Flush

It is universally admitted that the family from which the subject of this memoir claims descent is one of the greatest antiquity.

Af en toe probeer ik een Klassieker te lezen. Van Austen tot Plath, Wilde tot Orwell, zo’n beetje alles dat bij Engels en Engelse Literatuur behandeld wordt. Dat is ook de enige reden dat ik Flush heb uitgenomen, ik had nooit iets van Virginia Woolf gelezen. Ik koos Flushomdat het het dunste boekje van de vier was en ik mij liever door 100 pagina’s aan teleurstelling worstel (mocht het teleurstellen) dan 300.
Als je de introductie en noten niet meetelt, komt Flush zelfs maar op 91 pagina’s. Dat is niet veel om te recenseren.

Flush is de Spaniel van Elizabeth Barrett Browning en de lezer volgt haar leven door de hond’s ogen, want stiekem is het zijn memoir. Dit betekent niet dat het verhaal niet verder komt dan ‘Verdorie wat een lekker bot’ want Flush is een hond met een stamboom en een opvoeding en een neus voor hoe het echt werkt in de wereld. De momenten dat hij door instinct en emotie wordt overweldigd, vindt hij alleen maar vervelend.
De invalshoek van hond betekent vooral dat de lezer een onbevooroordeeld beeld krijgt op de maatschappij waar in het afspeelt. Op het grote verschil tussen arm en rijk, ‘oude’ familie zijn of zonder naam en stand en de fragiliteit van vrouwen tegenover de actieve man.

Ik weet alleen niet of dit boek Virginia Woolf’s werk goed vertegenwoordigt, maar wat ik van haar meekreeg, was in ieder geval niet teleurstellend.

Flush, Virginia Woolf, Penguin Classics 1933

Reply?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s