd te worden, maar de whiplash van goed-slecht-perfect was op zijn minst ongemakkelijk.

When She Woke, Hillary Jordan, Harper Collings 2011

Growing up Amish

One fateful, starless, April night, I got up at 2:00 a.m. in the pitch black darkness, left a scrambled note under my pillow and walked away – all my earthly belongings stuffed in a little black duffel bag.

Zeventien-jarige Ira Wagler is Amish en vertelt met welke moeite hij is opgegroeid: drie keer verliet hij zijn gemeenschap, de derde keer bleef hij weg. Het is een autobiografie, ik was er nieuwsgierig naar omdat ik interesse heb in hoe en waarom religie en religieuze gemeenschappen werken.

Daar leerde ik redelijk over, al in het eerste hoofdstuk, met het feit dat Canada ook Amish communities heeft. Het is een interessant en bizar kijkje in een redelijk onbekende wereld. Ira’s verhaal echter, elke keer weer de wollige, dramatische zinnen over emoties en twijfels, had best strenger geredigeerd mogen worden.

Ik weet dat een waar verhaal minder makkelijk opgesierd kan worden, maar bijna letterlijke herhaling, uitgesponnen naar pagina’s in plaats van alinea’s, wordt heel snel heel saai. Wederom – aangezien het op mijn To Read List stond, vraag ik me af hoe ik er opgekomen ben.
Wagler heeft ook blogs: als je een tipje van de Amish-sluier wilt oplichten ben je daar misschien sneller klaar mee – http://www.irawagler.com.

Growing up Amish, Ira Wagler, Tyndale House Publishers 2011

Pina

103 min. 

Kijk je als eerste film van het nieuwe jaar iets waar maar weinig touwtjes aan zijn vast te knopen. “Dansfilm” zegt de omschrijving. “Dansers vertellen waarom ze dansen.”
“Dance, dance, or we are lost”, zegt choreografe Pina Bausch waar de film om draait.

pina wim wenders jeremy thomasMaar dat hoor je pas als je door heel de film heen bent getrokken. Dit is geen evenwichtige documentaire met een nette verdeling van achter de schermen, interviews en toneel. Stukken van optredens worden je ogen ingegoten, je oren uitgebikt door de begeleidende (soms dan) muziek. Interviews? Korte, in ieders moerstaal, dus regel ondertitels. Achter de schermen? Rationele inzichten? Nee joh.

Het is heel erg een film waarvoor je open moet staan, waar bij je alles uit moet zetten om alleen te ontvangen, in plaats van knibbig te raken (plot? logica? haha!). Het is een kunststuk, en zoals men geen Vivaldi bij McDonald’s verwacht, is dit geen filmvermaak zoals “gewoon”.

Maar hè. Voor de mensen die overdonderd, verdwaasd en kriebelig iebelig willen worden, is dit een film om je dag mee te veranderen.

Pina, Wim Wenders & Jeremy Thomas 2011

Habibi

Wow.

I wanted to read this for a very long time and I’m so pleased that it was completely to my satisfaction. It was beautiful, exciting, educational. And with about 700 pages, really not ‘just a quick comic’.

But what is it about? Where to start. It’s about two people that society has rejected, about the creation of the Quran and the science that came with it, about being on the fray while living in dreams and myths.

From time to time, especially during the darker, more confusing moments, it reminded me of the Sandman Chronicles. In those, there’s beauty in darkness as well, situations that leave you feeling a little bit unhinged.

If you are looking for a beautifully drawn book that will affect you and tickle your mind, this is for you.

Habibi, Craig Thompson, Pantheon 2011