Featured

Hi // Hallo

En de akker is de wereld

‘s Middags was het altijd zo warm, dat de kinderen in beweging moesten blijven om hun voeten niet te schroeien, met kleine dribbelpasjes, zo licht mogelijk.

Oorlog is niet alleen maar geweld en vernietiging, het is ook vluchtelingen, ontheemd zijn, misplaatst worden. Ineens niet meer een persoon zijn, maar vee. Of men ze nu met of zonder goede bedoelingen bekijkt.

Een boek uit 1947 dat in 2015 opnieuw is uitgebracht. Zijn er tegenwoordig ook goedbedoelende families die gevluchte kinderen opnemen, of is dat juist iets dat weer gedaan moet worden? Ook als er zoveel risico’s bekend zijn?

En de akker is de wereld is vol met kleine gevechten. Voor een normaal leven, tegen ziekte en vooroordelen, voor de familie, tegen de wanhoop. Goede bedoelingen zijn niet genoeg, maar komt dat door de bedoelingen of de omgeving?

Het is een wrang verhaal, eindelijk eens de invalshoek buiten de Nazi’s, NSB-ers en Joden. Zijn kinderen meer onschuldig? Waar ligt de grens tussen vluchten en ontwijken? Een goede re-publicatie.

En de akker is de wereld, Dola de Jong, Querido 1947

The Giver

Het was bijna december, en Jonas begon bang te worden.

Dit is een boek waarvan ik snap waarom het verfilmd is, maar ik denk dat het boek juist sterker is omdat de lezer langzamer ontdekt wat er allemaal mis is. Beeld verklapt makkelijker sneller iets.

Want dat er iets mis is, is wel duidelijk. Geen emoties, geen ‘wild gedrag’, relaties die worden toegedeeld en ingedeeld door een raad? En dan zijn er ook nog fysieke ervaringen die de hoofdpersoon niet mag hebben.

Gelukkig wordt hij uitgekozen voor iets heel bijzonders, en zoals wel vaker met iets bijzonders komt het met wat lelijke realisaties. Het brengt wat vragen mee over persoonlijke vrijheid, het grotere goed, en hoe emoties en (onderbuik)gevoelens de samenleving beïnvloeden.

Het einde is nogal abrupt. Natuurlijk zijn er vervolgen.

The Giver, Lois Lowry, Lannoo 2015

13th

100 min.

13th-netflixAren’t there documentaries with happy/happier subjects? Of course there are, but isn’t a documentary supposed to educate? About things that may not be a day-to-day subject for a lot of people? I think 13th is smack right on that with it being about the USA prison system and how black people suffer from it.

This isn’t an emotional appeal, this is layers and layers of facts and numbers and statistics showing how authorities use everything in their power to control the minority population. How there’s no equality in punishment for the same crime, how there’s no fairness and that believing in the system is more than naive, it might be lethal.

It’s the strength of the people featured that prevent you from completely circling down the drain of ‘Is this really society’. People that keep speaking up, that keep fighting, the Davids to the  many-headed Goliath.

Ignorance is not an argument. Know what’s wrong.

13th, Netflix 2016

A Wrinkle in Time

It was a dark and stormy night.

This was a cooler experience than expected. I expected a children’s book from another age, not a mix of Abarat, Narnia and love of science. There’s discussions of religion, space travel and personal development.

And it all starts with a missing father and strange creatures asking Meg, her weird brother, and a popular boy for help. All three of them are essential – for different reasons – in the fight against the scary dark. It’s all very visual and vibrant, and I’m quite curious about how and how much it will be shown in the movie that’s made based on it.

It’s a children’s book like one of those that are mentioned in fiction, and reading it as an ebook somehow felt like I was missing part of the experience. Yes, there are some questions raised, but they are the kind you accept as unanswered because they don’t sabotage the story and/or we know an answer might follow (there’s a lot more books in the series).

I read this for a Book club, and I didn’t even feel like it was a waste of time. Which sounds like little, but means that I feel like it added to my Books Read, instead of subtracted.

A Wrinkle in Time, Madeleine L’Engle, Farrar Straus Giroux 1962

Het geluid van vallende sneeuw

Van bovenaf gezien leek Japan alle beloftes in te lossen.

Net zoals met Krekel, krekel was dit een boek dat ik gedeeltelijk wilde lezen om meer buiten de westerse wereld te lezen. Het geluid van vallende sneeuw scoort daar iets minder op omdat het door een Nederlandse wordt geschreven.

Dit is dan ook één van de punten die ik heb tegen het boek. Vooral in het begin kruipt er af en toe nog wat ‘Rare jongens, die Japanners’ in. Natuurlijk oordelen we vanuit wat we kennen, maar het is toch lastiger kijken naar het onbekende wanneer iemand anders zegt ‘Jeetje, wat vreemd’ voor je zelf dat besluit kunt maken.

De andere punten dan? Die paar pagina’s over Regnerus’ achtergrond halen de complete Huh, Japan-ervaring omlaag, maar dat is het ook wel. Verder laat het verschillende kanten van het land zien, topografisch en sociaal, is de taal benaderbaar en de invalshoek (voor een kunstenaarsbeurs naar de andere kant van de wereld) iets origineler dan Zoek Jezelf.

Niet slecht dus, voor een kijkje in een Aziatisch land. Maar dat zeg ik als onwetende Nederlandse.

Het geluid van vallende sneeuw, Jannie Regnerus, Wereldbibliotheek 2006

Uprooted

Our Dragon doesn’t eat the girls he takes, no matter what stories they tell outside our valley
I read stories by Naomi Novak before, and definitely loved her way of world building and kind of clean (fantasy sometimes can be quite fussy) tone of voice and writing. Uprooted was mentioned a lot in the past year, so I added it to my list and – when noticed that it was a hefty 600 pages – got even more excited. This author offered good fantasy stories, let’s do this!

Uprooted is a clunky, dull, stuffed C-History story that can’t even be brightened up by cool elements. The characters one sympathizes with are the horses.The victim that is around to give the main character a more human, caring side, is a more interesting character, but is only used for a sympathy vote. There is a romance that isn’t really a romance, and is there anything the protagonist enjoys? Is there something more she does than just being?

I don’t know if Novak wanted to make a Serious, Epic fantasy novel, but she ended up with a brick with some fantasy elements. A few, that is.

Uprooted, Naomi Novak, Random House 2015

Het boek Ont

Het was dinsdagavond kwart voor acht en een van de laatste dagen van oktober in het roemruchte stervensjaar van de gulden, dat schitterende, harde betaalmiddel met zijn waaier van kleurige biljetten als de staart van een paradijsvogel, dat met goedvinden van de kroon door de directeur van De Nederlandsche Bank verkwanseld werd door een grauwe eenheidsmunt waar er al zoveel van zijn en die de ‘euro’ wordt genoemd.

Ik had bijna net zo vaak medelijden met deze man als dat ik hem een down right sukkel vond die wel een schop onder z’n kont mocht ontvangen. Weer zo’n navelstaarderig ei waar al zoveel boeken mee worden volgeschreven, tot er ineens een moment van inzicht en realisatie langs kwam. Zijn mensen minder vervelend wanneer ze het zelf weten?

Terwijl je met een naam als Isebrand toch makkelijk voor een geweldig, woest interessant persoon had kunnen gaan. Wie weet wat die man wel aan Nederland en/of de rest van de wereld had kunnen bijdragen. Maar nee, zelfs het call center lukte niet. Hij heeft een groep opgestart voor andere mannen die ook hun post niet durven te openen, hij fladdert rond uitzendbureaubaantjes en ..dat is het.

Tot een Inspirerende Man man in zijn leven komt. Meckering Weet dingen, en als dat niet zo is, blijft hij wel praten tot het wel zo is. Natuurlijk kan zo’n type net zoveel goeds als schade doen, maar het is wel spannend.

Zo blijft Het boek Ont schuiven tussen ‘wat een sukkel’ en ‘man, je kunt beter, je bent beter’. Meerdere navels waar naar gestaard wordt, misschien wel inclusief die van de lezer.

Het boek Ont, Anton Valens, Augustus 2012