Brave New World

A squat grey building of only thirty-four stories.

One for my Why Are They Called Classics And Are They Worthy Of The Name list. I read 1984 quite a while ago and thought that would do when it came to covering books from the (distant) past about the (distant) future. But as always it was my library that changed things; Brave New World (with the added Brave New World Revisited) was in plain view and here we are. I liked the story telling, the story scared and disgusted me. Which is -I hope- not new to anyone who reads it.

In Brave New World we see life in the 26th century on planet Earth. There is no such thing as love, families or traditional education; it has been replaced by reproductive technology and sleep-learning. Society is divided into different castes: Alphas on top (bred most successfully), Epsilons at the bottom (little more than factory workers with no identity to speak of). This world is introduced to us through the eyes of Bernard Marx, an Alpha but a stunted one. Because of this he feels an outsider, but he realizes what being a real outsider is when he takes home a Savage and his mother.
Because not every place on planet Earth has been civilized like the western world. No, there are small spaces, reserves, where the savages live. Humans who still believe in gods, monogamy and family. Of course the “civilized world” is blown away by this Savage (he quickly loses his name). So is the Savage by “civilization”, but not in the way the people expected it.

The ugly thing about this story is that a lot of it is believable. Ideas that are possible to grow in people’s minds. What if we make humans only loyal to capitalism and consumerism and nothing else? What if we take away all flaws and dump the humans when they’re not “necessary” anymore?  I’m not saying that I expect Brave New World to be reality by the end of this century, but I do believe that there are people out there thinking it. The people that don’t think about it and will fight for the right of being an individual just need to stay the majority.

I think Brave New World is worth of the title Classic.

Brave New World, Aldous Huxley, HarperCollins 1932

The Hobbit: An Unexpected Journey

169 min.

Wat is er nog over te zeggen?

hobbit-dwarves-poster
MGM

The Hobbit: An Unexpected Journey is het eerste deel van de The Hobbit trilogie (er zijn tenslotte nog mensen die niet weten dat het drie films worden). Naast het verhaal van het boek The Hobbit (in deze film tot aan de Eyrie), wordt er ook uit The Unfinished Tales and Silmarillion gevist, om verschillende karakters (meer) achtergrond te geven.
De film is naast 2D en 3D ook in 48HFR (high frame rate) te zien waardoor alles nog mooier, helderder, strakker enzovoorts er uit zou moeten zien.

Als fan van Tolkiens werk is het fijn om weer terug te zijn in Middle-Earth. En dat het een kinderboek is, betekent niet dat Peter Jackson het tot een kinderfilm heeft vermaakt. Elke actiescène gaat voor het achtbaan-effect met swingende camera’s, de bad guys zijn naar en dreigend en met de extra informatie moet het lange termijngeheugen ook nog aan de slag.

Maar het is ook duidelijk deel één van een trilogie. Lijnen worden in het zand gelegd, maar nog niet doorgetrokken. Het leggen van fundamenten haalt soms het tempo onderuit. De fan zal het niet uitmaken en komt de niet-fan sowieso wel bij deze film terecht? Het blijft tenslotte een boekverfilming en dan ook nog van een fantasy verhaal. Toch als leek nieuwsgierig? Vooral gaan kijken, maar laat die extra rambam van 3D en HFR lekker achterwege.

The Hobbit: An Unexpected Journey, MGM 2012

A Catered Affair

My mother opened the front door, kissed me hello, rearranged my fringe and pincered an imaginary piece of lint off my jacket without missing a beat in her phone conversation.

I liked this chick lit. For the first one-third of the novel it isn’t exactly sure with which man she’ll end up, the side-characters are funny without being bizarre characters (I’d like to read a story about Grace and Scarlett) and instead of endless descriptions of outfits, it’s about food. Much better.

Tallulah is being dumped at the altar. She thought her fiancé had finally grown over his commitment-fear, but of course he didn’t (how else would you get a plot-starting problem). Tallulah (Tally) drowns herself in alcohol, propositions her caterer and tries to rebuild her life without Josh. Her grandmother tries to set her up with numerous dates, her already in-your-face mother gets worse and her sister Scarlett tries to get pregnant. A lot is going on.
A previous love of her life shows up, the caterer turns out to be a great friend ..what will happen, what will happen.

A Catered Affair follows the well-trodden paths of chick lit, but Sue Margolis has an enjoyable, self-mocking tone that prevents the story from turning cavity-inducing sweet. It was all I needed after the horror of Afraid.

A Catered Affair, Sue Margolis, American Library 2011

HUMAN DOC: De Terugkeercoach

“Laat Brussel mij en mijn kind hier maar doden.” De stem is emotieloos, het gezicht blurred voor de veiligheid. Het maakt de vrouw schijnbaar niets meer uit, om -na het weg gaan van de coaches- toch in tranen uit te barsten.

De Terugkeercoach moet het niet van zijn regie en beelden hebben. Waar Welcome het nog lukte om het hopeloze te tonen door kleurloze omgevingen en bleke dialogen met daar bovenop een toef onmogelijke liefde, geeft de HUMAN documentaire vooral het idee dat iemand een camera op zijn schouder heeft gehesen en een dagje is mee gaan lopen.

Dat betekent niet dat de boodschap niet aankomt. Ook hier is de mens ongewild, is er een leven dat ontvlucht wordt. Het zijn niet alleen mensen uit het Midden-Oosten, ook Europeanen zoeken betere oorden. Maar dat is ze niet gelukt, anders zaten ze hier niet. In huizen waarmee België een pionier is, omdat het uitgeprocedeerde asielzoekers een plek geeft om zichzelf en hun dromen bij elkaar te rapen voor ze terug naar huis gaan, of het ergens anders proberen. Of – in het geval van vrijwillige terugkeer (wat gelukkig ook voorkomt)- steun met reïntegratie in het thuisland.

Maar er zijn vooral treurige verhalen, alleen rijst de vraag waarom ze op deze manier worden opgediend. Moet de kijker hierna Amnesty International en andere organisaties gaan steunen? Of actief gaan protesteren voor het navolgen van mensenrechten? Waarom doen de coaches dit? Hoe lang bestaan de huizen al, zijn ze een succes te noemen? De kijker blijft alleen maar toeschouwer: kijken naar de treurige buitenlanders.

De vrouw krijgt een paar dagen extra voor ze écht het huis uit moet. Daarna moet ze maar naar een daklozenopvang. En dan? Dat valt schijnbaar niet te coachen.

HUMAN DOC: De Terugkeercoach is te bekijken op de website van de publiekeomroep

Afraid

The hunter’s moon, a shade of orange so dark it appeared to be filled with blood, hung fat and low over the mirror surface of Big Lake McDonald.

This is certainly a book that lives up to its title. I stopped reading it after seven at night because I was afraid of the high amount of nightmare fuel I was offering my subconscious.

Afraid tells the story of an invasion on a small town in Wisconsin, inaptly named Safe Haven. At first it seems like a cruel military accident gone wrong, men made into monsters and dropped on American soil instead of the Axis of Evil where they “should” be. But the randomness doesn’t fit and it turns out there is a reason why Safe Haven is slowly annihilated.

The thing that scares me most about Afraid are the humans. Humans who think they can tinker with other people to make them flawless. Humans who don’t care about how much death and disaster they leave behind. Humans that take great joy from hurting and maiming. I like to believe that we have enough moral stability to say that we won’t have robocops any time soon, but this book definitely showed the scariest side of such a future.

Afraid, Jack Kilborn, Headline 2008

The Yips

Stuart Ransom, professional golfer, is drunkenly reeling off an interminable series of stats about the women’s game in Korea (or the Ladies Game, as he is determined to have it): ‘Don’t scowl at me, beautiful..!’ -directed, with his trademark Yorkshire twinkle, at Jen, who lounges, sullenly, behind the hotel bar.

What a fucking mess. I took The Yips from the library because of the title, the cover and the back text. It sounded absurd, but in an amusing way. Oh dear, how wrong I was. The only laughter that escaped my mouth was out of sheer disbelief. I disliked every character in various degrees, yet somehow still managed to finish the 550 pages.

The Yips is about several characters, all connected some way or the other. There is an over-his-peak golfer, agoraphobic tattooist of pubic hair, orthodox Muslims, a guy who survived seven cancer diagnoses (which is mentioned every time he shows up), a kid with no lower jaw and so on. They all lead miserable lives. About 80 percentage of them says everything that’s on their minds. Sex scenes exist out of comparisons with pudding and whipped cream. And for most of the time it seems like the author looked back and thought “This sentence needs to be more bloated!”.

I tried to look at it from a different view. Isn’t this one big commentary on capitalism, feminism and the obsession with eternal health? Should I spend more thought on how drink water is used to hydrate golf courses and what environmental disasters those courses are? And if I should, why is it covered by mentions of everything that happens?

The Yips is an example of about everything I don’t want in a book.

The Yips, Nicola Barker, Fourth Estate 2012

The Losers

97 min.

The Losers is een verfilming van een DC Comic (DC Comics is vooral bekend door Batman en Superman) die in 2010 stilletjes door de bioscopen heen trok. Het heeft Idris Elba voor Luther, Chris Evans voor Captain America en Zoe Saldana voor Star Trek.
Het is vermakelijk.
Als je verder kijkt, zie je ook dat er veel mis mee is.

Warner BrothersElk personage dat niet Noord-Amerikaans is, is een stereotype. Daar worden ook ruimhartig opmerkingen over gemaakt. Oh, en het accent nadoen van een (vermoedelijke) Indiër is natuurlijk hilarisch.
Er is één vrouw die meer dialoog heeft dan één woord. Eentje. Ze is ook één van de twee vrouwen die binnen de ..plus minus zeven vrouwen in beeld die het voor elkaar krijgt om haar kleding aan te houden.
De acteur die de “bad guy” speelt, had er duidelijk geen zin in. Meest ongeloofwaardige bad guy in mijn kortetermijngeheugen ooit. Zijn “gay” maniertjes droegen daar alleen maar aan bij.
Daarnaast zijn er gewoon nog ‘standaard’ actiefilm-fouten. Een man die door beide benen is geschoten, kan met wat bandages wel weer lopen. Een vrouw die een mortier afschiet, blijft zonder moeite overeind staan, er is geen enkele terugslag. Bad guys schieten veel mis, good guys niet. Het zijn allemaal dingen waar ik stukken makkelijker over keek dan de racistische en seksistische problemen.

The Losers dan maar niet kijken? Inderdaad. Zelfs zonder die problemen zijn er veel betere actiefilms.

The Losers, Warner Brothers 2010