Wolf Hall

‘So now get up.’

This wasn’t a novel, this was a ambitious biography about every breath Thomas Cromwell took, every move he made. Yes, that makes Hilary Mantel extremely devoted and A+ for her research (how much of it was research and how much fiction?) but it doesn’t make a readable book.

This story is of the rags to riches kind. He seems to have a sixth sense for where he needs to be, who he needs to talk to and what decision to support. That’s impressive. After another and another success story it starts to get a bit boring. Yes, he’s the right time right place right connection man. Singlehandedly keeping the kingdom in one piece. Fine.

The kingdom is the one of Henry VIII, not the greatest ruler, too busy with trying to get rid of one woman (Katherine of Arragon) and marry another (Anne Boleyn). His kingdom is ruled by advisors and councils and slowly by Thomas Cromwell. If I hadn’t been browbeaten by musings over paints and favourite meals, I might have had energy left to be impressed.

Now it only gave me a bitter determination to finish this book and forever be done with it. I don’t know what I missed what made others rave about Wolf Hall, but I was glad to leave it behind.

Wolf Hall, Hilary Mantel, Fourth Estate 2009

Lady Chatterley’s Lover

Ours is essentially a tragic age, so we refuse to take it tragically.

Voor de lijst met klassieken. Lady’s Chatterley’s Lover was zo shockerend voor zijn tijd dat er rechtzaken over waren. Er werd niet alleen seks in beschreven (buiten een huwelijk), maar ook nog uit haar perspectief en dan genoot ze er nog van ook. Oei.

Het verhaal is simpel. Een jongedame (Constance) trouwt met een lord na een redelijk frivool leven. Voor ze aan haar zaken kan beginnen als lady of the house (damesachtig zijn, kinderen baren), krijgt haar man een ongeluk waardoor hij verlamd raakt. Met een achtergrond van casual contacten realiseert Constance zich dat het landgoed en haar man steeds meer in een gevangenis veranderen die haar noden niet kunnen bevredigen. Gelukkig is daar Oliver, de opzichter.

D.H. Lawrence toont een zo’n gedetailleerde wereld dat zijn karakters er bijna in weg vallen. Ik wil liever naar zijn Venetië dan Constance of Oliver ontmoeten. Constance’s lot is sneu, maar ik was niet echt met haar begaan en moest zelf enige moeite doen om het einde te herinneren.

In deze editie waren rechtspapieren toegevoegd, waardoor de laatste pagina’s voor de kaft toch nog een beetje pittig werden. Lady’s Chatterley’s Lover is bijna een bladerboek om sfeer mee op te snuiven. Groots en meeslepend wordt het niet.

Lady Chatterley’s Lover, D.H. Lawrence, Penguin Books 1960

Sharp Objects

My sweater was new, stinging red and ugly.

Gillian Flynn’s Gone Girl was a small big success. People who already were familiar with her work, told me pretty unanimously that Sharp Objects was (even) better. Once again my library provided and I could get into Camille Preaker’s world.

Preaker is a news paper reporter. When in her small home town a girl gets missing and found dead, her boss sees it as the perfect opportunity for a scoop. She’s pretty much an inside source, after all. Camille really doesn’t want to go back there. She left for a reason, her family isn’t her family and she knows how a small town can turn on an outsider. Yet she goes where her boss tells her to go.

Things go from dodgy to bad and worse: more young girls are missing, Camille’s half sister gets under her skin while her mother’s passive aggressiveness exhausts her. The town sees her as a traitor, the police as a nuisance. Camille tries to cope, but her paranoia and insecurity drips from the pages. It’s unsettling without being loud, small horror in which the humans are the monsters.

I wouldn’t say that Sharp Objects was better than Gone Girl. But I would recommend it sooner.

 

Sharp Objects, Gillian Flynn, Weidenfeld & Nicolson 2006

Micro

West of Pearl Harbor, he drove along the Farrington Highway past fields of sugar cane, dark green in the moonlight.

A book written by the guy from Jurassic Park. Richard Preston picked the story up after the passing away of Michael Crichton. I never before read anything by Crichton, so on that account I can’t judge if this story is better or worse than his previous work.

Incredibly dodgy company gathers incredibly smart students to work for them. One of them – with a connection to the company because his brother works there – discovers possibly dodgy things pretty fast.
Things turn into a complete horror after that even faster.

Crichton and Preston go all out on (gross) details. They create an amazing yet terrifying image of nature, but to me the very detailed deaths and murders could have been cut back just a little. Some of them left more of an impression than the story there were part of.

But in the end it’s a successful (sci-fi) thriller in a way that it leaves a bad taste in your mouth. Yes, there are people that will do everything for money. Yes, one day there will be technology that could be used for very bad things. I just hope I won’t be around when it happens.

Micro, Michael Crichton & Richard Preston, HarperCollins 2011

Anne Frank leeft en woont op zolder

Het vreemde is dat je niet omkomt door de vlammen, maar door de rook.

Ráár. Hoofdpersoon Solomon Kugel (iedereen noemt hem Kugel) is een zielig persoon dat geleefd wordt door zijn omgeving. Onderdeel van die omgeving is een oude vrouw die hij op de zolder van zijn nieuwe huis vindt. Ze claimt Anne Frank te zijn. Koren op de molen van zijn moeder, die graag doet alsof ze de Holocaust heeft overleefd terwijl ze heel haar leven al in Amerika woont. Ze leeft bij haar zoon en zijn gezin omdat ze stervende is, maar deze vondst is toch wel een flinke opkikker.

Niemand in dit boek heeft een fijn karakter. Kugel’s gedachten zetten hem ferm in de ik-ben-een-slachtoffer categorie waardoor het ook niet makkelijker wordt om hem te steunen. Zijn vrouw protesteert (logischerwijs) tegen heel veel van wat hij doet, maar onderneemt niets. Zelfs Anne Frank is een naar mens.

In plaats van een plezierige roman was dit voor mij meer een eendimensionale klucht die steeds een nieuw absurd detail aan de voorstelling toevoegt.
Interessant, maar ik was bijna opgelucht toen ik er van af was.

Anne Frank leeft en woont op zolder, Shalom Auslander, Nieuw Amsterdam 2012