How To Keep Your Volkswagen Alive

That afternoon we held a birthday party for my son, the 1971 Volkswagen Beetle.

Everyone should read this. Even if your favourite book is Fifty Shades Freed and you think that 1984 is “pretty hard stuff”, I demand you stick your nose in this book and experience it. How To Keep Your Volkswagen Alive is a book that demands all attention from every sense, confuses them and leaves you with a big smile and aching heart.

What it is about? About a man who loses a father and becomes one. One who can kick-start his son by feeding him stories and who has a brother who fell in love with a state. And the state with him. This probably sounds pretty bizarre and out there. And it is, with trees that go for human hearts and that hide in transportable farms. At the same time, it’s an incredibly recognizable story about growing up, grieving and making the wrong decisions.

Boucher manages to keep every absurd detail under control in such a way that you’ll accept a lot. I laughed several times, but only because there was something funny, not because I thought it was something try hard weird.

Find it and read it.

How To Keep Your Volkswagen Alive, Christopher Boucher, Melville House Publishing 2011

Advertisements

Oblivion

124 min.

This film probably wasn’t meant to be a comedy. The bad acting and very confusing, full of holes plot made it happen.

Universal 2013
Universal 2013

Oblivion happens in an post-apocalyptic world. It never gets very clear what happened, but it gives us Tom Cruise as the last garbage man on earth and his female partner, who never leaves the space house they live in. Other things she does is disliking gifts and sudden affections and communicating with the enemy (although she doesn’t know that, so just a bad mistake).

The film takes its time. We get some landscape shots, a resistance that seems to be unable to prosper in light (there are a lot of dark scenes) and of course, The Real Love Interest. Who can’t do anything else but keep her mouth open and scream.

Not every film needs to be well-thought through and make sense on every corner. Not for me, anyway. But this is the Tom Cruise show with less than twenty lines (combined) for his female partners, the resistance who treats him as God-came-to-Earth and really bad acting. Go for Minority Report if you want a sci-fi Tom Cruise show, but leave this one to fade into oblivion.

Oblivion, Universal 2013

Warm Bodies

98 min.

Mijn eerdere sneak preview ervaringen waren zeer wisselend (dat weet je als je er een kaartje voor koopt, dat het resultaat niet altijd gewenst is) met Alex Cross en La guerre est declareé. Na enige verwarring over vrijkaarten mocht ik deze keer doorlopen naar Warm Bodies.  Een zombiefilm voor mensen die niet van zombies houden (maar waar degene die het wel doen ook welkom zijn).

Summit Entertainment
Summit Entertainment

In Warm Bodies volgen we het leven van R, een zombie. Hij is de rest van zijn naam vergeten. Er zijn in zijn wereld drie verschillende soorten wezens: de bekende schuifelende zombie die graag mensen eet, met als delicatesse de hersenen, de Bonies – een nachtmerrie versie van de zombie die vergeet dat ze ooit mensen zijn geweest en stukken sneller jaagt en de mens, vast in hoogommuurde stadjes, vol (verkeerde) ideeën over zombies. Als ik vermeld dat de vrouwelijke hoofdrolspeler Julie heet, is misschien al te raden waar dit verhaaltje heen gaat.

Terwijl de mensen op expeditie zijn voor medicijnen en voedsel, komen ze R en zijn zombiepartners tegen. Dingen gaan mis, R eet Julie’s vriend op en begint allemaal dingen te voelen. Want voor zombies hersenen eten is zoals mensen dromen, een ontsnapping. Maar deze keer lijkt het een ander effect te hebben: R’s hart begint weer te kloppen. Hij ontvoert Julie en probeert op zijn ondode manier voor haar te zorgen, ook al begrijpen geen van tweeën waarom. Eerst lukt het hem om haar aanwezigheid geheim te houden, maar na ze ontdekt zijn – en oh, hand in hand gespot worden – wordt hetzelfde effect in de andere zombies getriggerd. De zombies worden minder zombie, maar is de wereld daar wel klaar voor?

Het wordt dus al vrij snel duidelijk dat de zombies er niet zo heel veel aan kunnen doen, het is de wereld die moet veranderen. R’s interne commentaar zorgt er voor dat Warm Bodies tot (net voor) het einde niet te zoet wordt, met een eervolle vermelding voor Julie’s poging om “ondood te doen”. Een vermakelijk tussendoortje met maar heel weinig rondvliegende hersenen en andere soorten mensenvlees.

Warm Bodies, Summit Entertainment 2013

 

Tonio

Ik heb zijn naam nooit vaker geroepen dan in de krap vier maanden die verstreken zijn sinds Zwarte Pinksterdag.

Oh, maar dit deed pijn. Dit is een requiem. Tonio is de zoon van A.F.Th. van der Heijden. Hij wordt op 21-jarige leeftijd doodgereden. Van der Heijden kan niets anders dan schrijven.

Het verhaal wordt geen moment sentimenteel, dat is misschien wel het ergste. In plaats van walgend het boek opzij te kunnen leggen door gebabbel over “hij is nu in een betere plek” is er alleen maar het zuigende verdriet dat niet loslaat. Dat roekeloos aan je schedel klauwt, zodat het lezen op sommige momenten niet eens meer fijn is, alleen maar oncomfortabel.

Dit is het eerste werk dat ik van A.F.Th. van der Heijden lees en met zo’n onderwerp weet ik natuurlijk niet in hoeverre het gelijk is aan zijn andere werk. Maar zijn heldere manier van schrijven, zonder enige poespas is heel aantrekkelijk.

Tonio is geen tussendoortje, wel een aanrader.

Tonio, A.F.Th. van der Heijden, De Bezige Bij 2011

Salmon Fishing in the Yemen

Dear Dr Jones
We have been referred to you by Peter Sullivan at the Foreign & Commonwealth Office (Directorate for Middle East and North Africa).

This book managed to offer a pretty absurd idea and make you unironically support it full-heartedly. The main characters aren’t heroes, the setting isn’t world-shattering (written down in gorgeous detail though). Salmon Fishing in the Yemen shows that an absurd story doesn’t need fanfare and fireworks to leave an impression behind.

A civil servant with a life story that would make anyone fall asleep ends up in a project that needs to allow the people of the Yemen to salmon fish. The PR from the Prime Minister (it starts in England) thinks this is a great opportunity for some good, innocent publicity concerning the Middle East. The Sheik funding the project is the Islamic version of Buddha, full of smiles, calm and motivational speaking and of course there is a (sort of) love interest.

The government probably shouldn’t have gotten involved. Not to share too much of the story, but getting salmons to survive in a dessert is somehow not even the absurdest part of the entire story. Media gets involved, big egos get involved, damage-control fails and the salmon? Even the salmon are a problem.

Salmon Fishing in the Yemen is a delight.

Salmon Fishing in the Yemen, Paul Torday, Weidenfeld & Nicolson 2007

Bericht 126

(scroll for English)

125 recensies van TV, boek en film. Elke keer een leerprocesje over hoe je nu precies iets op moet schrijven en doe je het dan wel goed genoeg om je lezer te bereiken. Nederlandse woorden die mijn Engels doordringen en andersom.Maar ik vind het nog steeds leuk. Een uitdaging (hè bah, dat associeer ik nu nog steeds met sollicitatiebrieven) om je mening duidelijk en onderbouwd door te geven. Verhelderend en op deze manier blijft de grote hoeveelheid boeken die ik lees op een betere manier in mijn geheugen hangen. Op naar de volgende 125, bedankt voor het lezen.

—-

125 reviews of television, book and film. Every time a small learning process about how to write something down that doesn’t only deliver your opinion, but makes it clear to the reader why you have such an opinion. Next to that there were Dutch words trying to get in and English words dropping from my vocabulary like there were holes in it. But I still like it. The challenge to share your opinion in a different, better supported way than “BECAUSE I SAID SO!!!” And next to learning how to review, this blog also helps with remembering the books I read and the TV/films I watched.
Onwards to the next 125, thanks for reading.

Een huis vol

Een tijdje na onze verhuizing naar een voormalige anglicaanse pastorie in een dorp vol rustige anonimiteit in Norfolk moest ik naar zolder om uit te zoeken waar een traag maar raadselachtig gedrup vandaan kwam.

Ik had van verschillende kanten gehoord dat Bill Bryson echt verschrikkelijk leuk schreef. Misschien moet ik zijn vertalers dan maar vies aankijken. Maar de langdradigheid en neiging om álles met elkaar te verbinden, leg ik toch echt bij Bryson’s voeten neer. Misschien lag het aan mij, misschien verwachtte ik niet de levensloop van een persoon dat bijna de uitvinder was geworden van een uitvinding waarvan we tegenwoordig niet eens meer het nut van afweten in verband met een slaapkamer.

Er zijn zeker hoofdstukken die op een aantrekkelijke manier geschreven zijn. De connecties zijn duidelijk, de informatie prikkelend en amusant. Ik heb geleerd over de achtergrond van verschillende Engselse uitspraken, herkomsten van namen en grappige (geschiedenis)feithes. Het kan dan ook lovenswaardig genoemd worden dat Bryson ook aandacht aan de minder spannende en samenhangende informatie geeft, maar bij mij testte het echt mijn geduld.

Toch zal ik Bryson nog een kans geven. Met een kleiner boekje en in zijn eigen taal.

Een huis vol: Een kleine geschiedenis van het dagelijks leven, Bill Bryson, Atlas 2010