The Diviners

In a town house at a fashionable address on Manhattan’s Upper East Side, every lamp blazes.

Yay, finally! It feels like this book has been on my list for at least five years, but because it’s 2016 and the book was published in 2012, that’s not possible. Anyway, it felt like a long time. And now I finally read it.

First of all, for ‘YA’ it’s a big novel, over 500 pages. Secondly: there’s no love triangle. Adjust to that, and add Roaring Twenties, diverse characters with diverse motivations, and a scary edge that keeps it just teen friendly enough.

Something bad is happening, and it isn’t impeding economical doom. Luckily the main characters all have some kind of power, they just have to stay alive long enough to understand it and the reason for having it.

It’s the first book of a four book series, but luckily Bray doesn’t go for huge, annoying cliffhangers to invite you to hang on. The story itself manages to do that.

The Diviners, Libba Bray, Little, Brown and Company 2012

Dior and I

90 min.

Oei, wat mooi. En oei, wat een gedoe, zo’n modehuis runnen. Dior and I vertelt over Raf dior_and_i_posterSimons’ eerste collectie bij Dior, en hoe dat dan wel werkt, zo’n haute couture huis.

Dat had makkelijk net zo gelikt en gesmeerd als een advertentie kunnen worden, maar Dior and zijn personeel hebben gelukkig toegestaan om heel het proces te tonen, met frustraties en fouten. Hierdoor wordt het in ieder geval menselijker en geloofwaardiger, zonder de magie van stuk-stof-verandert-in-haute-couture kwijt te raken.

Daar moet men wel ondertitels voor dulden, en misschien een ietsie pietsie beetje interesse in kleding en mode hebben. Verder is het gewoon een mooi en arbeidsintensief verhaal.

Dior and I, Cim Productions 2014

Juliet Takes A Breath

Dear Harlowe,

Hi, my name is Juliet Palante.

Wederom een boek dat een noodzakelijke andere invalshoek biedt. Een Puertoricaanse lesbische tiener uit de Bronx die handvaten nodig heeft voor opgroeien, identiteit, feminisme en seksualiteit.

Maar leuk en lief en frustrerend en interessant, echt waar. Juliet worstelt nog met haar identiteit en uit de kast komen, maar heeft veel hulp van een boek. Na een enthousiaste mail naar de auteur mag ze langs komen voor een stage, waardoor ze ook nog moet leren omgaan met een compleet andere omgeving (Bronx naar Portland).

Juliet is heel erg een tiener, maar wel eentje die open staat voor nieuwe dingen leren, waardoor wat-een-tiener-frustraties bijna niet op komen borrelen. Ja, ze is koppig en ongeduldig en wantrouwend, maar ook zelfstandig, nieuwsgierig en kan kritiek aan.

Het boek leest als een technicolor sneltrein, en ik kan mij niet herinneren wanneer ik het voor het laatst zo’n ontiegelijk menselijk YA heb gelezen. Dus doen voor de invalshoek, maar zeker ook voor de lol.

Juliet Takes A Breath, Gabby Rivera, Riverdaleave Books 2016

Rabid:

Ours is a domesticated age.

Niet voor tijdens het eten.

Wanneer je non-fictie wilt lezen hoeft dat niet per se een (auto)biografie te zijn, natuurlijk. Rabid gaat over rabies, de verspreiding er van, de mythologie er omheen en het gevecht er tegen. In (ranzig) detail.

Vooral het geschiedkundige deel biedt veel informatie, en connecties naar zowel vampieren en weerwolven en hun bijbehorende mythes zijn onsmakelijk maar interessant. Het wordt alleen later in het boek langzaam in de herhaling valt, en vaker terug grijpt naar eerder genoemde feiten dan nodig in een boek van plus minus 300 pagina’s.

Het is dus het soort non-fictie dat je naast een ander boek leest, af en toe een hoofstuk. Op die manier leer je over de ziekte zonder je af te vragen waarom het al zo bekend klinkt.

Rabid: A Cultural History of the World’s Most Diabolical Virus, Bill Wasik & Monica Murphy, Penguin Books 2012

Between The World And Me

Son, last Sunday the host of a popular news show asked me what it meant to lose my body.

Required reading, indeed.

Coates gives the reader a view of his world, one he shares with a lot of black Americans. It’s a letter to his son, it’s a reality check for everyone outside this world.

A world in which your body isn’t your own. In which there is no safety from society, authority, their own surroundings. In which police violence isn’t just two years old and a news item, but a reality you grow up in.

It’s plenty of ugly truths, but Coates’ love for his son, his family and his people (the people the rest of society only wants to use, not accept) prevents this letter turning into a wall of tears.

We have to know this angle, because ignorance supports a status quo that doesn’t include every human being.

Between The World And Me, Ta-Nehisi Coates, Spiegel & Grau 2015

Ayanda and the Mechanic

105 min.

I probably mentioned before how location and people used can inject originality into a (stale) story.
Because yes, Ayanda is a plucky, stubborn young woman who needs to Let Go and Learn Things, and has love right in front of her, but can’t see it.

ayanda-and-the-mechanic-posterBut instead of this being a white story in the USA, it’s a black story in South Africa. And these facts aren’t even the main reason for all the added colour, that’s Ayanda’s amazing outfits.

Ayanda tries to keep her deceased father’s garage up and running while her family is less than supportive. Things happen, tears are shed and so on. Ayanda and the Mechanic is just a little bit too long but still leaves you with a happy heart. It’s so nice to see women prosper and learn.

Ayanda and the Mechanic, ARRAY 2015

The Buried Giant

You would have searched a long time for the sort of winding lane or tranquil meadow for which England later became celebrated.

I don’t even know why I gave Ishiguro another chance. Maybe because others did love Never Let Me Go and I just wanted to understand.

I still don’t, and I think I’ll be fine without his work, especially this novel. It’s too slow, the tone grates, it all feels like fighting through cold porridge: no satisfaction in the end.

While there is a kind of interesting element. There is a strange mist that takes everyone’s memories. Add in some mythology (this is the time after King Arthur), unreliable narrating and well, it could have been discomforting and exciting.

But no, everything trudges on until it suddenly doesn’t. Gone, done. As I am with this man’s work.

The Buried Giant, Kazuo Ishiguro, Alfred A. Knopf 2015