112 min.

Uneducated poor person meets over-educated rich person and the meeting and following friendship changes both of their lives. It isn’t a very original premise.

Intouchables makes it into a very entertaining, heartfelt, bitter-sweet, social film.

Quad Productions

It’s a joy to watch Omar Sy and his interaction with François Cluzet. The knowledge that the film is based on true life doesn’t make it sappier or drag with scenes that rub ‘This Really Happened’ in your face. There isn’t a scene that feels like it’s in the wrong place or unnecessary and less than five minutes in you can feel this is a very special relationship (while laughing over some inappropriate jokes).

The man that did a little introduction before the film ‘warned’ that everyone would leave with a big smile on their face, and it was true. The little questions that you leave with (for example: why was film-Driss a black man while the real-Driss looked Arabic?) don’t leave spots on the shine of the film. This film deserves the compliments it received.

Intouchables, Quad Productions 2011


Les Arbitres

Zonder scheidsrechters zijn sportwedstrijden niet mogelijk. Dat betekent niet dat scheidsrechters welkom zijn, juist het tegendeel. De documentaire Les Arbitres volgt scheidsrechters van FIFA, een wereld waar in elke voetballer een ster is (ook wanneer hij niet zulke nette dingen op of buiten het veld doet), maar waar de scheidsrechters doodsbedreigingen krijgen.

De documentaire speelt rondom het EK van 2008 en volgt een groep scheidsrechters op het veld en achter de schermen.

Entre Chien et Loup

Vooral op het veld zorgt voor interessante beelden, omdat de kijker meeluistert naar alles dat de scheidsrechters tegen elkaar maar ook de voetballers  zeggen. Achter de schermen toont aan dat scheidsrechters (waarvan één zelfs met de dood wordt bedreigd door de Poolse premier) toch ook echt maar gewoon mensen zijn met families en gevoelens.

Dit maakt het ook voor de niet-voetbal-liefhebber interessant. Het is een kijkje in een wereld die normaal niet voor de buitenstaander toegankelijk is, een klein tipje van de sluier. Niks wereldschokkends, maar voor de nieuwsgierigen, de geïnteresseerden en de mensen met veel tijd en een neus voor documentaires: gewoon even kijken.

Les Arbitres,   Entre Chien et Loup 2009



All this happened, more or less.

Two people close to me told me they weren’t sure this was a book I was going to like. One of them said I shouldn’t count the ‘So it goes’. The text on the back warned me for potential philosophic babble.
This all accounted to me expecting an not-understandable mass of deliriously written paragraphs without a (satisfying) end. I braced myself.

For me – and I realize that I might be looking at this story in just one dimension – Slaughterhouse-5 wasn’t a mess. In fact, it was pretty coherent and I enjoyed several parts of it.

Protagonist Billy Pilgrim survives World War 2 and a plane crash, travels through time, is abducted by aliens and is -by a lot of people- seen as an idiot. The reader follows his travel and his thoughts and as Pilgrim isn’t much impressed with either, nor is the reader.

What I like most, or can appreciate about this book, is that you can take several things from it. Is it but a fantasy in the mind of the ‘I’ person? Is Vonnegut ‘I’ or Pilgrim? Is this nothing more but a War Is Bad message with a lot of pomp? Do you believe Billy Pilgrim or is he sorriest sod alive? Is this even a book? If the reader wants to, it can create different puzzles from the same pieces.

I recommend this novel. It isn’t too crazy, too plain, too fantastical or too boring. It’s a nice puzzle, for the reader to decide what to take away from it.

Slaughterhouse-5, Kurt Vonnegut, Dell 1991 (repr.)

Hollywood Girls Club

Celeste Solange needed shoes.

Chick-lit. De titels van de hoofdstukken zijn de schoenen die de hoofdpersonen dragen, elke relatie gaat mis voor er een veel betere aan de horizon verschijnt en elk kledingstuk en uiterlijk wordt omschreven.
Daarentegen is er ook een uitgebreide blik achter de schermen van Hollywood en de wereld van het filmmaken en (ook wel eens lekker) blijven de bad guys de bad guys. Alleen de vrouwelijke helden (de hoofdpersonen) verdienen een happy ending.

De vier hoofdpersonen zijn een actrice, producer, (acteurs-)agent en script-schrijver. Ze zijn zo’n beetje de enige echte vriendinnen van Hollywood want Hollywood eet je rauw en verpulvert daarna je botten, die boodschap geeft Maggie Marr heel duidelijk door. Omdat haar man het met een nieuw sterretje doet, wil de actrice vreselijke wraak. De producer heeft last van een afschuwelijke baas en doet dus graag mee aan de wraak. De rest gaat er in mee want ze zijn vriendinnen. Allemaal hartstikke logisch. Elk hoofdpersoon heeft haar eigen hoofdstuk en zo krijgen de karakters iets meer dan één dimensie.

Het ‘name-dropping’ van allerlei merken was dan ook het enige dat mij echt irriteerde, verder was Hollywood Girls Club een entertainende snack waar je in een paar uur doorheen bent.

Hollywood Girls Club, Maggie Marr, Arrow Books 2007

The Great Gatsby

In my younger and more vulnerable years my father gave me some advice that I’ve been turning over in my mind ever since.

There were two reasons why I read The Great Gatsby. I like to read a Classic from time to time (to see what the fuss is about) and I really liked the trailer of the film Baz Luhrmann is making, based on the story. And -maybe subconsciously for a third reason-  it is quite a thin book, so even if it would be utterly shit, it wouldn’t be a big waste of time.

It wasn’t utterly shit. Author F. Scott Fitzgerald creates an attractive, vibrant world without drowning the reader in detail and pointers. I managed to not have been ‘spoiled’ about the story and therefore could enjoy it without already knowing how it would end. To let other people enjoy the story without any knowledge about it as well, I’ll just say that -in the beginning and for me- it’s a love story. A love story with life and the world intervening.

As it is a little story, there is not much more to say. Even though the story is written over eighty years ago, the age doesn’t show in language. The characters are sketched with just a few lines and words, but aren’t card board characters. I would recommend it, not only so you know what The Great Gatsby (and its fuss) is about, but for the small, bitter sweet experience you get from hanging out in those 156 pages.

The Great Gatsby, F. Scot Fitzgerald, 1926


Bombay, which obliterated its own history by changing its name and surgically altering its face, is the hero or heroin of this story, and since I’m the one who’s telling it and you don’t know who I am, let me say that we’ll get to the who of it but not right now [..]

Dit is de eerste keer dat ik niet begin met de eerste zin van een boek. Omdat in het geval van Narcopolis de eerste zin een proloog van vier pagina’s is.

Het boek werd omschreven als een mix van Trainspotting, Goya en Keats. Geen van drieën favorieten of zelfs maar bekend mee, maar het speelt in Bombay af, een stad in een land waar ik heel nieuwsgierig naar ben. Het plot – het verhaal van een eunuch die in de jaren zeventig als vrouw door het leven gaat – sprak mij daarnaast genoeg aan.

Auteur Jeet Thayil laat het merendeel van zijn verhaal zelf door de lezer uitzoeken. Bij verschillende hoofdstukken is het onduidelijk wie er aan het woord is en hoe die een relatie met de anderen heeft (want het blijft niet bij de eunuch). Alleen zijn beschrijvingen van de verschillende soorten drugs en de bijbehorende hallucinaties zijn gedetailleerd en uitgebreid. Verder lijkt het er op dat de lezer maar moet ‘ervaren’, niet leren of begrijpen. Ook al gaat er tijd overheen, er is geen gevoel van chronologie, alleen drugs en aftakelende, immer ontevreden mensen.

Zelf vind ik dat niet fijn lezen, waardoor ik na de eerste 100 bladzijden mijn best moest doen om door dit boek te komen. Mensen die geen kop of staart nodig hebben in een roman, fan zijn van Trainspotting en genoeg geduld hebben voor een traag verlopend verhaal, raad ik dit boek wel aan.

Narcopolis, Jeet Thayil, Faber and Faber 2012

Whatever Makes You Happy

‘What’s happened?’

Whatever Makes You Happy made me very curious about the author, because he spouts a lot of ideas that felt a bit outdated, not female-friendly nor male-friendly. And all that in a book that got a place in my library’s Humor category!

The novel tells the stories off Matt, Daniel and Paul and their mothers. The three men are thirty-somethings and their mothers are Very Disappointed with the lives of their sons. And because they are their mothers, their creators and eternal supporters, they decide to live in their son’s houses for a week to fix things. Because by now they should be married and have created offspring because the mothers need to be grandmothers, it’s what they’re here for.
Surprisingly, none of the men tell their mothers to sod off, but allow them to intervene. Of course some life lessons pass, but the bombardment of clichés override every situation. The date-savvy guy thinks that when a woman says no, she just wants to have the man put more effort into it. The grandchildren-crazy mother effectively stalks a couple because she just can’t help herself, she was born for being a grandmother. And the child being a girl, she can only buy pink stuff.

It goes on like that, making Whatever Makes You Happy more a risen-eyebrow-worthy essay of examples in old-fashioned and guy/girl-mag thinking than a laugh about mother-son relationships. And that’s a bit of a shame, because the author created several nice characters. They deserved more.

Whatever Makes You Happy, William Sutcliffe, Bloomsbury 2008