Laat me nooit alleen

Mijn naam is Kathy H.

Het is moeilijk te zeggen of Laat me nooit alleen zo zwaar op mij drukte omdat ik al wist dat het niet goed af zou lopen (alleen niet hoe) of dat het Kazuo Ishiguro is die er met zijn schrijfstijl er voor zorgt dat het verhaal langzaam onder je huid kruipt.

De lezer volgt Kathy H., een verzorgster van klonen die na hun dertigste veranderen in een levende orgaanbank voor degene waarvan ze gekloond zijn. Wanneer zij het verzorgen op zal geven, zal zij dit voorbeeld volgen. Er zijn heel veel flashbacks, waarin verteld wordt over het leven in de huizen en hoe iedereen wel op een bepaalde manier wist dat ze anders waren.

Het verhaal kabbelt in een cirkel-vormig bad. De drie hoofdpersonen zijn uit cement gegoten en zullen niet veranderen of groeien, alles wordt herleidt naar de buitenwereld en er is iets dat ze allemaal zal overkomen. Er is dan ook niets ‘leuks’ aan dit verhaal. Het slijpt alleen heel langzaam dat nare gevoel in je schedel. Kunnen ze niet ontsnappen? In welke wereld laten mensen zulke dingen toe? Is dit een mogelijke toekomst?

Vier dagen na het uitlezen van dit boek heb ik nog die vervelende nasmaak in mijn mond. Daar moet je tijd en zin voor hebben. Sommige boeken mogen tenslotte best wel schuren.

Laat me nooit alleen, Kazuo Ishiguro, Eldorado 2006

Reply?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s