The Name of the Rose

On August 16, 1968, I was handed a book written by a certain Abbé Vallet, Le Manuscrit de Dom Adson de Melk, traduit en français d’après I’édition de Dom J. Mabillon(Aux Presses de l’Abbaye de la Source, Paris, 1842).

I gave Umberto Eco a second chance; now I know that he isn’t my kind of author. This was like my Art History class all over again. Except with a few murderous monks added.

With some authors, you don’t want to know other people’s opinions. With some, you need their support. I heard ‘Give him time’, ‘have patience’ and a lot of variations on that. Also that you need to appreciate an eye for detail, but there’s only so many details I can appreciate. It’s dense, I lost the story before it started, thinking back I can only remember frustrations. Besides a mild sense of interest towards the library of the monastery, some of those books sounded very cool.

I’m sure there’s plenty of other history-themed books out there I can enjoy.

The Name of the Rose, Umberto Eco, Vintage Classics Random House 2004

Advertisements

Dogma

zaterdag 19 februari, 23.11 uur

Zelfmoord of voltooid leven? Vier jaar geschreven, relevant voor het nieuws van de dag.

Voor een Nederlandse roman (ik weet niet of ze onder literatuur valt), duurde het best lang voor er seks bij kwam. dat is een punt waar ik Nederlandse, fictieve verhalen op veroordeel, ook al geeft het me het gevoel dat ik drie generaties terug verhuis. Maar Dogma gaat dus niet zo heel veel over seks, het gaat over zelfmoord en welke invloed dat heeft op de mensen er omheen.

Charlie is een filmmaker, Hidde is zijn beste vriend. Allebei zitten ze vast; Charlie op inspiraties, Hidde op het leven. Het idee om van Hidde’s zelfmoord een documentaire te maken wordt niet direct aangenomen als optie om beide blokkeringen op te lossen, maar heel de discussie en aanloop er van worden vastgelegd, met camera en vanuit verschillende invalshoeken, de anderen uit de vriendengroep.

Dat is pijnlijk, en confronterend, want zoals in elke vriendenkring zijn er dingen die niet worden gedeeld met elkaar. Kun je altruïstisch zijn wanneer het onderwerp zo vreselijk persoonlijk is? Hoeveel moet je uitspreken als het iemand anders kan helpen, maar jou alleen maar pijn doen?

Eekhout zet mensen neer, en die zijn soms best irritant en stom bezig. Maar hoe kun je zelfmoord behandelen, als er geen menselijkheid bij is?

Dogma, Anne Eekhout, De Arbeiderspers 2013

En de akker is de wereld

‘s Middags was het altijd zo warm, dat de kinderen in beweging moesten blijven om hun voeten niet te schroeien, met kleine dribbelpasjes, zo licht mogelijk.

Oorlog is niet alleen maar geweld en vernietiging, het is ook vluchtelingen, ontheemd zijn, misplaatst worden. Ineens niet meer een persoon zijn, maar vee. Of men ze nu met of zonder goede bedoelingen bekijkt.

Een boek uit 1947 dat in 2015 opnieuw is uitgebracht. Zijn er tegenwoordig ook goedbedoelende families die gevluchte kinderen opnemen, of is dat juist iets dat weer gedaan moet worden? Ook als er zoveel risico’s bekend zijn?

En de akker is de wereld is vol met kleine gevechten. Voor een normaal leven, tegen ziekte en vooroordelen, voor de familie, tegen de wanhoop. Goede bedoelingen zijn niet genoeg, maar komt dat door de bedoelingen of de omgeving?

Het is een wrang verhaal, eindelijk eens de invalshoek buiten de Nazi’s, NSB-ers en Joden. Zijn kinderen meer onschuldig? Waar ligt de grens tussen vluchten en ontwijken? Een goede re-publicatie.

En de akker is de wereld, Dola de Jong, Querido 1947

The Giver

Het was bijna december, en Jonas begon bang te worden.

Dit is een boek waarvan ik snap waarom het verfilmd is, maar ik denk dat het boek juist sterker is omdat de lezer langzamer ontdekt wat er allemaal mis is. Beeld verklapt makkelijker sneller iets.

Want dat er iets mis is, is wel duidelijk. Geen emoties, geen ‘wild gedrag’, relaties die worden toegedeeld en ingedeeld door een raad? En dan zijn er ook nog fysieke ervaringen die de hoofdpersoon niet mag hebben.

Gelukkig wordt hij uitgekozen voor iets heel bijzonders, en zoals wel vaker met iets bijzonders komt het met wat lelijke realisaties. Het brengt wat vragen mee over persoonlijke vrijheid, het grotere goed, en hoe emoties en (onderbuik)gevoelens de samenleving beïnvloeden.

Het einde is nogal abrupt. Natuurlijk zijn er vervolgen.

The Giver, Lois Lowry, Lannoo 2015

13th

100 min.

13th-netflixAren’t there documentaries with happy/happier subjects? Of course there are, but isn’t a documentary supposed to educate? About things that may not be a day-to-day subject for a lot of people? I think 13th is smack right on that with it being about the USA prison system and how black people suffer from it.

This isn’t an emotional appeal, this is layers and layers of facts and numbers and statistics showing how authorities use everything in their power to control the minority population. How there’s no equality in punishment for the same crime, how there’s no fairness and that believing in the system is more than naive, it might be lethal.

It’s the strength of the people featured that prevent you from completely circling down the drain of ‘Is this really society’. People that keep speaking up, that keep fighting, the Davids to the  many-headed Goliath.

Ignorance is not an argument. Know what’s wrong.

13th, Netflix 2016

A Wrinkle in Time

It was a dark and stormy night.

This was a cooler experience than expected. I expected a children’s book from another age, not a mix of Abarat, Narnia and love of science. There’s discussions of religion, space travel and personal development.

And it all starts with a missing father and strange creatures asking Meg, her weird brother, and a popular boy for help. All three of them are essential – for different reasons – in the fight against the scary dark. It’s all very visual and vibrant, and I’m quite curious about how and how much it will be shown in the movie that’s made based on it.

It’s a children’s book like one of those that are mentioned in fiction, and reading it as an ebook somehow felt like I was missing part of the experience. Yes, there are some questions raised, but they are the kind you accept as unanswered because they don’t sabotage the story and/or we know an answer might follow (there’s a lot more books in the series).

I read this for a Book club, and I didn’t even feel like it was a waste of time. Which sounds like little, but means that I feel like it added to my Books Read, instead of subtracted.

A Wrinkle in Time, Madeleine L’Engle, Farrar Straus Giroux 1962

Het geluid van vallende sneeuw

Van bovenaf gezien leek Japan alle beloftes in te lossen.

Net zoals met Krekel, krekel was dit een boek dat ik gedeeltelijk wilde lezen om meer buiten de westerse wereld te lezen. Het geluid van vallende sneeuw scoort daar iets minder op omdat het door een Nederlandse wordt geschreven.

Dit is dan ook één van de punten die ik heb tegen het boek. Vooral in het begin kruipt er af en toe nog wat ‘Rare jongens, die Japanners’ in. Natuurlijk oordelen we vanuit wat we kennen, maar het is toch lastiger kijken naar het onbekende wanneer iemand anders zegt ‘Jeetje, wat vreemd’ voor je zelf dat besluit kunt maken.

De andere punten dan? Die paar pagina’s over Regnerus’ achtergrond halen de complete Huh, Japan-ervaring omlaag, maar dat is het ook wel. Verder laat het verschillende kanten van het land zien, topografisch en sociaal, is de taal benaderbaar en de invalshoek (voor een kunstenaarsbeurs naar de andere kant van de wereld) iets origineler dan Zoek Jezelf.

Niet slecht dus, voor een kijkje in een Aziatisch land. Maar dat zeg ik als onwetende Nederlandse.

Het geluid van vallende sneeuw, Jannie Regnerus, Wereldbibliotheek 2006