The Road To Mars

Fame is a terminal disease.

Eric Idle is onderdeel van de groep komieken van Monty Python, vast bekend genoeg om geen verdere introductie toe te voegen. Dit en het genre-stickertje van comedy telden mee in het besluit om dat genre toch maar weer eens een kans te geven. Humor is tenslotte vreselijk persoonlijk en ik lach om Monty Python, dus hopelijk ook om dit boek.

Op den duur gebeurde dat wel, maar met nadruk op ‘op den duur’, namelijk na honderd pagina’s in een boek van driehonderd pagina’s. Daarvoor wisselt de schrijver te vaak van Alwetende Verteller naar één van de drie hoofdpersonen en meerdere verhaallijnen waardoor ik niet te pakken kreeg waarom ik geïnteresseerd moest zijn.

Er gebeurt tenslotte genoeg in The Road To Mars. In de tweeëntwintigste eeuw reizen twee komieken, samen met een android, rond om werk te vinden in het vaudeville circuit. De android probeert te ontdekken wat nu precies humor is, terwijl de komieken tijdens een auditie voor een Hele Grote Ster verstrikt raken in een terroristisch plot. Imploderende planeetjes en ijswoestijnen komen ook voorbij. De drukte in het verhaal is dus zowel een voor- als een nadeel.

Toch raad ik het aan, voor de droogkomische humor en de afwisseling in schrijfstijlen (Carlton is bezig met een essay, de Alwetende Verteller overziet alles terwijl voor de komieken zich alles natuurlijk in vertelde tijd afspeelt). Je moet alleen even inkomen.

The Road To Mars, Eric Idle, Boxtree 1999

Reply?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s