The Newly weds

She hadn’t heard the mail man, but Amina decided to go out and check.

Dit had heel makkelijk een kant en klare chick lit kunnen worden met een duidelijk happy end. Gelukkig lukte het Nell Freudenberger om al haar karakters menselijk te houden en de toekomst (zoals dat gaat bij mensen) onzeker.

De Indiase Amina vindt via een website haar Amerikaanse man. Het is als het uithuwelijken van eerdere generaties, maar dan op internationaal niveau en met inmenging van de bruid. Zij heeft tenslotte besloten dat zij en haar ouders een beter leven in Amerika kunnen hebben. De beste manier om aan een visum te komen, is door te trouwen met een Amerikaan. Dit wordt allemaal heel koeltjes en gecalculeerd geregeld, maar waar mensen zijn, is emotie dus natuurlijk gaat het niet allemaal even soepeltjes en niet alleen door de cultuurshock aan beide kanten.

Freudenberger krijgt het voor elkaar om zowel India als Amerika door vreemde ogen te tonen zonder dat het karikaturen worden. Hetzelfde geldt voor heel de ‘order bride’ kant, nergens wordt het gimmicky dat George wilt trouwen met een vrouw die hij online heeft ontmoet, met een oceaan tussen ze. Er is geen commentaar op mensen die het zo doen, er is geen commentaar op ‘traditionelere’ manieren. Wel wordt onderstreept hoe belangrijk familie is en hoe je die zelf kunt bouwen.

The Newly-weds is een klein maar menselijk verhaal.

The Newly-weds, Nell Freudenberger, Viking 2012

Advertisements

Buzz Aldrin, What Happened To You In All The Confusion?

The person you love is 72.8 percent water and there’s been no rain for weeks.

Second book with absurdly long title in less than four weeks time? Also: Scandinavian. Which means that I want to like it, but always am a little bit confused by the way it’s written. Cool, without frizzles but which also gives it the risk of being slightly boring.

Some stories are like those pieces of clothing with which you struggle to find the right hole for putting it on. The first 40 – 50 pages I had to get used to the lack of goals main character Matthias has (he just wants to be a cog in the machine, nothing else), the repetition of this and other emotions and yes – the writing style.

His break point was pretty much aligned with mine. Suddenly I wanted to hold him by his hand, see him through his questions, self-discovery and the uninhabitable but gorgeous (described) Faroe Islands. I cared for the man and his head-in-the-sand-behaviour.

Near the end I felt like I had become acquainted with him because of listening to his life story. It wasn’t always pretty and sometimes I wanted to smack him for being stupid, but I cared. And that’s always nice in a book.

Buzz Aldrin, What Happened To You In All The Confusion?, Johan Harstad, Seven Stories Press 2011

Zoo Time

When the police apprehended me I was still carrying the book I’d stolen from the Oxfam bookshop in Chipping Norton, a pretty Cotswold town where I’d been addressing a reading group.

No-one’s (very) likeable in this story about a writer who turns his life into a novel about writing about his life.

Main character Guy Ableman is pretty sure books and reading them is on the high way to eternal death. Publicists kill themselves, agents hide away and people only read 3 for 2 bullshit purchased at Primark.
He needs to write a book for people whom stopped reading.

And he finds his inspiration (or something similar) in his need to sleep with his mother-in-law. Meanwhile his wife is too much for him, his new publisher likes to think about non-reading ways to get to readers and well ..it’s a swan’s song about publishing, literature and authors.

Some of the whining hit home, rang true and was awfully similar to known frustrations. Same for the characteristics of the red haired Vanessa (see icon). But how can you like a story when you (angrily) pity all of the characters? What do you take away from it?

And as previous experiences show; the comedy genre sticker my library doles out is completely random. The only laughs I had were spare and bitter.

Zoo Time, Howard Jacobson, Bloomsbury 2012

The Wolverine

125 min.

Dit voelde niet echt als een Marvel film. Mensen die stripheldmoe zijn, maar wel hun shot actie willen, kunnen dus zonder problemen naar The Wolverine. Als het geen punt is om te kijken naar een man die klauwen tussen zijn knokkels heeft en zichzelf kan genezen, natuurlijk.

Wolverine
Twentieth Century Fox

In The Wolverine zit Logan in een existentiële crisis. De vrouw waar hij van hield is dood, de X-Men zijn een zooi, hij heeft geen doel in zijn leven en zelfs al zou hij er een einde aan willen maken, dat lukt niet. Yukio, een Japanse jonge vrouw (eigenwijs en een supervechter) komt hem halen omdat een oude vriend afscheid wilt nemen en daar beginnen de problemen.

Het was een opluchting dat de aanwezige Japanners geen moment in de karikatuurhoek worden gezet (zeg ik als Europeaan), de actie was mooi en afwisselend (vooral de scènes van Yukio) en vooruit, er was vast wel een reden voor de romance (een flinterdunne). Het jammerste vond ik wel dat de slechteriken compleet uit de lucht kwamen vallen. Er is geen enkele motivatie en indrukwekkend of spannend zijn ze ook niet.

The Wolverine loopt lekkerder dan zijn voorganger, maar blijft ver uit de buurt van Marvel’s X-Men en X2. Ze zullen het toch wel blijven proberen.

The Wolverine, Twentieth Century Fox, 2013

The Book of Night Women

People think blood red, but blood don’t got no colour.

People who say that we live in a post-racial society are talking bullshit. People who say that (Western) society can only become race-issue free when we forget everything that happened in the past, need to make an obligatory reading of this. This is a past that should never be forgotten. How we live with it should be the discussion, not how we should ignore/shove it away.

Onwards. The Book Of Night Women tells the story of Lilith, through her eyes. Her mother was a teen slave that got raped by her master. Lilith works in the house of a plant on Jamaica. She’s treated differently by the other slaves because she’s a house slave over the field slaves, but more importantly: she has “white” eyes. Lilith is a half breed, too dark for the white people, too white for the other slaves.

The slaves are considered as something less than animals, somewhere between a faulty piece of equipment and a moral-less, emotionless creation. If you whip, kick or burn one to death, you buy another one. You take their children, because they can’t raise them themselves properly. And there’s no end to it.

All this lies heavy on the heart, but never gets so depressing that it puts you off reading on. The surroundings Marlon James shows could star in a travel guide, the characters are extraordinary without making the mistake of making them the Exotic Ones.

I recommend it.

The Book of Night Women, Marlon James, Riverhead Books 2009

Vinexvrouwen

Ik ben een Marokkaan in een vinexwijk.

Ik weet dat ze depressief was tijdens het schrijven van dit boek (hopelijk is ze het nu niet meer), maar ik vraag me af in hoeverre haar nare gedrag resultaat er van is. Misschien is ze wel altijd chagrijnig en levensmoe.

El Bezaz vertelt over haar leven in een vinexwijk. Haar karakteriseringen zijn herkenbaar, treurig en hilarisch tegelijkertijd. Haar toon (wanneer er geen zelfmedelijden is) is aantrekkelijk en heel het verhaal is zeer toegankelijk.
Het gaat er dan ook niet om of ze een goed ‘door de ogen van de allochtoon’ boek heeft geschreven. Ook niet of het vrouwvriendelijk/racistisch/’Je wilt alleen allochtonen als ze exotisch zijn’ waardoor ik het geen aanrader vind.

Het was gewoon allemaal ongemakkelijk en niet op zo’n manier die tot nadenken aanzet. Er is alleen maar frustratie en frustratie over het gefrustreerd zijn. Ik ga wel haar andere, niet-biografische romans eens proberen.

Vinexvrouwen, Naima El Bezaz, Querido 2010