Runemarks

Seven o’clock on a Monday morning, five hundred years after the End of the World, and goblins had been at the cellar again.

Joan Harris is the writer of -much loved by me- Chocolat. I didn’t know she wrote ‘YA’ and only realized later that I recognized the style, because I read her adult stuff.
Because just as with her novels (for grownups), Runemarks is an easy, entertaining read and I can’t really imagine why it would only be for young adults.

Main character Maddy carries a runemark in a world where everything that reeks of magic, other worlds or not-humans is frowned upon or -in some places- killed upon. This makes her an outsider, alone until she meets another outsider who starts teaching her about her abilities. Those start to become necessary when the inquisitors of this world start a witch-hunt and daily life in a small village turns into running with (demi-)gods and goblins. There is also a new End of the World involved.

First of all, I love myths being used to spice a story up. Secondly, Maddy is a cool, smart badass without turning into an unbelievable teenager. She uses her brain, yet still makes mistakes from time to time. Thirdly, you race through this story because it’s written so ..light, but it still sticks with you after finishing it.

So ignore the ‘YA’ tag (if you’re afraid of those), and enjoy Maddy kicking the asses of Odin and his family  (and some scary religious fundamentalists).

Runemarks, Joan Harris, Doubleday 2007

Advertisements

The Borgias

Een kostuumdrama op de zaterdagavond op een Nederlandse publieke zender, het is niet een heel onbekend beeld. Maar The Borgias biedt een paus met een minnares, dreigende oorlogen, implicaties van incest en veel bloot. 

In de serie volgt de kijker de wereld van de Borgia familie, de vader een zestiende eeuwse paus die met chantage en omkoop aan zijn functie komt, ookal heeft hij vrouw en kinderen. Die gebruikt hij zonder scrupules om zijn positie vast te houden (en naar zijn idee omdat het het beste voor Rome is).

The Borgias geeft een mooi beeld; kleding en decor en architectuur is tot in de puntjes verzorgd. Maar meer dan dat is het ook niet. De momenten van dreiging, verdriet en verraad kabbelen aan één stuk door en na de zoveelste blote borst is dat ook niet bijzonder meer. Zelfs de acteurs lijken er niet heel veel zin in te hebben. En toch blijf ik kijken, met een half oog. Want het is mooi, als behang voor een luie zaterdagavond.

The Borgias, zaterdagavond (wisselende tijden) op NL2

The Poisonwood Bible

Imagine a ruin so strange it must never have happened.

Several decades of five lives that live through emigration to the Belgian Congo, puberty and growing up, love, loss and independence of both country and family. It’s a big and small story at the same time, with characters you can take with you into your daily life.

A missionary family goes to ‘Dark Africa’ to save souls and show the Christian way. Only the father wants to be there, while the mother and four daughters try to adjust in different ways or not at all. The Belgian Congo is a gorgeous and dangerous and completely different world than Georgia, United States, but they simply didn’t choose it.

The Poisonwood Bible is history, social commentary and a family story. It takes you in easily and is hard to put down. With five points of view it’s easy to pick a favourite or find relief when you don’t like someone’s story.

I recommend this book because it’s very honest. It shows the disappointment of discovering that Christianity and Western society aren’t all-knowing, the gorgeousness but also brutality of Africa and how one situation can turn different people to completely different paths.

The Poisonwood Bible, Barbara Kingsolver, HarperFlamingo 2008

The Invention of Hugo Cabret

The story I am about to share with you takes place in 1931, under the roofs of Paris.

This book is gorgeous. That can be largely attributed to the amazing pencil drawings in it, lifting the story to a different level.
The Invention of Hugo Cabret: a novel in words and pictures is the book where the film Hugo was based on. I didn’t watch the film, so I could take the story in without any expectations.

And it was a pleasure. This novel is lighthearted, colourful, detailed like quality clockwork and sweet. Looking at the cover was enough to make me smile and I’m just the littlest bits of sad for finishing it so quickly (there are a lot of page filling pictures and drawings).

Read it, look at it, enjoy it. Nothing more needs to be said.

The Invention of Hugo Cabret: a novel in words and pictures, Brian Selznick, Scholastic 2008

The Prague Cemetery

A passerby on that grey morning in March 1897, crossing, at is own risk and peril, place Maubert or the Maub, as it was known in criminal circles (formerly a centre of university life in the Middle Ages when students flocked there from the Faculty of Arts in Vicus Stramineus  or rue du Fouarre, and later a place of execution for apostles of free though such as Étienne Dolet), would have found himself in one of the few spots in Paris spared from Baron Hausmann’s devastations, amidst a tangle of malodorous alleys, sliced in two by the course of the Bièvre which still emerged here, flowing out from the bowels of the metropolis, where it had long been confided, before emptying feverish, gasping and verminous into the nearby Seine.

For years, my boyfriend told me I would really like Eco’s The Name of the Rose. And the review of The Prague Cemetery I read in my favourite news paper was very positive. So I thought with those powers combined, I was in for a lovely book-reading-experience.

Boy, was that a disappointment. The plot in one sentence is that a forger in the nineteenth century makes up a letter and changes history with it. Sounds cool, right? But maybe Eco didn’t think that would be enough or he always likes it confusing, I don’t know. Because quickly there comes a gap between Narrator and protagonist, are some syndromes of MPS added and personality twists and the time line stops being chronological and BAM you’re lost.

Even if you’d like a puzzle instead of a story, there is the fact that the protagonist hates everything. Jews, French people, Germans, Americans, rich people, poor people, religious people, there is only bitterness in his life.

It took me 114 pages to -sort of- get into this story and the remaining 300 to regret not giving up on it. And now I really fear The Name of the Rose.

The Prague Cemetery, Umberto Eco, Bombiani 2010

The Dark Knight Rises

165 min.

Batman is er weer en het is gelijk voor de laatste keer (tot de productiemaatschappijen natuurlijk aan een re-boot, prequel of alternative universe beginnen). Regisseur Christoper Nolan deed zijn best om alles zo geheimzinnig mogelijk te houden, waardoor het lang onduidelijk bleef wat er dan wel zou gebeuren in het slotstuk van de trilogie.

Warner Bros. Pictures

Er gebeurt veel. Het blijft natuurlijk -ondanks dat het veel grimmiger is dan anderen- een comics verfilming. Er zijn terugblikken, schandalige schurken, veel nieuwe karakters en de oude krijgen soms ook nog wat screen time. Dit is gelijk één van de minpunten die ik ga noemen: voor een Batman film zit er redelijk weinig Batman in. Natuurlijk mag Bruce Wayne rondmopperen dat de stad hem niet dankbaar is, dat hij dit allemaal niet wilde en hoe hij lijdt, maar dat gaat te ver als ik zo’n beetje elk ander karakter met meer dan drie regels tekst interessanter vind.

Een tweede minpunt is het gebrek aan kleur en dan bedoel ik huidskleur. Nog nooit zo’n witte miljoenenstad gezien. Daar had vast wel iets veranderd kan worden. Mijn derde punt (want verder heb ik mij zeker vermaakt, zijn de beelden prachtig en de soundtrack heel fijn) is de climax. Of de anti-climax. Ik zal er verder niet op in gaan om het niet te verklappen, maar ik had gehoopt op een daverend, verbijsterend sluitstuk.

En zo is Christian Bale’s tijd als Batman voorbij. Het was vermakelijk, maar het zal niet lang blijven hangen. Bij mij dan.

The Dark Knight Rises, 2012, nu in de bioscoop

Duchess By Night

“I didn’t mean to marry both of them!”

Saaie weduwe verkleedt zich als man en vertrekt naar een ‘Sodom en Gomorra’ om een spannender leven te krijgen. Dat krijgt ze, natuurlijk, en ook wordt ze verliefd op de Mysterieuze, Knappe man die de eigenaar van het Sodom is. Het heeft veel elementen weg van de nu helemaal overhypete Fifty Shades of Grey (en een groot deel van alle historische romances die ooit zijn geschreven), maar Duchess By Night is tenminste goed geschreven, steunt niet het idee dat een ongelijke relatie sexy is en heeft een hoofdpersoon die wel een ruggegraat heeft. En zo recenseerde ik onbewust twee boeken in één recensie.

Natuurlijk is Duchess By Night vreselijk voorspelbaar. Niet erg geloofwaardig en de romantische scènes veranderen soms wel erg snel in sekscènes.  Maar het is allemaal zo vermakelijk en ‘guilty pleasure’ (mocht je je schuldig voelen over het lezen van zulke boeken) dat dat minpunten zijn die niet veel bijdragen aan het eindcijfer.

Prima zomerlectuur. Ook te lezen in andere seizoenen.

Duchess By Night, Eloisa James (pseudoniem), Avon 2008