Serious Men

Ayyan Mani’s thick black hair was combed sideways and parted by a careless broken line, like the borders the British used to draw between two hostile neighbours.

The cover text gave me the idea that this would be a Don Quixote versus the wind mills story, set in India and with some social commentary on castes on the side.
Instead it was -for the biggest part- a ‘days out of the life of’ story. Not bad, but not what I expected, which made the first three quarters of the story drag.

There are two major plot lines involved. One of them is the story of Ayyan Mani and his son Adi. Ayyan wants more for his son and to show the elite that they aren’t gods and creates a story of his son being a genius. The second one is of Ayyan’s boss, the director of an Institute of Science. He feels a bit unstable in life and stumbles into an affair with the only female scientist around. Add in some fraud, black-mail and different ideas about aliens and the Big Bang and you have Serious Men.

This is one of those books that I can’t call bad/horrible/and so on, but wouldn’t recommend either. I was relieved when I was finished and felt a bit disappointed that I hadn’t enjoyed it more. Because there are good bits and a nice insight in the caste-system. Maybe ‘Start it without any ideas and expectations’ would be the best advice. And don’t read the cover text.

Serious Men, Manu Joseph, Murray 2010

Brave

93 min.

Voordat de film Brave in de bioscopen draaide, was er al genoeg discussie over. Pixar liep een geweldig risico door 1) een vrouwelijke hoofdrolspeler te hebben, 2) het in Schotland te plaatsen met de daarbijhorende accenten. Daarnaast was er achter de schermen rumour waardoor Pixar vrouwontvriendelijk werd afgetekend en de film was nog niet eens af.

Pixar

Het verhaal is simpel: de stoere prinses Merida wil helemaal niet als dame worden opgevoed en zet zich af tegen haar moeder. De prinses vindt een heks en vraagt haar om een toverspreuk om haar moeder te veranderen, zodat Merida niet meer hoeft te trouwen. Natuurlijk gaat dat mis, leren zowel moeder als Merida Wijze Levenslessen en komt aan het einde alles goed.

Als roodharige vrouw was ik al positief bevooroordeeld (is dat een mogelijkheid?) over deze film en vond het dan ook geen moment tegenvallen. Natuurlijk zijn er kleine punten die anders of beter behandeld hadden kunnen worden, maar de geweldige mooie beelden die de animatie biedt en de pret dat van Merida afspat, maakt heel veel goed.

Brave, 2012 nu in de bioscoop in 2D en 3D.

The Girl Who Fell From The Sky

“You’re my lucky piece,” Grandma says.

A mixed race girl moves in with her black grandmother after a family tragedy. Suddenly she discovers how important society thinks the colour of her skin is. While trying to adjust to that, she has to come to terms with being the only one of her family left.

It’s an utterly depressive premise and yet this book is spiked with glimmers of hope. It’s so easy to root for the main character, to tell her to not fall into temptation of the easy escape, to become everything she can be while the reader can do nothing more but watch her stumble.

It’s also -for me as a white person- a new, raw experience to read what a big part skin colour is for some people. The ‘real’ black people don’t want her, the white people don’t understand where she fits in. Her grandmother just wants her to turn into a ‘good woman’ who will make a husband happy (and therefore her). The main character lets herself be shaped by her surroundings while at the same time trying to disappear from this world without her family.

The Girl Who Fell From The Sky leaves you with questions, but also a small glimmer of hope. Outside that, you will just have to take this story inside you and carry it around.

The Girl Who Fell From The Sky, Heidi Durrow, Oneworld 2010

The Darjeeling Limited

91 min.

Drie uit elkaar gegroeide broers die samen een treinreis door India ondernemen. Alle drie rare snuiters die sociaal onaangepast zijn en waarvan twee van de drie het liefst ergens anders willen zijn. Dit, gecombineerd met de vreemde situaties en kleurrijke omgeving, had makkelijk een flauw, absurd filmpje kunnen worden. In plaats daarvan is het een helder en schitterend familieverhaal.

20th Century Fox

Het is – buiten het hoge niveau van raar- een feest van herkenning. De oudste kan het niet laten om alles te regelen en iedereen onder controle te houden, de jongste wordt als pion gebruikt en de middelste probeert steeds er tussen uit te knijpen en zijn privacy te behouden. Het eerste deel van de film doen de jongste twee ook hun best om onder de reis (die hun oudste heeft georganiseerd om ‘dichter bij elkaar te komen’) uit te komen.
Daarna wordt langzaam duidelijk dat ze wel allemaal hun Wijze Levensles zullen leren en dichterbij zullen komen, maar dat gun je ze zelfs. Vooral omdat het op een vermakelijke manier wordt geserveerd en die locaties en kleuren toch, daar kan elke zuurpruim van opvrolijken.

Perfect voor tussendoor snacken dus, The Darjeeling Limited.

The Waterproof Bible

The limousine taking Rebecca Reynolds and Lewis Taylor to the funeral had stalled in the middle of an intersection.

Rebecca can’t stop broadcasting her feelings to people around her. Lewis meets a woman who claims to be God. A mermaid/human hybrid named Aby (short for Aberystwyth) left the ocean for the first time to search for her mother. Oh, and a pair of rainmakers that can really make it rain. With almost lethal result.
Amused by this? Get the book. Cocking your eyebrow in a ‘Oh, really now?’ fashion? Escapes are on your left.

The Waterproof Bible has a lot going on that places it firmly in the ‘quirky, absurd’ category of books. Yet Kaufman balances that part perfectly with a plot line about growing up, (and) moving on in/with life, without making either too much. Aby’s race is interesting, the characters are portrayed in such a way that neither of them are turned into caricatures and the entire story feels like a faerie tale from another world.

The only thing that stuck just the tiniest bit in my caw was the lack of answers. Towards the ending some plot lines end pretty much like ‘Well it is what it is’. But, because the entire story lacks any highs and lows that will rock your world  it isn’t even so much of a bother, if you can survive a book that will leave you with a shrug and an ‘okay’.

The Waterproof Bible, Andrew Kaufman, Telegram 2010

Pigeon English

“You could see the blood.”

Een 11-jarige Ghanese jongen verhuist met zijn moeder en zusje naar een arme wijk in London.  De lezer volgt zijn nuchtere blik op gangs, school, geweld en ongelijkheid.

Kelman krijgt het voor elkaar om geen moment nep over te komen. De taal, de gedachten, de problemen, het zijn allemaal die van een 11-jarige jongen.  Er zijn kleine tics, grote dromen en het gevoel van nood om zijn gezin te beschermen tot de rest van de familie naar Engeland kan komen. Ondanks de barre leefomgeving is het een luchtig boek, waardoor de klap alleen maar harder aan komt.

Door de afkomst van de hoofdpersoon realiseer je als lezer hoeveel wij in het Westen eigenlijk aannemen als normaal. Iedereen een eigen telefoon, de beste kleding, opleiding, geen restricties op dromen, geen duizenden kilometers tussen jou en je familieleden (om het heel zwart/wit neer te zetten, natuurlijk).  Ook daarom is het boek een aanrader, het is bekend (kinderdromen) en onbekend (verhuisd naar een andere cultuur) tegelijkertijd. Pigeon English leest lekker weg en schudt nergens met een vingertje op de ‘Jongens, dit is heel erg hoor’ manier. Die boodschap komt toch wel over.

Pigeon English, Stephen Kelman, Bloomsbury 2011

A Dance with Dragons

The night was rank with the smell of man.

This is another book out of a series, and this time it’s (luckily) not the final one. The author took its time, but -on most parts- it was worth the wait. And, because it had been a while, it wasn’t all that bad that the first one/third of the book was a repetition of the previous one, only from other characters’ point of view. It refreshes the mind a bit.

A less refreshing thing is the lack of development of some characters. It seems like Martin wasn’t all that inspired or just didn’t know what to do with some of them, making their chapters exist out of little more than ‘She ate. She slept. She mourned. She didn’t know what to do.’ It’s not only a waste of paper (because come on, if you write a 1100 page novel, make every page count), it’s a waste of the coolness of the character.

The author turns some of the characters from likeable to unlike-able and vice versa but the Big Bad is clear and looming (and hereby giving some much needed excitement to the book). Sometimes A Dance with Dragons feels too much like filler, how second books in trilogies can feel sometimes, even though this is number five in the series ofA Song of Ice and Fire.

But besides that it was -for me- good to be back again in the wonderful, disgusting and colourful world that Martin creates. I just hope he doesn’t take too long before I can return there again.

 

A Dance with Dragons, George R.R. Martin, Harper Voyager 2011