Rigor mortis

Dood zijn is te vergelijken met een verblijf op een cruiseschip, althans zo zie ik het.

Mary Roach’s boek vertelt over alles wat er met een lijf kan gebeuren (en gebeurt) nadat het is gestorven. Ze springt door de geschiedenis, langs anatomie, lijken als dummies en proefpersonen, kannibalisme en op welke manieren je van een lijk af kan komen. De auteur biedt veel informatie over de steeds wisselende gedachten over waar een lijf uit bestaat, wanneer de dood intreedt en wat de beste manier is om het na de dood te bergen.

Maar  de manier waarop Roach het doet, zit mij dwars. Dat het subjectief is, is niet meer dan logisch; het zijn haar ervaringen en haar gedachten over dit onderwerp, ze mag best laten doorschemeren wanneer ze ongemak voelt in de buurt van een afgesneden hoofd. Maar het eindeloze gebruik van vergelijkingen en het versimpelen van methodes gaf mij erg het gevoel dat de auteur de lezer niet zo vertrouwt. Daarnaast dragen haar mutsige omschrijvingen van de mensen die ze ontmoet nergens aan bij en kan ze soms beter haar mening bij zich houden. Bepaalde functies omschrijven als ‘afschuwelijk’ en ‘gruwelijk’ zorgen juist voor het tegenovergestelde van wat ze (naar mijn idee) met dit boek wil bereiken: dat de dood en mensen die er mee werken een realistischer imago krijgen.

Voor de informatie isRigor mortisdus zeker de moeite waard, maar probeer wel over de schrijfstijl heen te lezen. En regel een sterke maag: elke operatie, test en autopsie wordt uitvoerig beschreven.

Rigor mortis: Over de lotgevallen van de doden, Mary Roach, Norton 2003

Red Seas under Red Skies

Locke Lamora stood on the pier in Tal Verrar with the hot wind of a burning ship at his back and the cold bite of a loaded crossbow’s bolt at his neck.

Back to Locke Lamora and his (unintentional) (mis-)adventures. This time ’round he’s in a new country and spends a lot of time on the ocean. Because Lamora becomes a pirate. Sort of. And it wasn’t his idea either.

Red Seas under Red Skies being a sequel means there is less joy and surprise over characters, plots and world building. Yet again Lamora (and his friends) aim high, but have to stumble through a lot of hoops before they get it (sort of). This time he lands in the middle of a tug-of-war between the rulers of the underworld and ‘upper’-world. And some pirate captains.

But even without the surprises, there is another bout of gorgeous (and lethal) world- and character building. One of the things I liked best is that the women have numerous functions in high places without them being femmes fatale or butch masculine creatures. Equal opportunities don’t happen all that often in fantasy. Again, the tempo is high, a lot happens and -in comparison with the first book- there are more story lines.

And just like with the prequel, I breezed through it, thoroughly enjoying myself. If the other books don’t fail (and maybe step away from the ‘Big heist in a creative way’ plot), this could turn into one of my favorite fantasy series.

 Red Seas under Red Skies, Scott Lynch, Gollancz 2007

 

The Lies of Locke Lamora

At the height of the long wet summer of the Seventy-Seventh Year of Sendovani, the Thiefmaker of Camorr paid a sudden and unannounced visit to the Eyeless Priest at the Temple of Perelandro, desperately trying to sell him the Lamora Boy.

This is everything a (fantasy) story should be. There is gorgeous world building, well-rounded, fascinating characters, exciting plot lines (pretty much all of them), humour, excitement and so on. It’s a book you want to finish in one go and not to ever let it end.

The Lies of Locke Lamora tells the stories of Locke Lamora and his adventures as growing up from a little orphan to a Gentleman Bastard, stealing from the rich in elaborate ways and ..doing nothing with the majority of the bounty afterwards. He and his ‘brothers’ are small parts of the mob-like constitution that rules the underworld of the city, pretending towards them and everyone else that they’re just small fish.
Of course things go wrong. A dark figure attacks the constitution and Locke Lamora seems -somehow- to be involved. The tempo picks up and the whirl-wind starts.

I would recommend this to a lot of people. Look past the fantasy tag if that’s not your thing and dive head-first into this delightful experience. Only one warning: it’s part of a series (up to seven books) and the author isn’t finished yet. So there might be a time that we will have to do without Locke Lamora and his adventures.

The Lies of Locke Lamora, Scott Lynch, Gollancz 2006

Anne of Green Gables

Mrs Rachel Lynde lived just where the Avonlea main road dipped down into a little hollow, fringed with alders and ladies’ eardrops and traversed by a brook that had its source away back in the woods of the old Cuthbert place; it was reputed to be an intricate, headlong brook in its earlier course through those woods, with dark secrets of pool and cascade; but by the time it reached Lynde’s Hollow it was a quiet, well-conducted little stream, for not even a brook could run past Mrs Rachel Lynde’s door without due regard for decency and decorum; it probably was conscious that Mrs Rachel was sitting at her window, keeping a sharp eye on everything that passed, from brooks and children up, and that if she noticed anything odd or out of place she would never rest until she had ferreted out the whys and wherefores thereof.

Dit boek heeft – naar mijn idee – in Engelstalige landen de plek die bij ons door Pippi Langkous wordt ingenomen. Al is Pippi een stuk stoerder.
Anne (“nooit de E vergeten!”) kan nooit stoppen met praten, heeft rood haar en sproeten waardoor ze zeker weet dat ze nooit een Goed Persoon kan worden maar vooral: ze heeft een gigantische fantasie. Een fantasie die er voor zorgt dat cakes mislukken, meisjes bang worden voor bossen en veel huiswerk en klusjes nooit afraken.

Anne of Green Gables speelt zich af in het Canada aan het begin van de twintigste eeuw, een tijd waarin meisjes hulpzaam en stil moesten zijn. Het is dus heel begrijpelijk dat heel het dorp op zijn kop staat door dat luide, wilde meisje. Maar om bijna 300 pagina’s te vullen met “Oeps ik ben weer mijn naaiwerk vergeten want ik dagdroomde over een mysterieuze knappe man waar ik mee ging trouwen!” ..misschien ben ik te bekend met dagdromen om er gecharmeerd door te zijn.
Gelukkig blijgt Anne wel nuchter en daardoor 95 procent van de tijd charmant en herkenbaar in gedachten en acties. En daarnaast creëert het boek – zowel het verhaal als de setting – een mooi tijdbeeld.

Ik koos dit boek omdat ik wel eens wilde weten wie die Anne was. Nu weet ik dat en hoef ik haar niet verder (er zijn meerdere vervolgen) te leren kennen.

Anne of Green Gables, Lucy Maud Montgomery, L.C. Page & Co 1908

Intouchables

112 min.

Uneducated poor person meets over-educated rich person and the meeting and following friendship changes both of their lives. It isn’t a very original premise.

Intouchables makes it into a very entertaining, heartfelt, bitter-sweet, social film.

Quad Productions

It’s a joy to watch Omar Sy and his interaction with François Cluzet. The knowledge that the film is based on true life doesn’t make it sappier or drag with scenes that rub ‘This Really Happened’ in your face. There isn’t a scene that feels like it’s in the wrong place or unnecessary and less than five minutes in you can feel this is a very special relationship (while laughing over some inappropriate jokes).

The man that did a little introduction before the film ‘warned’ that everyone would leave with a big smile on their face, and it was true. The little questions that you leave with (for example: why was film-Driss a black man while the real-Driss looked Arabic?) don’t leave spots on the shine of the film. This film deserves the compliments it received.

Intouchables, Quad Productions 2011

Les Arbitres

Zonder scheidsrechters zijn sportwedstrijden niet mogelijk. Dat betekent niet dat scheidsrechters welkom zijn, juist het tegendeel. De documentaire Les Arbitres volgt scheidsrechters van FIFA, een wereld waar in elke voetballer een ster is (ook wanneer hij niet zulke nette dingen op of buiten het veld doet), maar waar de scheidsrechters doodsbedreigingen krijgen.

De documentaire speelt rondom het EK van 2008 en volgt een groep scheidsrechters op het veld en achter de schermen.

Entre Chien et Loup

Vooral op het veld zorgt voor interessante beelden, omdat de kijker meeluistert naar alles dat de scheidsrechters tegen elkaar maar ook de voetballers  zeggen. Achter de schermen toont aan dat scheidsrechters (waarvan één zelfs met de dood wordt bedreigd door de Poolse premier) toch ook echt maar gewoon mensen zijn met families en gevoelens.

Dit maakt het ook voor de niet-voetbal-liefhebber interessant. Het is een kijkje in een wereld die normaal niet voor de buitenstaander toegankelijk is, een klein tipje van de sluier. Niks wereldschokkends, maar voor de nieuwsgierigen, de geïnteresseerden en de mensen met veel tijd en een neus voor documentaires: gewoon even kijken.

Les Arbitres,   Entre Chien et Loup 2009

 

Slaughterhouse-5

All this happened, more or less.

Two people close to me told me they weren’t sure this was a book I was going to like. One of them said I shouldn’t count the ‘So it goes’. The text on the back warned me for potential philosophic babble.
This all accounted to me expecting an not-understandable mass of deliriously written paragraphs without a (satisfying) end. I braced myself.

For me – and I realize that I might be looking at this story in just one dimension – Slaughterhouse-5 wasn’t a mess. In fact, it was pretty coherent and I enjoyed several parts of it.

Protagonist Billy Pilgrim survives World War 2 and a plane crash, travels through time, is abducted by aliens and is -by a lot of people- seen as an idiot. The reader follows his travel and his thoughts and as Pilgrim isn’t much impressed with either, nor is the reader.

What I like most, or can appreciate about this book, is that you can take several things from it. Is it but a fantasy in the mind of the ‘I’ person? Is Vonnegut ‘I’ or Pilgrim? Is this nothing more but a War Is Bad message with a lot of pomp? Do you believe Billy Pilgrim or is he sorriest sod alive? Is this even a book? If the reader wants to, it can create different puzzles from the same pieces.

I recommend this novel. It isn’t too crazy, too plain, too fantastical or too boring. It’s a nice puzzle, for the reader to decide what to take away from it.

Slaughterhouse-5, Kurt Vonnegut, Dell 1991 (repr.)