The Age of Innocence

On a January evening of the early seventies, Christine Nilsson was singing in Faust at the Academy of Music in New York.

Het was weer eens tijd voor een klassieker. En omdat ik graag vrouwen in de literatuur steun (en het toneelstuk kende door een Gossip Girl aflevering), viel mijn oog op deze.

Zoals veel “oude” verhalen, gaat het helemaal over high society, low society en society. Wie doet wat en waarom en hoe durven ze het om zo’n schaamte te zijn voor hun familie/familienaam/omgeving. Wat misschien wel een twist is dat de hoofdpersoon deze keer een man is, in plaats van een jongedame.

Een oude bekende verlaat haar man en komt vanuit Europa terug naar New York. De hoofdpersoon is enthralled, maar al verloofd. En Ellen is tenslotte toch nog getrouwd, want scheiden is niet netjes. Terwijl we in een tijd leven waarin we nog met nadruk boeken met mannelijke emoties ‘manlit’ noemen, was Edith Wharton haar tijd ver vooruit. Elke twijfel over prestige, imago en samenleving komen langs.

En ze verrast ook met de verloop van het verhaal, waardoor in een zee van ‘Zo was het leven in eeuw [X]’, The Age of Innocence er toch echt uitspringt.

The Age of Innocence, Edith Wharton, Penguin Books 1920

Reply?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s