To Wong Foo, thanks for everything! Julie Newmar

109 min.

This had so much more heart than I expected. I was ready to prepare it to Priscilla: Queen of the desert (also drag queens), and had so often seen .gifs of this movie, that I thought it would be a superficial technicolour party. to-wong-foo-thanks-for-everything-julie-newmar poster

All that was present, but then the fish-out-of-water part happens. The three (two queens, once princess, it will be explained to you) get stranded in a very Middle American little town, and here’s where the people come in. Instead of keeping everyone involved an one dimensional cliché, the characters develop into human beings. Drats, even a majority of the bad guys get a clue!

All that while still having fun and not taking itself too seriously. Although it would have been curious to see how Patrick Swayze and Wesley Snipes would have done that.

To Wong Foo, thanks for everything! Julie Newmar, Universal Pictures 1995

The Abyss Surrounds Us

Any other morning, I’d dive into Durga’s observation bay without hesitation, but this is the day before my life begins.

Scifi pirate lesbians with mutant turtles! In the ocean(s)! Honestly, if that’s not up your alley, I don’t know what else to say to sell you on this (again, short) story.

In a world where huge, mutated sea creatures defend all kind of ships, Cass Leung’s maiden voyage as a trainer of one, goes completely belly up. Yes, because of the previously mentioned pirates.

Emily Skrutskie creates a steampunk-ish, Guillermo del Toro-ish (I’m thinking Pacific Rim) world that’s honestly ripe for the taking by any television-bobo’s, it’s such a complete package. Entertaining, different, diverse characters, fun, action, romance, bam bam boom.

Is there going to be a sequel? Could well be. Is it necessary? Not exactly, if you’re looking for a very quick read (again, just 200 pages in the e-reader), you’re more than fine with this one. After that, pay it forward into the direction of the Hollywood hotshots you know.

The Abyss Surrounds Us, Emily Skrutskie, Flux 2016

De bijen

De oude boomgaard lag ingeklemd.

Dit was stukken vreemder dan ik had verwacht, alleen al omdat ik verkeerd had herinnerd dat dit non-fictie was/zou zijn. Gelukkig was het een positieve verrassing.

In De bijen zit de lezer in een huif. De hoofdpersoon is een bij, iedereen is een bij, behalve de spinnen en wespen en andere nare vijanden. Elke bij kent haar plek, maar met Flora 717 gaat het mis en blijft het misgaan. Flora 717 vraagt zich namelijk dingen af, heeft geheimen, en verandert van functie(s).

Zo bloeit het verhaal op als een sprookje met een rauw, donker randje dat dreigt de boel te besmetten. Of de lezer hier iets van leert? In hoeverre het biologisch correct is? Wie het weet, mag het zeggen. Maar vermakelijk, spannend en gruwelijk is het.

De bijen, Laline Paull, De Bezige Bij 2014

Hotel Transylvania 2

89 min.

Hotel_Transylvania_2_Theatrical_PosterIk weet het, waarom kijk je nou niet zo’n film met oogkleppen op? Sorry, dat gaat steeds lastiger. Trouwt de vrouwelijke hoofdrolspeler nu echt op haar achttiende? Is ze zwanger en moeder op haar negentiende/twintigste? Waarom heeft ze nog steeds hetzelfde aan als toen ze een tiener was? Waarom heeft de love interest/echtgenoot helemaal geen aantrekkelijke kwaliteiten en gedraagt hij zich als volwassene nog als tiener? Waarom kan vader/grootvader niet eerlijk zijn tegen zijn dochter, in plaats van liegen en zijn kleinzoon in gevaar brengen door zijn ouderwetse ideeën?

Maar hé, de vrouwelijke karakters zijn deze keer niet alleen vrouw/vriendin van, er is één stoer skate-meisje.

Het blijft een vermakelijk element, dat wel. Hotel vol monsters dat mensen moet dulden, flauwe grapjes over clichés over die monsters. Jammer dat er niet net iets meer aandacht besteed kon worden aan de vrouwelijke kant van het verhaal. En had sowieso die tijdsprong groter gemaakt; welke vampier wil nu zwanger zijn als tiener?

Hotel Transylvania 2, Columbia Pictures 2015

Remarkable Creatures

Lightning has struck me all my life.

I don’t particularly feel like going to hunt fossils right now, but I am curious about the small village of Lyme Regis. Tracy Chevalier has a style in this novel that makes you forget you’re reading digital. The pages take on structures, the story adds a physical sensation, like the book shelters touchable details.

Main characters are spinster Elisabeth, wild and poor child Mary, and the beaches, fossils and water of Lyme Regis. In this short story (under 300 pages, which seems to be a common denominator in last books read), the reader goes along for the fossil hunt and discovering skeletons from creatures previously unknown. This is early nineteenth century England, crocodiles are the height of exotic creatures.

It’s a novel for the senses, filled with a variety of female characters. It’s lovely.

Remarkable Creatures, Tracy Chevalier, Penguin Books 2010

Influence

I can admit it freely now.

The author admits that he’s been a patsy for his entire life. Luckily he doesn’t just knows that, but also knows how to get out of situations that try to use that weak spot of his for someone else’s profit.

There’s many ways to persuade, and many varieties of persuasion. Cialdini is a writing professor, making the set up of the book traditionally school book-ish. There’s an anecdote, data, a conclusion. That doesn’t mean that the material is dull, just a bit dense from time to time. A lot of what’s mentioned is recognisable (to me), but the addition of extra layers provide new information.

It took a few chapters before I really had an epiphany, but I guess that completely depends on what knowledge you start with. It’s an accessible insight to the human mind and action, and maybe one day – when buying a car for example – you can use it to get out of situations you’d otherwise be the patsy in.

Influence: the psychology of persuasion, Robert B. Cialdini, HarperCollins 1984

De Graces

Iedereen zei dat het heksen waren.

Ik weet verdorie niet meer wie dit me had aangeraden, want daar wil ik graag even een hartig woordje mee spreken. Brr, YA volgens het cliché boekje. En werd het op de achterkant ook nog aangeraden voor fans van Twilight en Beautiful Creatures. Had ik nu maar van te voren het boek opgegeven.

De echte naam van de hoofdpersoon leren we niet eens; zij besluit zichzelf eens River te noemen en daar doet iedereen aan mee. River dus, en ze is nieuw in een kleine stad en al snel wordt ze net zo betoverd en/of obsessief met de mysterieuze familie die al tijden daar woont. En mysterieus is.

Maar met River is er ook Iets Aan De Hand. Daarvoor wordt de lezer zo’n tweehonderd pagina’s aan het lijntje gehouden, terwijl de mysterieuze familie al snel gewoon wat eleganter dan de rest lijkt. De andere karakters mogen tweedimensionaal blijven, River krijgt alle ruimte om onduidelijk en chagrijnig te zijn.

Is er dan misschien nog iets van een uitsmijter, een diamantje in de modder? Neuh. Zelfs als River eindelijk de boel uitlegt, wordt het lauwwarm geserveerd met een duidelijke opening voor boek twee. Ze mag het doen zonder mij.

De Graces, Laure Eve, Van Goor 2016