Bad Blood

Above a densely forested hillside black bird-shapes wheel and turn over a weed-clogged tarn.

Horror voor tieners, maar sneaky genoeg om degene die de tienertijd heeft verlaten ook een beetje zenuwachtig te maken. Lijk je het in het begin allemaal wel te zien aankomen (“Oh, poe, poppen), Rhiannon Lassiter voegt op een tergende manier steeds een meer bangmakende details toe.

Een samengestelde familie gaat op vakantie in een oud familiehuis dat al heel lang niet meer in gebruik is. Iedereen is boos op elkaar en op de ouders die zo graag doen alsof, maar familierelaties worden op de proef gesteld als iets ouds en gewelddadigs ook een connectie met ze lijkt te hebben.

Lassiter creeërt mooie plaatjes met donkere bossen en krakende deuren om het pijnlijke verhaal van twee geliefden die wel heel graag willen, maar terug gehouden worden door hun kinderen. Een tweezijdige horror van tegen je wil een nieuwe familie hebben en vervolgens het paranormale in je schoot geworpen te krijgen.

Bad Blood, Rhiannon Lassiter, Oxford University Press 2007

‘… and that’s when it fell off in my hand.’

Grey skies, grey cluds, grey knickers.

Dit is geen hoogstaande literatuur, dit is niet gevuld met diepgaande gedachten en pijnlijk mooie zinnen. De Georgia Nicholson boeken waren chick lit voor de term mainstream was, waren YA voor de term zelfs bestond. Het laat zien dat vrouwelijke tieners ook lelijke, idiote, arrogante, opgewonden gedachten kunnen hebben. En dat allemaal op een hele melige manier.

Tiener Georgia heeft het natuurlijk heel zwaar met alles. Haar idiote gezin, haar lief, haar vriendinnen, school, en de liefde. Dit behandelt ze in dagboekvorm met een hele eigen taal. Sadnosity voor verdriet, nunga-nungas voor borsten, en de echte knappe mannen zijn Sex Gods. Georgia censureert zichzelf geen moment en dat maakt haar stukken realistischer dan elke “held” in hedendaagse tienerverhalen.

Maar dan wel realistisch op de ‘dit is een tiener’ manier, verder gebeuren er zoveel dingen en zijn er zulke vreemde karaketrs dat je je af en toe afvraagt of je niet in één grote satire bent beland. Tot er weer zoiets kroms en meligs gebeurt dat je weet dat je je geen zorgen hoeft te maken: dit is gewoon een geweldig giechelboek.

‘… and that’s when it fell off in my hand.’, Louise Rennison, HarperCollins 2004

Love, Love Me Do

It was like a clock going slowly tick … tick … tick … tick … tick … Baxter could hear it now and he could feel it ticking not just in his head but somehow too inside his stomach as he lay in the grey light of dawn, hot and sleepless in the narrow tousled bench bed at the back of the cramped caravan.

This was one of those books I keep noticing yet always putting back on the shelf. I should have kept this one shelved. Not because it was completely terrible, but definitely not satisfying. A book has to be more wild, exciting, stimulating than this one to have the reader agree with being not satisfied. Now there’s just the familiar ‘huh’ feeling of reading a last page before its time.

“Quirky” one review on the back calls it. I’d go with sad, so very sad. There’s a family in the sixties and the woman killed her dreams for her husband and children while he is a pathological liar with debts and mistresses. The reader follows “how five people get a second chance”, adding two random men instead of the very probably suffering daughter as well. Maybe because the sixties are so very much a men’s world.

The pathological liar is being hunted down for his sins, and things domino-down from there. It’s mildly satisfying, but knowing the character, there will be no lesson nor savior. Just sadness for those that have morals.

Love, Love Me Do, Mark Haysom, Piatkus 2014

God Is Dead

Disguised as a young Dinka woman, God came at dusk to a refugee camp in the North Darfur region of Sudan.

I wonder what made people angrier about this book. The fact that God shows in a woman, an African woman, or him being without any real power. I’m sure there was many a pearl necklace clutched. But is the death of God in war-torn Africa a gimmick, or does the story bring something to the image of how the world looks at (Christian) religion?

First of all, God Is Dead is closer to a collection of stories, the death being what drives but the fall out definitely being the direction they are taken in. Except for one recurring character, all stories are independent. They are about losing not just religion but faith, a purpose, and how society is clambering for replacement.

Personally, I wondered a few times why other religions wouldn’t have carried on, or if there would be more new ones than the one mentioned. The stories are mostly based in the United States, while the experience in Hindu India might have been very interesting as well.

Still, the stories are half adventurous novel, half terrifying future. It’s a very bleak future, how humankind will look without anything to believe in, but for the small size of the novel, it is very doable.

God Is Dead, Ron Currie, Picador 2007