Up In A Tree In The Park At Night With A Hedgehog

‘What’s wrong?’

Well, that was absurd. The title and its cover were possibly the most fun of the experience.

Main character Benton Kirby does nothing more in life than drift through it.  He looks back at his life and countless mistakes, doesn’t really take any responsibility for it nor seems to feel particularly bad about it. He’s just there and other things just happen to him. Not his fault, what can he do. The more exciting things (a brother is mentioned, whom drives Death around in his cab or the suicidal pets of Benton’s girlfriend) barely get any attention. It’s navel staring with morally (very) grey glasses.

Some of his experiences are enjoyable silly. Absurd isn’t always a negative thing and hey, not every book needs to blow you away. The writing was easy to take in and with it being such a thin book you’ll be done quickly, no matter what your reading speed is. What just bugged me most is Benton’s “Not my fault” attitude. There is no learning curve, things don’t come back to bite him in the behind in any (satisfactory) matter ..he just stumbles on. When he gets to the titular hedgehog, I feel bad for the animal.

This could have been a collection of absurd sketches. With a little more (chronological) back bone it could have been funny. Now it was just ..’there’.

Up In A Tree In The Park At Night With A Hedgehog, P. Robert Smith, Vintage Books 2009

Waar is Bernadette

Wanneer ik pap vraag wat er volgens hem met mam is gebeurd, dan komt hij eerst altijd met de irritante opmerking: ‘Het belangrijkste is dat je weet dat het niet jouw schuld is.’

Dit is een YA boek waarvan 70 procent van het verhaal door de ogen van een volwassen vrouw wordt gezien. Een vreemde vrouw en de Bernadette uit de titel. De andere procenten komen van haar dochter, haar buren en haar man af.

Bernadette is een apart type. Dat geeft ze zelf toe, dat wordt ook duidelijk uit de omschrijvingen van anderen. Eens was ze een wünderkind, tegenwoordig schuilt ze in haar caravan en sart ze de ‘muskieten’ van school, die ze maar kleingeestig en suf vindt. Dochter Bee vindt haar geweldig, al begrijpt ze niet altijd waarom haar moeder maar tegen alles is, niks wilt (of durft?) en van de een op de andere dag (niet lang voor een geplande reis naar Antartica) verdwijnt.

Niemand begrijpt wat er is gebeurd. Bee’s vader heeft genoeg van zijn vrouw’s vreemde gedrag, de buren en schoolouders hebben een field day, maar Bee bijt zich vast in de zaak. Met correspondentie tussen alles en iedereen construeert ze langzaam het verleden en heden van haar moeder en – vindt haar ook.

Bijzonder, charmant en hartverwarmend – Waar is Bernadette is een aanrader voor meer dan alleen tieners.

 

Waar is Bernadette, Maria Semple, Luitingh-Sijthoff 2012

Before I Go To Sleep

The bedroom is strange.

This was “I’ll take one – no, two trains later just so I can finish this” good. The twist was a slap in the face. The festering paranoia got under my skin. I am impressed.

Before I Go To Sleep tells Christine’s story. She’s suffering from amnesia, in a particular horrible way: as soon as she goes to sleep, she forgets everything she experienced that day. Every morning she wakes in a strange bed room with an unknown man next to her.
If that wouldn’t cause enough oddness in someone’s life, Christine’s called by a doctor every morning and told by a journal she keeps. A journal to contain and hopefully trigger memories of the twenty years she’s missing. With every day her journal entries grow. Sometimes she has flashes of memories, but mostly it’s what her husband tells her.

When she starts noticing that not all his stories check out, that there is a gap between her collected reality and the one she’s living in, the cat and mouse game with reality really starts. And it’s a thrill.

A book worthy of the term page turner.

Before I Go To Sleep, S.J. Watson, Doubleday 2011

Dinsdag

Nu moet ik goed luisteren, denkt hij, nu moet ik goed luisteren, de eerste straal licht is al door de spleet gedrongen, de zon moet al over het dak rijden, dat kan niet anders.

Ach ja. Het is een groot niets dat kabbelt en af en toe een prikje (in de vorm van geweld of desinteresse) geeft om de lezer niet weg te laten sukkelen.

Dinsdag vertelt over één dag van een oude man terwijl hij terug kijkt op zijn leven. Het is niet duidelijk of het zijn laatste dag is, of elke dag zo wordt ingevuld, het is gewoon één dag achter zijn ogen, tussen zijn gedachten. Die gaan over zijn tijd in Congo, over zijn geliefden en over het meisje uit de zorg dat probeert hem uit huis te krijgen.

En dan is het voorbij, want elke dag gaat voorbij. De lezer is tijdelijk verrijkt met een dag uit een ander leven, door andere ogen. Meer niet.

Dinsdag, Elvis Peeters, Podium 2012

The Satanic Verses

‘To be born again,’ sang Gibreel Farishta tumbling from the heavens, ‘first you have to die.’

The Satanic Verses was one of those books, for me. One of those you aren’t very eager to read, can easily not read for a couple of days but when you read, you stay around and take the story with you when you close the book.

The main plot is the story of Saladin and Gibreel. They survive a fall from an exploded plane, and that doesn’t leave them unchanged. Saladin seems to grow into hate and transforms into the classic image of the devil. Where’s evil, there is good and Gibreel becomes his name sake: the archangel Gabriel.
Next to their transformations there are different stories throughout the ages and continents. The start of the sharia, actor’s vanities, pilgrimage. Some are less interesting while others show Rushdie’s talent for richly detailed, colorful writing.

The Satanic Verses, Salman Rushdie, Picador 1988

The Great Gatsby

143 min.

Regisseur Baz Luhrmann maakt geen films voor iedereen. Neutraal, ingetogen en bescheiden komen vast niet in zijn vocabulaire voor. Het is groot, luid, lang, dramatisch. Ik ben er fan van. Van Moulin Rouge (al jaren in de top 5 favoriete films) en Romeo + Juliet (waarom zou ik nog ander verfilmd werk van dit verhaal willen zien?) tot Australia (wel érg lang, maar zo mooi! en met Hugh Jackman).
Ik wilde The Great Gatsby voor het Luhrmann spektakel zien. Het verhaal kende ik toch al.

Warner Brothers 2013
Warner Brothers 2013

Het spektakel was er. In 3D zelfs (natuurlijk). De soundtrack bevestigde Luhrmann’s lust voor het mooie plaatje. Het probleem zat in de momenten wanneer er geen spektakel was om de aandacht vast te houden. Beige dialogen, het continue ‘Old Sport’ dat heel snel op de zenuwen ging werken en het gebrek aan ruggegraat in bijna elk karakter. Natuurlijk is dat ook  F. Scott Fitzgerald’s schuld, maar had men misschien minder strict met zijn materiaal om kunnen gaan (dat ik dat ooit zou zeggen)? Misschien een evenwicht kunnen zoeken tussen BOOM KNAL BOOM en ademloos gebabbel? Of gewoon scherper gesneden in het gefilmde materiaal. Twee uur en een kwartier voor ‘Vind en Verlies de Liefde’ is wel veel.

Toen ik de bioscoop verliet, bleef het decor en de muziek bij me. De mensen niet.

The Great Gatsby, Warner Brothers 2013

Fijne familie

Elke mogelijkheid om ons de deur uit te krijgen werd door vader met beide handen aangegrepen.

Wat een zalig boek. Ik kon mij niet herinneren hoe het op mijn Te Lezen Lijst was verschenen en ook de flaptekst was niet iets dat mij verpletterde. Het is niet eens bijzonder, hartverscheurend of wereldstoppend. Het is wel fijn.

Fijne Familie vertelt over Hugo Hoes’ familie en opgroeien. Er zijn in totaal acht kinderen, er is een manusje van alles/docent als vader en manusje van niks als moeder (ze doet weinig, iedereen is het daar mee en over eens). Dit allemaal gedurende de jaren zestig/zeventig, in een (wel) heel klein dorpje waar iedereen de Hoes familie kent.

Ik heb eerder wel gemeld dat het moeilijker is over een dun boekje dan een boekwerk te vertellen. En omdat dit niet meer en minder dan een familieverhaal is, blijft er helemaal weinig over om lof over te zingen. Hugo Hoes schrijft op een aantrekkelijke, gortdroge manier. De situaties zijn absurd zonder geloofwaardigheid te verliezen en de world building – iets waar ik zo blij van word als het goed wordt gedaan, is zalig kneuterig. Dingen zijn bijna herkenbaar terwijl ik nog niet eens bestond in die tijd.

Als ik aan ‘summer reads’ zou doen, zou ik deze aanraden voor luchtig en lekker tussendoor. Daar doe ik niet aan, dus raad ik ‘m maar gewoon aan.

Fijne familie, Hugo Hoes, Rap 2012