Agent Carter

40 min. 8 episodes

Marvel works hard to take over every traditional medium. There’s a stark difference between their Netflix and regular cable work. Daredevil was alright, Jessica Jones was quite alright. Agents of S.H.I.E.L.D was so bad that it put me off trying the other main cable show Agent Carter for little less than a year.

agent carter marvelAgent Carter is Peggy Carter, Captain America’s love interest in his first movie. This means the show is set close after the Second World War, and the times’ sexism is a large part of the villains offered. For the rest there’s the plot: Howard Stark needs his name cleared, a load of (nameless) bad guys are stealing his stuff and Stark’s butler – Jarvis – helps Carter out and offers comic relief.

It’s breezy, silly fun, but the biggest difference with those other agents is that nothing feels like cardboard. The actors try, the actors have fun. And with (just) eight episodes, it’s easy to join in.

Agent Carter, Marvel ABC 2015

Half A King

There was harsh gale blowing on the night Yarvi learned he was a king.

Like with Robin Hobb, Joe Abercrombie is one of those fantasy writers I’ll always try a book from. Even when I know that they’re seemingly unable to write solo books, ending up in me having to wait for the next (and the next) book. At least Abercrombie sticks to trilogies (for now?).

Main character Yarvi is a cripple, a failure, no matter how royal his blood is. The only reason that he still becomes king is because he’s next in line. But in the harsh world of Joe Abercrombie’s books nothing stays good and whole for a long time, and Yarvi has to go on a mental and physical trip to reclaim his place in the world.

As always, it’s a quick, appealing read that leads past strange characters and surroundings. The only thing that is keeping me from immediately picking up book two and three (Abercrombie published these series in a year and a half) are the absolutely great reviews for the second book and the terrible ones for the third. Will I manage to give up on the story before the end? Until then, Half A King is a proper Joe Abercrombie story for your less-than-fresh fantasy needs.

Half A King, Joe Abercrombie, HarperVoyager 2014

Pina

103 min. 

Kijk je als eerste film van het nieuwe jaar iets waar maar weinig touwtjes aan zijn vast te knopen. “Dansfilm” zegt de omschrijving. “Dansers vertellen waarom ze dansen.”
“Dance, dance, or we are lost”, zegt choreografe Pina Bausch waar de film om draait.

pina wim wenders jeremy thomasMaar dat hoor je pas als je door heel de film heen bent getrokken. Dit is geen evenwichtige documentaire met een nette verdeling van achter de schermen, interviews en toneel. Stukken van optredens worden je ogen ingegoten, je oren uitgebikt door de begeleidende (soms dan) muziek. Interviews? Korte, in ieders moerstaal, dus regel ondertitels. Achter de schermen? Rationele inzichten? Nee joh.

Het is heel erg een film waarvoor je open moet staan, waar bij je alles uit moet zetten om alleen te ontvangen, in plaats van knibbig te raken (plot? logica? haha!). Het is een kunststuk, en zoals men geen Vivaldi bij McDonald’s verwacht, is dit geen filmvermaak zoals “gewoon”.

Maar hè. Voor de mensen die overdonderd, verdwaasd en kriebelig iebelig willen worden, is dit een film om je dag mee te veranderen.

Pina, Wim Wenders & Jeremy Thomas 2011

Tinder

After reading Habibi, I was eager for more illustrated stories. This, a retelling of Hans Christian Andersen’s The Tinderbox, wasn’t in the same league.

First of all, the lines felt very stilted. Maybe it’s to create a certain atmosphere, but it makes it harder to get into the story. This does make it feel a little like you have found a story, instead of picked a book from the library.

It honestly didn’t leave any mark on me. I remember some of the drawings, but I only remember the bare bones of the plot. It feels like someone had to summarize a short animated movie, and did so, feeling like they had to put down every detail.

Potential, but not enough. Maybe something for someone who loves fairy tales in any shape or form.

Tinder, Sally Gardner, Indigo 2013

Boeken opgeven

Niet alleen voor betere boeken gaan, maar dan ook eerder opgeven met de slechtere. Ik ben er niet goed in, een boek weg leggen. En waarom eigenlijk niet? Ik haal mijn boeken alleen uit een bibliotheek, daar betaal ik jaarlijks één bedrag voor dat ik er makkelijk uithaal. De boeken hebben geen emoties, mijn opgeven van een verhaal wordt nergens vastgelegd (behalve misschien voortaan hier, dus).

Waarom dan toch die neiging, stomme koppigheid, om vast te blijven houden? Omdat je anders toegeeft dat je de verkeerde keuze hebt gemaakt? Omdat jij als lezer een boek moet kunnen overwinnen (alsof het een gevecht móet zijn)? Er is altijd een beter boek te vinden, ik zorg altijd voor een stapeltje als back up.

Dus nee, vanaf nu niet meer vechten en ploeteren. Als het boek klote, saai, slecht, onleesbaar is, gaat het dicht. Permanent.

Simon vs. The Homo Sapiens Agenda

It’s a weirdly subtle conversation.

It’s always a risk to accept a recommendation from someone you don’t know their reading history of. But curiosity is a powerful thing.

Simon is gay and nobody knows, except for an e-mail contact. And except for Martin, who discovers the e-mails and starts to, awkwardly, sloppily, blackmail him.

The reader reads about Simon’s thoughts, daily lives and his e-mails with Blue. He’s a very put together teen, with insights that sometimes made me wonder if teenagers can come up with them. On the other hand there are plenty of fears and doubts and cock ups that will probably cause you secondhand embarrassment (because of how recognizable it is).

It’s nothing mind blowing, and for someone that gets some subjects very right (privilege, trans* people), there is the same time a bothersome misogyny that the author could have prevented. YA that’s best for teenagers, who still have to learn.

Simon vs. The Homo Sapiens Agenda, Becky Albertalli, Penguin Books 2015

Station Eleven

The king stood in a pool of blue light, unmoored.

Tsja, dan moet je van een boek als Everything I Never Told You weer door. Niet dat Station Eleven verschrikkelijk, slecht of saai was, maar ik had mij al laten overreden om het te lezen (ik ben niet zo van post-apocalyptisch), dan moet het heel goed zijn dat ik mijn boekinstinct niet vertrouw.

Er is een heel extreem geval van de varkensgriep en dat roeit 99 procent (waarschijnlijk) van de wereld uit. Een deel van de één procent, in Noord Amerika, worden gevolgd. Daar ligt al mijn eerste punt, waarom maken we het einde van de wereld (en de wereld er na) alleen op dat continent mee?

Tussen het dagelijks leven na de epidemie door zijn er flashbacks naar het leven van een beroemd auteur en de man in wiens armen hij stierf. Er zijn geen hints waarom zij deze flashbacks waard zijn, maar door de vele exen van de auteur zijn er in ieder geval meerdere karakters aan elkaar te linken.

Het is niet alsof het verhaal slecht geschreven is, voor mij blijft het gewoon te veel aan de oppervlakte. Een happy ending is niet nodig, maar dit voelt alsof ik een encyclopendie in handen had waar verschillende hoofdstukken uit verwijderd waren. Een bepaald deel van de vragen die je opwerpt als auteur, mogen best beantwoord worden.

Station Eleven, Emily St. John Mandel, Picador 2015