Genus

It’s been an hour since he told her about Jesus, and she had now sobbed herself to exhaustion.

Dystopische verhalen deprimeren mij. Een goede auteur zorgt ervoor dat de lezer het gelooft, de (altijd) gruwelijke realiteit die wordt geschapen. Mensen zullen – hoedanook- ooit eens in een (morale) afgrond belanden. Zoals andere mensen van horror genieten, lees ik als ramptoerist over post-apocalyptische werelden.

In Genus zijn er Improved -mensen waarvan hun ouders geld hadden om ze voor hun geboorte perfect te maken en Unimproved- mensen die op de ‘ouderwetse’ manier, buiten de reageerbuisjes, gemaakt zijn. In London betekent dat er een scheiding is tussen deze mensen. De ene soort in luxe, de ander in een gebied dat steeds meer in een ghetto verandert. Genus volgt het verhaal van een paar Unimproveds die allemaal een connectie hebben met de moorden die schijnbaar alleen op hen worden uitgevoerd.

Het verhaal wordt met een vlot tempo verteld en het is van elk karakter snel duidelijk wat hij of zij bijdraagt. De beelden zijn schrijnend en zonder censuur en laten dat ongemakkelijke gevoel achter waar ik schijnbaar als ramptoerist voor leef. Er zijn geen overbodige scènes en de spanning is netjes verdeeld. Het is geen boek waar ik vreselijk enthousiast over word, maar wel aan zou raden voor mensen die van het genre houden. Het klopt namelijk gewoon allemaal, al blijven er wat onbeantwoorde vragen achter. Daar mag de lezer zelf verder over nadenken, als kleine waarschuwing voor wat mensen allemaal kunnen doen en toelaten.

Genus, Jonathan Trigell, Corsair 2011

 

 

Reply?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s