Laat me nooit alleen

Mijn naam is Kathy H.

Het is moeilijk te zeggen of Laat me nooit alleen zo zwaar op mij drukte omdat ik al wist dat het niet goed af zou lopen (alleen niet hoe) of dat het Kazuo Ishiguro is die er met zijn schrijfstijl er voor zorgt dat het verhaal langzaam onder je huid kruipt.

De lezer volgt Kathy H., een verzorgster van klonen die na hun dertigste veranderen in een levende orgaanbank voor degene waarvan ze gekloond zijn. Wanneer zij het verzorgen op zal geven, zal zij dit voorbeeld volgen. Er zijn heel veel flashbacks, waarin verteld wordt over het leven in de huizen en hoe iedereen wel op een bepaalde manier wist dat ze anders waren.

Het verhaal kabbelt in een cirkel-vormig bad. De drie hoofdpersonen zijn uit cement gegoten en zullen niet veranderen of groeien, alles wordt herleidt naar de buitenwereld en er is iets dat ze allemaal zal overkomen. Er is dan ook niets ‘leuks’ aan dit verhaal. Het slijpt alleen heel langzaam dat nare gevoel in je schedel. Kunnen ze niet ontsnappen? In welke wereld laten mensen zulke dingen toe? Is dit een mogelijke toekomst?

Vier dagen na het uitlezen van dit boek heb ik nog die vervelende nasmaak in mijn mond. Daar moet je tijd en zin voor hebben. Sommige boeken mogen tenslotte best wel schuren.

Laat me nooit alleen, Kazuo Ishiguro, Eldorado 2006

Advertisements

Will Grayson, Will Grayson

Toen ik klein was zei mijn vader altijd tegen me: ‘Will, je kunt in je neus pulken, je kunt in je neus pulken waar je vriend bij is, maar je kunt niet in je vriend zijn neus pulken.’

Wat was dit leuk zeg. De term YA is flink ingeburgerd, maar lijkt vaak in het verlengde te liggen van fantasy. Terwijl er toch genoeg Young Adult literatuur (en lectuur, maar waar ligt die grens?) is zonder vampiers, zombies en elven er bij te betrekken. Zoals Will Grayson, Will Grayson. En die doet het nog gelijk goed ook, een boek voor tieners zijn.

De ene Will Grayson lijdt onder zijn luidruchtige, homoseksuele vriend Tiny, zijn onvermogen om compleet onzichtbaar te zijn en zijn wel/niet verliefdheid op Jane. De andere Will Grayson is depressief, heeft een zielige moeder en leeft eigenlijk alleen voor zijn chat gesprekken met Isaac.
Ze ontmoeten elkaar. Dingen blijken heel anders dan verwacht. Ze leren en er volgt een feel good einde waar Hollywood een puntje aan kan zuigen, alleen omdat het compleet ongeloofwaardig geloofwaardig is. En er ruimte is voor een sequel.

Will Grayson, Will Grayson tilt niet een klein puntje van de sluier over tienerleven op, het trekt de sluier er compleet af. Het is zielig en frustrerend en absurd en verslavend. YA proberen? Ga op zoek naar de Graysons.

Will Grayson, Will Grayson, John Green & David Levithan, Lemniscaat 2010

The Thousand Autumns of Jacob de Zoet

‘Miss Kawasemi?’

546 pagina’s en geen pagina te veel. Dat is knap. Jaren geleden was ik gecharmeerd door Cloud Atlas van dezelfde auteur. Dat en één positieve recensie in de Volkskrant was genoeg om dit boek aan te schaffen (iets dat ik minder dan één keer per jaar doe).

The Thousand Autumns of Jacob de Zoet verhaalt over een groot aantal herfsten (geen duizend) van Zeelander Jacob de Zoet in Dejima. Hij is er als klerk voor de VOC,  want alleen met geld en faam zal hij een kans hebben op een huwelijk met Anna. De Zoet is dan wel de naamgever van het boek, maar in sommige delen van het verhaal is hij niet meer dan een element in de achtergrond of zelfs afwezig. TTAoJdZ toont een tijdsbeeld van het ‘exotische’ Japan, de (restanten van de) VOC en hoe multi-cultureel in die tijd heel anders werd behandeld. En dan is er ook nog de liefde.

David Mitchell schrijft heel gedetailleerd, schrikt niet weg om een bootlading aan karakters te introduceren en verplaatst van tijd tot tijd ook nog waar het afspeelt. Daardoor is er tijd nodig om gegrepen te worden door het boek, maar wanneer dat eenmaal is gebeurd, laat ze ook niet makkelijk los.

Tijd voor vrijmaken en lang van genieten dus. Zo makkelijk is het soms.

The Thousand Autumns of Jacob de Zoet, David Mitchell, Sceptre 2010

Django Unchained

165 min. 

Inglourious Basterds maakte mij een Tarantino fan (na Pulp Fiction nooit afgekeken te hebben en Kill Bill mooi maar ook wel erg geweldadig te vinden). Django Unchained heeft het enthousiasme weer gedempt. Had Tarantino nu maar net iets meer zijn best gedaan in editing.

Weinstein Company
Weinstein Company

Django is een slaaf die gered wordt door de Duitse bounty hunter Dr. Schultz (weer een geweldige rol van Christoph Waltz). Dr. Schultz zoekt een stel slavendrijvers die Django kan herkennen. Daarna begint de bounty hunter enige verantwoordelijkheid te voelen voor de ex-slaaf en belooft hem te helpen met het redden van zijn vrouw.  Veel bounty hunting volgt, tot ze ontdekken op welke plantage ze zich bevindt en de dokter een list bedenkt om haar vrij te krijgen.

Elke scène met Schultz, plantage-eigenaar Candy (Leonardo diCaprio) en “huisneger” Stephen (Samuel L. Jackson, donkerder dan normaal en in een heel andere rol als normaal) is een lust voor het oog. De acteurs genieten zichtbaar, het spel tussen de karakters is vuig en op het randje. Wat nou plot, wat nou redden van de vrouw in nood, dit is het avontuur in de film.

Helaas leek Tarantino daar niet genoeg aan te hebben. Naast heel veel nepbloed werden ook plotlijntjes-zonder-einde, uitgebreide landschapsplaatjes (wel heel mooi natuurlijk) en beeld voor geluid -in plaats van andersom- ingezet. Na anderhalf uur begon de film lang aan te voelen, nooit een goed teken. Had nu maar iets strenger geknipt en gesneden, Tarantino. Dan had ik euforisch in plaats van twijfelend naar huis gekund.

Django Unchained, The Weinstein Company 2012

The Song of Achilles

My father was a king and the son of kings.

Another book club book. The Song of Achilles is about the ‘heel-guy’ (although that particular weakness isn’t mentioned in this book) but not the arrogant surfer dude that people might remember from the movie Troy. Here we see Achilles grow up through the eyes of Patrocles, an exiled prince that grows up to be his best friend, human half and lover. Yes, the age old question of did they/didn’t they is firmly answered here.

Yet this book is as much as a story about the familiar story about Helena of Troy, the myths (there is an amazing centaur-mentor involved and the gods are never far away) and growing up as it is about two boys recognizing themselves in each other. Love sometimes barely covers the (desperate) feelings of Patrocles. Madeline Miller manages to show in small, sweet ways that it most certainly isn’t a one-way relationship, even though Achilles is very busy with his destiny of eternal fame and following death.

Everyone familiar with the story will know how it ends and I wouldn’t recommend it to people who think they can breeze through a piece of Old Grecian myth. Miller sneakily manages to get the characters under your skin and springs emotional traps. If you’re up for a relieving sob after a great, colourful and detailed story: go for it.

The Song of Achilles, Madeline Miller, Bloomsbury 2011

The Circus of Ghosts

In his large house, in the most elegant part of London, the old and raddled Duke of Llannefydd poured whisky for himself and shouted.

Ik zou bijna een nieuwe categorie aanmaken voor ‘stoomtreinboeken’. Het soort boek dat een verhaal heeft dat (heel) langzaam op gang komt en dus doorzettingsvermogen en/of geduld van de lezer vraagt. The Circus of Ghosts is er namelijk zo’n eentje.

In de eerste 200 pagina’s van het boek worden vooral verschillende karakterlijnen door elkaar geweven. De twee circusartiesten, moeder en dochter, die naar Amerika zijn gevlucht. De advocatenzoon die op ze jaagt. De Engelse agent in New York. Er worden ook veel pagina’s besteed aan hoe New York halverwege de negentiende eeuw er uit zag. Dit gebeurt heel gedetailleerd en toont dus ook een mooie plaat, maar waarom de lezer de aandacht bij de karakters moet houden, blijft nog onbekend.

Vanaf die tweehonderdste pagina wordt er ineens met actie gesmeten. Reizen naar de andere kant van Amerika, sterfgevallen, ontvoeringen, kom maar op. De karakters worden samen een familie (op de bad guy na) en beginnen driedimensionaal te worden. Het wordt een feestje om met hun mee te lopen door de ranzige straten van New York en oei, zal alles toch wel goed aflopen?

Lezers met een lange adem kunnen daar zelf achterkomen.

The Circus of Ghosts, Barbara Ewing, Sphere 2011

The American

105 min.

The American is zo’n film waarvan je vergeet dat er sets en crew aan de andere kant van het scherm zitten. Het is een film die op een kalme manier de aandacht vraagt, geen moment drammerig. De beelden zijn zonder franje, de stijl scherp en clean cut.

Focus Features
Focus Features

Het is dan ook de stijl van Anton Corbijn die er voor zorgt dat deze film meer is dan zijn verhaal. De gepensioneerde crimineel die toch weer midden in de actie wordt gezet? Mysterieuze vrouwen en twijfelachtige collega’s? Bruce Willis en consorten hebben het al vaak genoeg gedaan. Dat het hier George Clooney in Italië is, geeft er vooral een Europese draai aan (ook zijn er veel minder explosies).

In The American is de omgeving de hoofdpersoon. Het Italiaanse dorpje en omgeving, de tripjes door de haarspeldbochten rond de berg; ze zorgen voor meer sfeer en boodschap dan de gesproken teksten.

Na deze film ben ik vooral benieuwd naar meer van Corbijn’s bewegende beelden. George Clooney mag hij achterwege laten.

The American, Focus Features 2010