Pure

A young man, young but not very young, sits in an anteroom somewhere, some wing or the other, in the Palace of Versailles.

Ik denk dat met boeken als deze mijn gebrek aan professionele recenseerervaring schrijnend duidelijk wordt. Ik heb echt geen idee hoe ik dit boek moet aanraden, maar ik denk dat het toch een boek is dat het lezen waard is.

Een ingenieur, eind achttiende eeuw, á Paris, moet een gesloten begraafplaats en bijbehorende kerk (op)ruimen. Snel, netjes en zonder dat omwonenden het doorkrijgen en er over gaan klagen, alstublieft.
De ingenieur denkt dat hij het aankan, wilt het heel graag aan kunnen, maar de omgeving, situatie en andere mensen die onderdeel van het gebeuren zijn, zorgen voor een minder-dan-soepel verloop.

Ergens is Pure een geschiedenisboek over de lelijker kantjes van ons verleden. Mijnwerk, doden(verwerking), (mentale) ongezondheid. Er is een vals gevoel van kabbelen, terwijl er toch nare rotsen onder het oppervlak liggen.

Pure, Andrew Miller, Sceptre 2011

 

Reply?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s