Howl’s Moving Castle

119 min.

Weer een sprookje van Hayao Miyazaki, bekend van onder andere Spirited Away en Ponyo.

Het verhaal in het kort vertellen, doet eigenlijk afbreuk aan de film, maar omdat er weinig mensen zijn die een film willen kijken zonder enige voorkennis ..hierbij:

Disney

Hoedenmaakstertje komt onwetend tussen een vete van een heks en een tovenaar. De heks behekst haar waardoor ze in een oude vrouw verandert, ze vlucht naar de tovenaar, kan hem niets over de spreuk vertellen en wordt verliefd op hem. Daarnaast dreigt een oorlog, is de tovenaar zijn hart kwijt en wordt zijn weigering om aan de oorlog deel te nemen hem zeer kwalijk genomen. Voeg hier aan toe  de rijkheid en kleuren van Miyazaki’s beelden en je hebt een film die je dag opfrist.

Het verhaal is naturel zoet in vergelijking met de chemische suikers van  Disney en zo propvol met wezens en gewoontes dat de nieuwsgierigheid alleen maar méér geprikkeld wordt. Laat mij meer van deze wereld zien. Voor de volwassenen zijn er boodschappen van anti-oorlog en milieuvervuiling, maar het wordt nergens door de strot geduwd.

Dit was een film die ik al enkele jaren wilde kijken en nu ik hem eindelijk heb gezien, ben ik heel blij dat het geen tegenvaller was. En weet ik zeker dat ik bij de volgende Hayao Miyazaki op de eerste rang zit, om eindelijk ‘op tijd’ eens een film van hem mee te maken.

Howl’s Moving Castle, Disney 2004

Advertisements

Clicking her heels

Saturday, early morning, and twenty-four-year-old Amy Marsh was running through her checklist, trying to keep a lid on her mounting excitement.

Man denkt dat schoenverslaafde vriendin vreemdgaat en verkoopt daarom al haar schoenen op eBay. Vriendin reist vervolgens de wereld over om haar schoenen terug te krijgen. Het is tenslotte chicklit.

De reis hangt aan elkaar van onwaarschijnlijkheden en plaatsvervangende schaamte. Sta vooral niet stil bij logica en de realiteit. Daarentegen zijn de karakters allemaal redelijk makkelijk leuk te vinden, de kleding en locaties gedetailleerd beschreven maar niet tot het irritant wordt en kan de lezer gelukzalig zuchten bij het einde.

Meer is er ook niet te vertellen.  In de categorie van chicklits: zeker een zeven.

Clicking her heels, Lucy Hepburn, Avon 2007

The Bad Fire

On a hot Monday night in early Summer Jackie Mallon went on a leisurely pub crawl.

The Bad Fire is een what the hell happened in plaats van een rechtdoorzee whodunnit. Natuurlijk komt aan het einde wel uit wat er waarom is gebeurd en wie er achter zat, maar auteur Campbell Armstrong doet eerst zijn best om een wereld en haar karakters op te zetten.

Het verhaal is simpel: verloren zoon komt terug naar zijn moederland (vanuit Amerika naar Schotland) voor de begrafenis van zijn vader. Die blijkt echter vermoord. Niet lang daarna beginnen andere doden te vallen en is er onwillende politie die weigert connecties te zien. Gelukkig is de zoon een agent en kan hij het hele stinkende zaakje zelf oplossen.

Ik haalde TBF uit de bibliotheek omdat ik dacht dat het van een andere auteur was. En Campbell Armstrong had vrij veel gemeen met Kelly Armstrong (naast de kaften) in schrijfstijl, wereldschepping en oog voor (goor) detail. In gestaag tempo wordt de knoop van de moord ontrafeld, ondertussen heel Glasgow in map brengend (een detective met reisgids-elementen, dat was ik nog niet eerder tegen gekomen).

Het is een verhaal dat je bent vergeten zodra je het boek uit hebt, maar dat is natuurlijk niet erg. Als diepgravende detectives met karakter iets voor jou zijn: rap naar de bibliotheek.

The Bad Fire, Campbell Armstrong, HarperCollins 2001

The history of history: a novel of Berlin

The oceans rose and the clouds washed over the sky; the tide of humanity came revolving in love and betrayal, in sky scrapers and ruins, through walls breached and children conjured, and soon it was the year 2002.

Oh.  This book starts with a woman who misses from her memory  a recent period of her life . Next thing that happens is that -to her eyes- every building in Berlin has turned to flesh. After that, it gets steadily more weird.

At first, that frustrated me. I plodded through the hallucinations, dialogues with Magda Goebbels and visits to a blind Nazi doctor.  Until I realized that this insanity is her reality and I decided that I would simply piggyback along. This brought me to the bodyguard of Hitler, a ghost of a Jewish woman that killed her children in prevention of the camps and a hawk-woman.

The parts about World War II are the most interesting, but like the parts about main character Margaret, don’t satisfy any question. Towards the end of the book, the author poses a question: ‘Would it tax the imagination to propose that Margaret was sane?’. Yes, it would, very much so and I don’t have any urge or sympathy to do so. I sighed a frustrated breath of release when I finished this book.

The history of history: a novel of Berlin,  Ida Hattemer-Higgins, Faber and Faber 2011

A visit from the Goon Squad

It began the usual way, in the bath room of the Lassimo Hotel.

A visit from the Goon Squad begint met Bennie en zijn assistente Sasha. Hun verhalen zijn al interessant, maar de auteur vond dat schijnbaar niet genoeg. In de verdere hoofdstukken volgt een kleurrijke verzameling aan mensen die ooit in het leven van Bennie en/of Sasha de revue zijn gepasseerd. De kinderen van de kennis van Bennie, de man waar Sasha haar eerste crush op had.
Dit heeft zeker zijn charme, want elk van de karakters heeft een verhaal dat de aandacht van de lezer vast houdt, maar op deze manier weet ook niemand hoe het voor de karakters afloopt. Je dipt (in sommige gevallen heel) even in een flinke hoeveelheid levens, alsof je op een terrasje zit en een uur mee mag luisteren naar iedereen in de buurt.

Desondanks stelt dit boek na het realiseren van deze opzet geen moment teleur. De muziekindustrie passeert, verschillende locaties binnen en buiten Amerika worden sfeervol opgezet en de verhalen van de karakters zijn, hoe absurd soms ook, nergens karikaturaal.  De schrijfstijl is luchtig en er is een goede kans dat de lezer klaar is met dit boek voor hij/zij het doorheeft. Gewoon even lezen en meedobberen met de vreemde levens dus.

A visit from the Goon Squad, Jennifer Egan, Knopf 2010

War Horse

146 min.

Ook wel bekend als: Echt niet Black Beauty voor mannen.

DreamWorks

War Horse is het verhaal van het paard Joey, van veulen tot pensioen. Zijn eerste menselijke vriend is Albert, die hem alles leert waardoor hij zo’n goed ‘oorlogspaard’ wordt. Want de Eerste Wereldoorlog komt er aan en Joey wordt verkocht. Daarna volgt de kijker aan de hand van het paard (dat wordt gestolen, doorgegeven, bedreigd) het verloop van de oorlog. En die is keihard.

Het is een film van Steven Spielberg, dus af en toe krijgt de kijker te nadrukkelijk door de strot heen geduwd dat het een Dramatisch of Lief moment is. Ook zijn de passerende karakters niet uit zulk hout gesneden dat hun lot een indruk achter laat.
Daarnaast is het onderwerp genoeg om een indruk achter te laten. Spielberg laat de oorlog op zijn lelijkst zien. Deserterende kinderen worden doodgeschoten, paarden worden tot sterven aan toe afgebeund, gezinnen worden uit elkaar getrokken. Het is genoeg om een fikse hekel aan de mensheid te ontwikkelen. Gelukkig is er een bijna happy ending waarna je verdwaasd en misschien een beetje down de bioscoop kunt verdwalen.

Zou ik deze film aanraden? Nee. Afraden ook niet, echter. Het is een film voor als je het boek hebt gelezen, voor als je de oorlog interessant vindt, voor als je van paarden houdt (maar kijk dan wel op verschillende momenten weg). Verder is het een ongebalanceerd sprookje dat op de verkeerde momenten de camera te lang stil laat hangen.

War Horse, DreamWorks 2011 (nu in de bioscoop)

Whip it

Fox Searchlight

111 min.

Een film die over een sport gaat waar veel mensen nooit van hebben gehoord maar rolschaatsen en kick ass vrouwen inhoudt (rollerderby).
Maar wat was ‘ie charmant. Eens niet geglazuurde locaties met Barbie-karakters, maar een geloofwaardig gat in Niemandsland met een (bijna) geloofwaardig  verveeld hoofdpersoon (het blijft wel Ellen Page, die ‘onbegrepen puber’ waarschijnlijk in haar slaap kan spelen) en verdraaid leuke bijpersonen.

Het verhaal: Bliss (Ellen Page) wordt door haar moeder steeds in schoonheidswedstrijden  ingeschreven, terwijl ze (want ze is een tiener) hartstikke anti is. Dan ontdekt ze rollerderby, doet auditie en wordt natuurlijk als nieuw talent gekozen.
De bad guy is een ander team, de love-interest zit in een bandje, de ouders weten er natuurlijk niets van af, het is allemaal gesneden koek.

Whip itis dan ook niet meer en minder dan levenslessen, lol en liefde in een origineler jasje dan normaal, waardoor het kijken er van een vermakelijke ervaring is. En zelfs het einde levert een kleine verrassing op, waardoor de film zeker een Boy meets girl en Coming of Age verhaal met een pluspuntje is.

Whip it, Paradiso 2009