Station Eleven

The king stood in a pool of blue light, unmoored.

Tsja, dan moet je van een boek als Everything I Never Told You weer door. Niet dat Station Eleven verschrikkelijk, slecht of saai was, maar ik had mij al laten overreden om het te lezen (ik ben niet zo van post-apocalyptisch), dan moet het heel goed zijn dat ik mijn boekinstinct niet vertrouw.

Er is een heel extreem geval van de varkensgriep en dat roeit 99 procent (waarschijnlijk) van de wereld uit. Een deel van de één procent, in Noord Amerika, worden gevolgd. Daar ligt al mijn eerste punt, waarom maken we het einde van de wereld (en de wereld er na) alleen op dat continent mee?

Tussen het dagelijks leven na de epidemie door zijn er flashbacks naar het leven van een beroemd auteur en de man in wiens armen hij stierf. Er zijn geen hints waarom zij deze flashbacks waard zijn, maar door de vele exen van de auteur zijn er in ieder geval meerdere karakters aan elkaar te linken.

Het is niet alsof het verhaal slecht geschreven is, voor mij blijft het gewoon te veel aan de oppervlakte. Een happy ending is niet nodig, maar dit voelt alsof ik een encyclopendie in handen had waar verschillende hoofdstukken uit verwijderd waren. Een bepaald deel van de vragen die je opwerpt als auteur, mogen best beantwoord worden.

Station Eleven, Emily St. John Mandel, Picador 2015

Reply?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s