Red Glove

I don’t know whether it’s day or night when the girl gets up to leave.

Red Glove is het tweede boek in de The Curse Workers serie. Het element dat mij de vorige keer zo positief verraste, is deze keer dus minder nieuw. Dat maakt Red Glove een fractie minder vermakelijk, naast het feit dat het aan de serie-ziekte lijdt: het plot van eerdere boek(en) wordt gekopieerd en met andere gegevens in-/aangevuld.

Maar het fijne van Red Glove is hoe ze magie in de samenleving plaatsen. Mensen met magie (‘workers’) zijn geen geluksvogels, maar paria’s die liever hun kunnen stil houden. Ze gebruiken hun magie door iemand aan te raken en kunnen dan iemand doden, gedachten vernietigen of wijzigen, iemand transformeren, dromen beïnvloeden enzovoorts. Daarom dragen ze handschoenen. Een groot deel workers zit in de georganiseerde misdaad, de rest lijdt onder dat imago.

Hoofdpersoon Cassel moet deze keer de moord van zijn broer oplossen, terwijl zowel de FBI als de mafia graag zijn loyaliteit willen. Daarnaast wil hij ook nog zijn moeder uit de problemen houden en proberen een normaal schoolleven te faken.

Eigenlijk wil ik dus vooral de serie aanraden voor de originele behandeling van magie. Dat het vermakelijke YA is, is alleen maar een plus.

Red Glove, Holly Black, Gollancz 2011

Advertisements

Goodnight Nobody

“Hello?” I tapped on Kitty Cavanaugh’s red front door, then lifted the brass knocker and gave it a few thumps for good measure.

I took this book from the library because I wanted some not completely idiotic chicklit. Weiner (In her Shoes, Good in bed) seemed like the woman for the job.
Goodnight Nobody certainly has chicklit elements (the endless mentioning of clothes and looks, the unhappy, used-to-be-amazing main character), but I assume most chicklit doesn’t come with suburban murder. After my initial surprise (where is my Oh-No-With-Who-Will-She-End-Up storyline?) it was a nice change.

Main character Katie used to live a poor but happy life in NYC, but is now nothing more than a Slummy Mummy in a Super Mom community in Connecticut. Being an ex-journalist, she rises to the chance of losing the feeling of being without purpose when one of the mothers is killed. Research and adventure and first loves popping up again fly past.

I’m not a mother, so maybe the never ceasing thoughts of self-doubt about parenting are common, but those are what bothered me most about the book. But besides that ..read this if you find it somewhere and/or don’t have anything else. It’s not bad, just very, plainly ‘okay’.

Goodnight Nobody, Jennifer Weiner, Simon&Schuster 2005

Runelight

Five past midnight in World’s End, three years after the End of the World, and, as usual, there was nothing to be seen or heard in the catacombs of the Universal City – except, of course, for the rats and (if you believed in them) the ghosts of the dead.

The second book (a blurb on the back shares with much delight ‘Several books!’ so I don’t know how many are yet to come) about Norse gods, runes, the end of the world and a young girl wham-bam in the middle of it. Runelight happens a couple of years after the adventures of the previous book, but there’s a helpful summary from Joanne Harris in the start in case you’ve forgotten what happened.

This time main character Maddy discovers that she has a twin. The only problem is that the bad guy has her and is brain-washing her to start the end of the world (again). Maddy was quite successful to prevent the previous one, but what do you do when you have to fight your just discovered sibling?

The twin is the only new element in this story, which pretty much copies the previous book with (unwanted) discoveries, gods down on their luck and one of the main players (presumed) dead. It is for Joanne Harris’ easy, entertaining writing that it doesn’t feel like you’re reading the first book for the second time. Yes, Maddy and her twin Maggie are sometimes annoying teenagers who make dumb mistakes. They are also two seventeen year olds with the weight of the worlds on their back, which might cut them some slack.

And  I like it so much what Harris does with the gods. Running gags, arrogance and self-doubts; they are the cherry on the cake. Don’t expect to be blown away, simply enjoy.

Runelight, Joanne Harris, Doubleday 2011

Beasts of No Nation

It is starting like this.

Dit is een klein boek met een groot verhaal. De lezer volgt de tien-jarige Agu die ergens in Afrika uit zijn dorp wordt meegenomen om als kindsoldaat in een leger te dienen. Het wordt in eerste persoonsvorm verteld, in gebrekkig Engels en met een incompleet beeld over hoe de wereld in elkaar zit.

Door het taalgebruik werd -voor mij- wel een afstand geschapen. Ik ben gewend aan correct taalgebruik en las expres maar halve zinnen zodat de fouten minder stoorden. Ergens vind ik dat wel jammer, want is een verhaal dat heel je aandacht verdiend. De wanhoop, uitzichtloosheid en compleet gebrek aan beter kriebelt onder je huid.

Ik weet dus eigenlijk niet of ik Beasts of No Nation zou aanraden. Mogelijk moet ik gewoon meer boeken in een speciaal taaltje lezen. Het is -zoals altijd- aan de lezer.

Beasts of No Nation, Uzodinma Iweala, Murray 2005

The Selected Works of T.S. Spivet

The phone call came late one August afternoon as my older sister Gracie and I sat out on the back porch shucking the sweet corn into the big tin buckets.

The Selected Works of T.S. Spivet won me over because its looks. It’s a big green book full of illustrations and scribbles in the margins. That the blurb on the back said it was like Little Miss Sunshine in a book, mixed in with some other comparisons, was just a plus.

T.S. Spivet (Tecumseh Sparrow) is a smart twelve year old boy who likes to make maps. Of everything. Where all the MacDonalds in Ohio are, but also the insides of a beetle. His mother is a scientist, his father owns the ranch they live in the middle of nowhere and there’s an older sister who’s miserable because they live in the middle of nowhere. T.S. has a teacher who’s very enthusiastic about his mapping skills and -without informing T.S.- sent them away for an award. The above mentioned phone call turns out to be The Smithsonian who doesn’t know T.S. is a twelve-year old and rewarded him with the award. And oh, if he can come over to do a speech.

And that T.S. does. He starts off on a trip by freight train to get to Washington. What follows is an ode to (mid-)America and a lot of thoughts from a smart twelve year old. Whenever it gets close to annoying (I ignored some of the scribbles in the margins first time round), Larsen manages to turn things around and keep it cute. A lesson in growing up and taking responsibilities.

It’s a charming little story that turns big because of its surroundings. Do read it.

The Selected Works of T.S. Spivet, Reif Larsen, Harvel Secker 2009

Skyfall

143 min.

Bond, James Bond is eindelijk weer terug in de bioscoop. Na veel commentaar op de vorige (Quantum of Solace) voor te veel op de Bourne trilogie te lijken, waren cast en crew nu duidelijk in het onderstrepen van James Bond’s gentleman zijn.

Een gentleman die de wereld rondreist, zonder problemen mensen doodt, wat rondsnuffelt aan mooie vrouwen en aan het einde van de film natuurlijk de bad guy pakt.

MGM

Dit zijn geen verrassingen te noemen, dit is James Bond.
Er zijn echter wel verrassingen en die zijn deels toe te schrijven aan regisseur Sam Mendes. Naast berichten over James’ oude nieuwe stijl werd regelmatig genoemd dat een Oscar-winnende regisseur wilde bijdragen aan het hap-slik-weg fenomeen van de Bond films. Is dat te merken? Daar mogen de professionals het hoofd over breken. Duidelijk is in ieder geval hoe mooi de film gewoon is. De locaties, het licht, het cameragebruik, aankleding en verloop; het werk dat er achter zit is gewoon zichtbaar.

Dan zijn er ook nog de acteurs. Er waren een paar kleine momenten waarbij ik twijfelde of het bij Bond paste, maar hiermee wordt wel getoond dat de MI6 agent zich toch nog kan ontwikkelen, bijvoorbeeld op emotioneel gebied. Het samenspel met Naomie Harris is geloofwaardig en soepel en natuurlijk is er nog een mooie schone. De Bond-girl rol moet toch gevuld worden.

Het verhaal dan. Iemand uit M’s verleden komt rotzooi trappen. James Bond moet het opruimen, maar de bad guy gebruikt technieken die moderner zijn dan alles wat MI6 (en zelfs de schattige nieuwe Q) kan bieden. Dus is het James Bond old school. Het komt toch wel goed en is een mooie steek naar iedereen die Bond films te glad en te modern noemen.

Naar mijn mening moet iedereen eens een Bond film in de bioscoop mee maken. Alleen al voor de titel sequence, wat weer een klein kunststukje is. Ik sta nog steeds achter mister Martini.

Day for Night

“They’re around here,” said our guide, as  we slowly motored up the Homosassa River.

Everything and everybody is connected. Day for Night reminded me from time to time of Cloud Atlas, solely for the fact that there are several stories with different main characters that end up all being connected with each other in some way. In the first half of the book the connection is pretty easy to recognize. From a mother to a daughter to a sister, for example. It gets slightly more puzzling in the second half.

That’s one of the reasons I liked the second part a little bit better. The first part is slightly domestic, while in the second half Frederick Reiken takes you to other countries, other times and a possible fable from WWII.

It’s hard to precisely put into words how I feel about Day for Night. I was simultaneously engaged with the happiness of each character while at the same time feeling a distance of not caring. Like all these stories were simply served up to me without questions of ‘What do you think about it?’, ‘How do you feel about it?’ or ‘Isn’t it good/horrible?’

It’s a nice little puzzle to discover the connections and Reiken’s writing is full of imagery. It simply wasn’t able to reach beneath my surface.

Day for Night, Frederick Reiken, Little, Brown 2010