Hidden Figures

127 min.
I think it was pretty clear when there were parts and lines added to make (small-minded) white people feel better, but (or maybe because of that, help?) I enjoyed Hidden Figures a lot. An uplifting movie with unlikely heroines that are smart, funny, well dressed and black.
hidden figures poster

‘Based on true life events’ seems to be a forewarning for sappy, Hallmark-like stories that are described as having heart while not really having or showing it. This story about the black, human computers of NASA could have been much more inspirational, much brighter and louder and beautiful and grating. Now it’s largely a show of how people can learn not to be sexist and racist because they’re confronted with smart black women. This happens in the 1960s, and it ends a bit too much with the unsaid message of how all that is very much in the past. While we know it isn’t, of course.

Didn’t I say this movie was uplifting? It is, kind of. The characters move from okay to better, the bad guys are only the confused guys, there’s pictures and blurbs at the end to show you the real life counterparts. There’s a cute soundtrack and as said before, the heroines are lovely. It could have simply been sharper, more vibrant, more honest.

Until we get that story, Hidden Figures is a cleaned up history lesson worth watching.

Hidden Figures, Levantine Films 2016

De verlossing van Liesbeth Bede

Een lange rechte weg verbindt Luttelgeest met de havenstad.

Well, that wasn’t sort of what I expected. Ik kwam voor een variatie op de Stepford Wives, ik liet ..ja, wat liet ik eigenlijk achter? Want was dit? In hoeveel genres kan ik het inpassen?

Ik word niet vaak verrast door boeken, daar lees ik meestal gewoon te veel voor. En als het dan een verrassing is, is het van de “Gedver nee moest dat nu”-variatie, clues of conclusies die krom en/of onaantrekkelijk zijn.

Bij Liesbeth was ik het niet helemaal eens met de verrassingen, maar bleken ze in the end wel er bij te horen, het verhaal bijzonder te maken.

Het begint redelijk helder: apart (maar leuk, interessant) geval Liesbeth Biede en haar gezin verhuizen naar Luttelgeest. Er zijn wat vreemde dingen, vreemde situaties en vreemde mensen, maar iedereen is/lijkt tevreden en het heeft geen directe negatieve invloed op haar, dus waarom niet?

Wanneer het vreemd wordt, wordt het ook lekker vreemd. Luttelgeest is not the limit, en van genrevast gaat het allemaal heen. Is dit satire, is dit navelstaren? Het ligt in ieder geval niet aan de controle van de auteur, die het verhaal gewoon op de rails houdt, hoeveel het ook zwabbert.

De verlossing van Liesbeth Bede, Sophie Zijlstra, Querido 2016

Van dode mannen win je niet

Je moeder knipte mannen voor geld.

Sommige boeken laten je alleen maar achter met het grind van de wanhoop, om dat nare, vuige gevoel te proberen te vatten. Had er nu echt geen sprankje hoop boven op gekund?

Nee, want de lezer zit deze keer in het hoofd van een man die vuil in een lijfelijke vorm is. Hij bedreigt en misbruikt de vrouwen in zijn leven, fraudeert, (mis)handelt, snoeft, geen mooi kantje aan te vinden. Geen excuses of achtergrond ook, alleen ‘de slangen’ en hoe die hem aan het meppen of slopen zetten.

Alleen Wesley krijgt zo goed als nooit al dat lelijks over hem heen. Hij is de twaalfjarige zoon van één van de man z’n vriendinnen, en op zijn manier doet hij zijn best voor de jongen. Het maakt het verhaal niet lichter of zachter, want hoe lang voor zelfs Wesley iets verkeerds in zijn ogen doet?

Walter van den Berg heeft zo’n man meegemaakt als kind. Gelukkig kon hij er over schrijven en het bekend(er) maken, maar daarmee komt ook de gedachte op over hoeveel kinderen dit zelf, alleen moeten bevechten.

Van dode mannen win je niet, Walter van den Berg, De Bezige Bij 2013

tweet

Mogelijkheden

Ik doe net alsof ik hier niet vandaan kom.

Zonder soapachtige twist (had een niet-Amerikaanse auteur dit ook zo gedaan?), was dit boek van rouwen sterker geweest. Hoeveel stappenplannen er tenslotte zijn, rouwen is persoonlijk, en voor de bijstander is niet meer mogelijk dan toekijken en algemeenheden mompelen.

In dit geval zou dat een ‘Hij was nog zo jong’ zijn, want Sarah’s zoon is pas 21 als hij overlijdt door een lawine. Moeilijk de schuld te geven, zo’n stuk natuur, en dat doet de hoofdpersoon dan ook niet. Er is sowieso weinig schuld, alleen maar veel twijfels over haar opvoeding.

Maar gelukkig is er een bezoek van een Vreemde, jonge vrouw die niet alleen afleidt maar vooral iedereen aan iets anders doet denken. Terugverwijzend naar mijn eerste zin: ik vraag me of dit zelfs een plot was geweest bij een niet-Amerikaanse auteur.

Hierdoor laat het verhaal een iets te goedkope, plakkerige smaak achter, waardoor rouw naar een laag pitje verdwijnt. Misschien was Sarah er blij mee.

Mogelijkheden, Kaui Hart Hemmings, Van Holkema & Warendorf 2014

John Wick: Chapter 2

122 min.

Can you get any more violent? When you’re talking to John Wick versus John Wick: Chapter 2, the answer is yes. Maybe the question should be: can it be more bloody? Also, yes. When the first five full-on-screen exploding skulls and body parts might make one flinch, there’s so many of them it’s tempting to just go ‘Ah, you again’ after a while.
john-wick-chapter-2

Viewers were promised more of the world building regarding the criminal world (and hotels) through which John moves. The promise was full-filled, although scantily. This time we learn that this world is international, spending one third of the film in Rome (and under it). Again it’s beautiful surroundings, beautiful people and some worrying rules these people live by.

But mostly it’s violence. With weapons, without. On the roof, under ground (and in the underground), anywhere. But don’t worry about the dog this time, Wick does it utterly, completely by himself.

John Wick: Chapter 2, Thunder Road Productions 2017

Moonlight

101 min.

Ik was helemaal weg van deze film, en zou het zeker aan iedereen aanraden, zelfs de mensen die zeggen ‘niet zulke films’ te kijken. Omdat het je confronteert met vragen over mannelijkheid en homoseksualiteit en racistische stereotypes en hoe die elkaar allemaal overlappen. En dat zonder een moment van opgeheven vingertjes.

moonlight-posterMoonlight is coming-of-age, doorsnedes van het leven van een jongen. Eén keer als kind, één keer als tiener, één keer als volwassene. Alleen deze keer is het een zwarte homoseksuele jongen uit een probleemgebied, en leert de kijker misschien wel levenslessen, maar krijgt hoofdpersoon Chiron er alleen de nare conclusies van op zijn bord.

Combineer het nuchtere en de ontnuchtering met een kleur- en muziekgebruik die tegen je huid plakken en begrijp dat het een film is die met je blijft na het verlaten van de bioscoop. Een film van het soort dat rondgaat als een vuurtje in plaats van door marketing door de strot wordt geduurd. Vang het voor ‘ie uitgedoofd is.

Moonlight, A24 2016

De Cirkel

Ze wacht op een antwoord, maar Elias weet niet wat hij moet zeggen.

Eindelijk weer eens een boek waar ik met pret in ging. Zo’n boek dat je kiest tussen televisie en internet omdat  het gewoon zo snel gaat, er zoveel gebeurt, het net eng genoeg is om lekker spannend te zijn.

Er gebeuren nare dingen in Engelsfors, een klein dorp in Zweden. Daar horen uitverkorenen bij, maar deze keer zijn het tieners die tieners eerst zijn en daarna pas helden, en daardoor verloopt het redden van de wereld (?), Engelsfors (?) en zichzelf niet zo heel soepeltjes. Je zal maar moeten samenwerken met je grootste pestkop omdat een of andere heks het vraagt.

Mooi is dat het allemaal meiden zijn, die op allemaal verschillende manieren vrouw mogen zijn zonder eendimensionaal te worden. Fijn dat er geen glazuur wordt gelegd over het middelbare schoolleven, maar dat tiener-zijn in al z’n bruutheid gewoon getoond wordt.

Het is het eerste boek van een trilogie, maar alle drie de boeken zijn al uitgebracht, dus laat je dat helemaal niet tegenhouden.

De Cirkel: Engelsfors 1, Mats Standberg & Sara B. Elfgren, Bruna Fictie 2012