Wynonna Earp

13 x 40 min.

You want some small town western in your Buffy, with focus on more women than a Firefly? Here you go!

wynonna_earp_posterWynonna Earp needs a bit of an investment, largely because of the grumpy and not instantly love-able title character (hmm, how different would that be if she would have been a guy?). But if you can give her a break (she’s got a proper motivation, after all), you are welcomed into a diverse world full of nasties and a heroine that honestly, completely, excusez-le-mot, doesn’t give a fuck.

This creates a messy thrill, speeding along in such a way that plot bumps or disbeliefs don’t have room for growing. Go for the demon-vigilante with bisexual sidekick ride, yiha!

Wynonna Earp, SyFy 2016 (first season on Netflix)

Advertisements

The Good Place

26x 20 min.

Wat is dit voor leuke onzin? Het zag er leuk en helder gekleurd uit (á la Pushing Daisies, dat ik altijd als standaard voor ‘TV met felle kleuren’ zal gebruiken), en online was er enthousiasme voor, maar nog niet op de vervelende door-de-strot manier. The-Good-Place-poster

Blijkt het stiekem geen onzin. Maar toch ook wel, maar dat moet je zelf ontdekken. Kort gezegd: Eleanor is nogal een eikel, sterft en komt in The Good Place terecht. Hier komen activisten, professoren, zeer goede mensen terecht. En zij dus, en ze heeft vrij snel door dat ze er niet hoort. Maar ja, als je elke keer hoort dat de andere optie vliegende vier-koppige beren zijn ..

Eleanor probeert dus een beter mens te worden. De mensen om haar heen maken het er niet makkelijker op.

Het is een snelle, lichte serie met genoeg kneepjes waardoor het allemaal net wat scherper wordt. En het staat hier op Netflix, dus je kan er helemaal snel en soepel doorheen schieten.

The Good Place, NBC 2016

Dear White People

10 x 30 min.

Ik kreeg het niet voor elkaar om de film te kijken, maar gelukkig hielp Netflix (weer eens): nu is er ook een serie.

dear-white-people-netflixMet hetzelfde gegeven: zwarte studenten op overmatig witte campus die in mindere en meerdere mate tegen racisme ingaan. Hoofdpersoon is misschien wel Sam met radioshow Dear White People, maar – heel fijn – anderen krijgen elk ook een aflevering. Iets met ‘verschillende, nodige invalshoeken’ en zo.
Zo leer je waarom sommigen “zo min mogelijk zwart” willen zijn, of hoe het is om waarheid te ontkennen voor je eigen veiligheid.

En door het evenwicht van continu activisme en ‘ik wil gewoon leven, hoe dan ook’ wordt Dear White People geen eenzijdig pamflet. Hoeft ook niet; de ervaring van met de neus op de bittere feiten gedrukt worden gebeurt toch wel.

Dear White People, Netflix 2017

In The Flesh

9 x 56 min.

More zombies? Yes, but possibly like you’ve never experienced them before. These zombies view brains as a delicacy, they are back from the dead, and they are medicated in such a way that they are not rabid any more and need to assimilate (back) into society. The bbbc-in-the-fleshBBC sometimes likes to spin things just a bit differently, and this time they do it well.

If the pain and discomfort of having undead murderers move back into your neighbourhood, add a bit more human horror with having the neighbourhood being a small, Northern England one, and have the main character be different in another way as well: main character Kieren is gay. It’s hard to discover which one is viewed as worse.

That makes In The Flesh – possibly more than other zombie stories – a show to look at your way of viewing the other in society, and the hypocrisy of Not In My Backyard and the like. This doesn’t turn it into a Save Humankind pamphlet, which might make things even a little bit more depressing. And yet, it’s a show to watch, a pain to suffer. That darn BBC again.

In The Flesh, BBC 2013

Luke Cage

13 episodes, 50 min.

Another Netflix Marvel cooperation? Of course, as long as people watch it.

marvel-luke-cage-posterWas Jessica Jones special because we finally got a female character, this time Marvel goes off the beaten path with a black main character. Heck, the absolute majority of the cast is black, which must have had some people worried about sell-ability. Is the blackness (the surroundings, the cast, the subjects mentioned) the problem of the show? No, it isn’t.

Then what is? The length, and the main actor. As stoic, almost-invisible stubborn hero, Mike Colter is doing fine, but he is surrounded by too much talent to not escape comparison. As usual, the less focus on the main guy, the better.
This season is thirteen episodes, while it would have been tighter and more exciting if it would have ended after episode eight. Now we get a load of new villains that need to provide a cliffhanger that’s just too weak. This has been a problem with the other Marvel Netlix shows as well.

The ladies steal and save the show. Alfre Woodard, Rosario Dawson, Simone Missick and those in smaller parts show that a female part can be more than mother, Maria and whore. For once, I can say that you can pick a Marvel project for the women.

Luke Cage, Marvel 2016

Daredevil

26 afleveringen, 50 min.

Zoals eerder al genoemd: Marvel stopt niet. De samenwerking met Netflix gaat ook lekker en na eindelijk eens een project met een vrouwelijke hoofdrol (AKA Jessica Jones) mag Matt Murdock aka Daredevil alweer voor een tweede seizoen opdagen.

Daredevil_Season_2_netflixEn net zoals in seizoen 1 is de show het vermakelijkst wanneer het titelkarakter niet te veel ruimte krijgt. Charlie Cox is charmant, maar Matt Murdock kan nogal piepen en zeuren, met daar bovenop een martelaarscomplex. Gelukkig zijn er nieuwe toevoegingen Frank Castle en Elektra en doen van de oudgedienden vooral Foggy en Claire hun best. De schrijvers hebben deze keer zelfs aan de invulling van (love interest) Karen gedacht.

Maar toch: het blijft comic book super hero materiaal. Je mist er niks aan, je kunt er best door vermaakt worden. Het is een Netflix Original, dus als het goed is kan iedereen erbij.

Daredevil (Season 2), Marvel 2016

Jim Henson: the biography

Jim Henson slowly folded himself into a couch inside Reeves Teletape Studio, sliding down, as he often did, until he was nearly horizontal, his shaggy head against the back cushions and his long legs stretched out in front of him.

This isn’t the last mention of Jim Henson’s hair or length.

One of my reading resolutions was more non-fiction, and biographies are a large part of that genre (in my head). Jim Henson: the biography was recommended to me, put on the To Read List and hey, I like the Muppets, I grew up with Sesame Street, why not.

Because it’s still an one man’s story (I should look for a woman’s (auto)biography next). And for over five hundred pages, that’s a lot. Even with someone who did so much, lived such an adventurous and bizarre life. Combine that with sometimes too woolly prose and a lot of repetition and foreshadowing and suddenly you’re going “yeah sure” about a lot of things.

So don’t read this in one go. Maybe per one or two chapters because there is a lot to learn about the history of (children’s) television, puppets and how much of a game changer Henson and his company was.

Jim Henson: the biography, Brian Jay Jones, Ballantine Books 2013