Featured

Hi // Hallo

Commandant Konijn

De kogel van een MI6 maakt geen grote gaten: 5.56 millimeter in doorsnee, minder dan een pink, maar eenmaal binnen in je lijf verandert hij in een dodelijk klein monster dat door je ingewanden ploegt.

Alles went, ook oorlog. Van alles kan verslavend worden, ook oorlog. Auteur en journalist Michel Maas maakte verschillende mee, en schreef daarover.

Maas zit vooral op de Balkan, maar volgt oorlog, potentiële oorlog, ook naar Thailand. Het dagelijks leven is de juiste bron vinden om op de juiste plek te komen: in het belegerde dorp, naast het mijnenveld, bij de begrafenis van een kind. De journalisten en fotografen worden ook voor van alles uitgenodigd door de lokale bevolking; als zij er zijn geweest, als er over geschreven wordt, dan zal iets veranderen. Als de wereld het nu maar weet, ziet, hoort, dan moet de oorlog snel voorbij zijn.

Wij weten wel beter. Maas schrijft het allemaal op, gebruikt dit ook als een excuus om achter te blijven, niet terug te hoeven naar vrouw en kinderen. Welk verschil het heeft gemaakt? Op het moment suprême  beneemt de NAVO hem zijn high en doel. Hoe te functioneren zonder oorlog?

Dit is een boek voor de (toekomstige) journalist, maar zeker ook voor ieder die meer moet leren over de Balkanoorlog(en) en hoe ongeluk in kolommen wordt verpakt.

Commandant Konijn, Michel Maas, De Bezige Bij 2017

De zoetzure smaak van dromen

Mijn moeder gelooft dat je altijd de hoofdingang moet nemen als je een gebouw voor de eerste keer betreedt.

Héé, een roman (is het ook een roman als het nonfictie is?) met hedendaagse Chinese elementen, zoals ik al een poos naar op zoek was (op de passieve manier)! Het speelt zich zelfs grotendeels in de recente geschiedenis (jaren tachtig en negentig) af, desalniettemin komen Mao’s en de Revoluties’ jaren toch nog even langs. Bijna net zo vaak als het hoeveelheid () in deze alinea.

Zoals de ondertitel zegt, gaat het om opgroeien in het Chinese familierestaurant. Eentje dat in Friesland staat, niet bepaald een multi-culturele, volle omgeving waarin iemand op kan gaan. De familie Li is anders van de meegegeven lunch tot aan de weekend/avondinvulling (altijd werken in het restaurant).

Het restaurant is een groot onderdeel van het leven, maar Sun gaat zeker verder. Dit is meer dan zeer smakelijk klinkende omschrijvingen van keuken en maaltijden, dit is achter de deuren van de immigrant. En dat doet ze nuchter, verhelderend.

Het zijn ook mensen, die van de Chinees. Dat weet je zeker na dit verhaal.

De zoetzure smaak van dromen: het familieverhaal achter een Chinees restaurant, Sun Li, AmbolAnthos 2016

The Wedding Party

110 min.

The world is a global village: how else would I have discovered a Nigerian movie (and had been able to watch it through Netflix, thanks Netflix)?

The-Wedding-Party-posterThe glorious years of endless amounts of fun romantic comedies seem to have come and gone, so I take everything recommended. It’s not essential, it adds some fun variety between everything Marvel churns out versus Oscar material. The Wedding Party was recommended with ‘Not as dramatic and all over the place and most Nigerian movies. And cute.’  So yes, sure, why not.
If this wasn’t ‘not as’, I’m curious about the usual level of hysteria and dramatics. Because in this movie there’s plenty of yelling, fake fainting, (muttered) insults and musical introductions. As in – families are introduced with dancing. This might be a regular Nigerian wedding thing, but it definitely changes up the well known wedding mile. Anyway, the drama has a valid reason (of course): the husband’s family doesn’t think his future wife is good enough for him, the wife’s family handles the insult with as much grace as a hippo in a mini pool.
It’s fun though. It’s loud and weird and kind of all over the place, but it’s clear what everyone’s place is and how this story is going to end. In case you need a romantic comedy, here you go.
The Wedding Party, FilmOne 2016

Chappie

120 min.

Vaak genoeg proberen actiefilms de Gevoelige Momenten de kijker door de strot te duwen: “hier, kijk, we zijn meer dan explosies en geweld!” Chappie doet dat beter, maar maakt er op andere gebieden weer een onherleidbaar zooitje van. Is dit een science fiction film, een buddy movie, avontuur? En waren de artiesten van Die Antwoord echt essentieel?
Chappie filmposterNu is ‘essentieel’ bij een film als deze natuurlijk een woord dat heel los gebruikt kan worden. Een verhaal over politierobots en artificiële intelligentie en nature versus nurture had op een niveau terecht gekomen waardoor je er nog een maand over doorpraat. Het werd Chappie. Een Johannesburg waarin de politie gesteund wordt door robots en zo (eindelijk) flinke successen tegenover misdaad kan behalen. De slechterik is de jaloerse meneer die liever zijn robot gebruikt ziet, terwijl de ingenieur van de robots liever nog wat menselijkheid aan ze toevoegt. De mislukte criminelen (Die Antwoord plus één) zijn de katalysator die het bij elkaar brengen. Zij willen namelijk ook wel zo’n robot, maar door het experimenteren van de ingenieur krijgen ze eentje met zoveel AI dat ze ‘m helemaal moeten opvoeden.
Zo zijn er gecharmeerde glimlachjes door Chappie‘s acties, maar vooral een boel vragen. Hoe lang is dit al bezig, waarom communiceert dit bedrijf zo slecht (intern), ALLEMENSEN hoeveel criminaliteit is er wel niet in deze stad? Is dit iets hoopvols, een aanklacht, en zo ja, waartoe precies? En moeten we nu wel of niet bang zijn voor AI?
Het zwabbert door tot het einde, om af te sluiten wanneer het interessant wordt. Lap, weer geen District 9 van Neil Blomkamp.
Chappie, Kinberg Genre 2015

The Readers of Broken Wheel recommend

The strange woman standing on Hope’s main street was so ordinary it was almost scandalous.

Cutely annoying, not annoyingly cute (which I think is weird to say as both a negative or positive critique, by the way). And I say this because the main character takes her time with growing a spine and taking her place in the world, and that her surroundings are one-dimensional small town cliches for a while. This book needs a bit of your patience.

But darn it if it doesn’t turn out to be adorably charming, with just the right amount of quirk to save you from having to roll your eyes.

A Swedish tourist visits a small American town and stays. She comes alive, the town comes alive around her. There’s plenty of love for books, and a belief that there’s a book for everyone. There’s romance, on different levels.

And just like that, the fish-out-of-water plot turns into love-for-life. Life lessons for everyone, cuteness all around, a novel like a biscuit with unexpected great tasting filling.

The Readers of Broken Wheel recommend, Katarina Bivald, Chatto & Windus 2015

Het huis achter de wilgen

‘Hoor je dat geluid, hoe het aanzwelt? Een beetje dreigend, en toch voelt het vertrouwd.’

De flaptekst en samenvatting op de achterkant verschilden zo met elkaar dat ik bijna dacht dat één van de twee op het verkeerde boek terecht waren gekomen. Zo zie je maar weer hoe belangrijk een begeleidende tekst kan zijn.

Beiden hadden meer of minder gelijk, dat wel. Een beetje vals spelen van Mariëtte Haverman, er worden twee verhalen uit twee verschillende tijdperken gevolgd. Virginia Wyndham is de buitenstaander in het Drentse riet in de jaren twintig. Marijn Onderland is in 2015 ook de buitenstaander, die Virginia en haar verhaal ontdekt, en het misschien wel als onderdeel van het business plan voor een vakantiepark kan gebruiken.

Nederland zag er nooit eerder zo mistroostig, geheimzinnig, feeëriek en dromerig uit. Geen wonder dat de mensen in contact komen met het gebied veranderen, hun ijkpunt verliezen. Dit boek is geen aanklacht, het is een verzameling geheugensteuntjes over relaties, geliefden, kapitalisme, milieu, werk. Geen slechteriken of levenslessen, maar het riet.

Het huis achter de wilgen, Mariëtte Haverman, Cossee 2015

Consider the fork

A wooden spoon – most trusty and lovable of kitchen implements – looks like the opposite of “technology,” as the word is normally understood.

Now this is my kind of non-fiction, and not just because of the subject. Clearly written with fun and love for the subject, it’s the kind of books that makes you share facts with a smile. Not a school book, but a book of knowledge.

Consider the fork is about your kitchen, kitchens in the past, kitchens in the future. It’s about ways to prepare food, about utensils, about how certain foods and materials have influenced our diets and diets around the world. It explains why the Japanese are satisfied with using only one knife, while the Western world prides itself on a case full of them. Why the wok was for the poor, and why fridges were looked at with suspicion. It’s a history book through the kitchen.

Bee Wilson adds anecdotes, but never makes the story about her. It’s excitement and facts thrown together, making it a very tasty stew (no, I couldn’t resist such a corny metaphor).

Consider the fork, Bee Wilson, Basic Books 2012