The Slap

His eyes still shut, a dream dissolving and already impossible to recall, Hector’s hand sluggishly reached across the bed.

Acht getuigen vertellen over hoe ze een kennis een kind van een andere kennis zien slaan en hoe dat doorwerkt in hun leven. Het merendeel hiervan is volwassen en ouder, maar er zitten ook een kindloze vrijgezel en twee tieners bij.

De gedachte die al snel bij mij bovendreef was ‘Revolutionary Road in de eenentwintigste eeuw’. Net zoals in dat boek hebben alle passerende personages van The Slap veel (geld, gezin, vrienden), maar vreten achter de façades allerlei grote en kleine problemen zich door hun levens. Wanneer het ene personage sympathiek lijkt, stuurt Tsiolkas snel weer aan op een ontnuchterende situatie.
Dit is echter maar heel soms deprimerend. Vaker neemt het boek gewoon de plaats in van een uitgebreide karakterschets van de middenklasse van Australië (met schrijnend ‘gewoon’ racisme dat misschien nog het meeste steekt).

De oplossing/climax is dan ook dat die er niet is. Dit is het leven, dit zijn de mensen er is geen zwart of wit. En hopelijk zijn deze mensen niet op bestaande Australiërs gebaseerd, want fijne reclame voor het volk is het  niet.

The Slap, Christos Tsiolkas, Tuskor Rock 2010

Reply?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s