The Circus of Ghosts

In his large house, in the most elegant part of London, the old and raddled Duke of Llannefydd poured whisky for himself and shouted.

Ik zou bijna een nieuwe categorie aanmaken voor ‘stoomtreinboeken’. Het soort boek dat een verhaal heeft dat (heel) langzaam op gang komt en dus doorzettingsvermogen en/of geduld van de lezer vraagt. The Circus of Ghosts is er namelijk zo’n eentje.

In de eerste 200 pagina’s van het boek worden vooral verschillende karakterlijnen door elkaar geweven. De twee circusartiesten, moeder en dochter, die naar Amerika zijn gevlucht. De advocatenzoon die op ze jaagt. De Engelse agent in New York. Er worden ook veel pagina’s besteed aan hoe New York halverwege de negentiende eeuw er uit zag. Dit gebeurt heel gedetailleerd en toont dus ook een mooie plaat, maar waarom de lezer de aandacht bij de karakters moet houden, blijft nog onbekend.

Vanaf die tweehonderdste pagina wordt er ineens met actie gesmeten. Reizen naar de andere kant van Amerika, sterfgevallen, ontvoeringen, kom maar op. De karakters worden samen een familie (op de bad guy na) en beginnen driedimensionaal te worden. Het wordt een feestje om met hun mee te lopen door de ranzige straten van New York en oei, zal alles toch wel goed aflopen?

Lezers met een lange adem kunnen daar zelf achterkomen.

The Circus of Ghosts, Barbara Ewing, Sphere 2011

Reply?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s