Preparation for the Next Life

She came by way of Archer, Bridgeport, Nanuet, worked off 95 in jeans and a denim jacket, carrying a plastic bag and shower shoes, a phone number, waiting beneath an underpass, the potato chips long gone.

It took me four days after finishing this before I felt like I could shape an opinion about this story. At first I was just hugely relieved that I was done.

This novel is closer to a news bulletin, a history story or a sociological essay. This isn’t entertainment or escape, it’s too brutal and slogging, the number of light and happy moments much too little.

So why would you? How many people pick a book that will darken their day considerably? As with non-fiction: to know. To remember that there is a world outside the familiar one. And in Zou’s path there can be find a little spark of motivation, while Skinner’s fall just shows the urgency of supporting veterans mentally. With my previous reads of De Gele Vogels and Terug naar normaal this month’s themes turn out to be mental health and war.

I agree with other reviews that the addition of a certain character is unnecessary, and his chapters could be skipped. They just add more violence, despair, and lack of reasons for existence.

Preparation for the Next Life, Atticus Lish, OneWorld 2014

Beaches

123 min.
Why didn’t I watch this sooner? And why did I had to dig down to the eighties for a Female Friendship Is Awesome kind of movie? How do I get my hair like Bette Midler’s red curls?

beaches-movie-posterBeaches is the story of Hilary Whitney and C.C. Bloom. Two young girls from very different backgrounds start a friendship. Of course, as friendships go, it’s not just roses and happiness. One of them grows up a lot more colourful than the other (Midler’s C.C., who goes all out in outfits and hairdo’s to fit her star studded career path), fights happen and are resolved again. It’s almost completely focused on the two women and how they evolve. Heck, there’s even conversations that aren’t about men, making this a Bechdel-friendly movie.

But? Yes, friendships don’t always end well, even if the people involved don’t want them to. It gives a tad more weight to the happy fluffiness — because it’s so very clear that Hilary and C.C. are the Real Friendship Deal. The movie’s balanced enough to not hurt your teeth, just your heart.  Still, it’s worth the fun and colour of it all. A classic on the softer side of things.
Beaches, Touchstone Pictures 1988

Terug naar normaal

Soms kun je in de grootste problemen raken door je op een receptie met je eigen zaken te bemoeien.

Alsof men nog meer redenen nodig had om niet in de VS te willen wonen. Wordt je er niet ziek, dan zorgt Big Pharma (geen sprookje) er wel voor dat je jezelf als ziek beschouwt. Een psychiater vindt het uit de spuigaten lopen en poogt een kijkje achter de schermen te bieden.

Deze Allen Frances werkte mee aan verschillende encyclopendiën over psychiatrie (de DSM reeks), en zag zo hoe gezondheid vervangen werd door geld en meer geld. Aan gezonde mensen kun je veel minder verdienen dan aan zieke, dus zorg er voor dat men zich ziekt voelt of het vreest.

Frances laat het niet alleen bij de tijd van DSM-V, natuurlijk niet. De geschiedenis van psychiatrie en psychiatrische ziektes en hoe de samenleving zij behandelt(/de) mag er ook bij. Daardoor wordt er wel herhaling aan de informatie toegevoegd.

Want zelfs als het geen algemene kennis zou zijn, wordt het snel duidelijk dat men door de eeuwen heen niet al te vriendelijk zijn geweest tegenover mensen met een psychiatrische afwijking. Dat men niet zo lang geleden lobotomie nog een goed idee vond, bijvoorbeeld. En dat het ook echt heel erg is dat pharmaceuten mensen alleen maar als zakken met geld zien, in plaats van mensen.

Dan zijn de precieze data over hoe ver Big Pharma wel niet gaat stukken enger. Dan laten de verhalen van winnaars en verliezers zien hoe belangrijk het is dat er vroeger dan later echt eens banden aan die groep gelegd moeten worden.

Terug naar Normaal kan dus het beste gezien worden als het naslagwerk waar het op gebaseerd is, af en toe een hoofdstuk, niet om te blokken voor het examen aan het einde van het boek.

Terug naar normaal: Inside informatie over de epidemie van psychische stoornissen, DSM-5, Big Pharma en de medicalisering van het dagelijks leven, Allen Frances, Nieuwezijds 2013

In The Flesh

9 x 56 min.

More zombies? Yes, but possibly like you’ve never experienced them before. These zombies view brains as a delicacy, they are back from the dead, and they are medicated in such a way that they are not rabid any more and need to assimilate (back) into society. The bbbc-in-the-fleshBBC sometimes likes to spin things just a bit differently, and this time they do it well.

If the pain and discomfort of having undead murderers move back into your neighbourhood, add a bit more human horror with having the neighbourhood being a small, Northern England one, and have the main character be different in another way as well: main character Kieren is gay. It’s hard to discover which one is viewed as worse.

That makes In The Flesh – possibly more than other zombie stories – a show to look at your way of viewing the other in society, and the hypocrisy of Not In My Backyard and the like. This doesn’t turn it into a Save Humankind pamphlet, which might make things even a little bit more depressing. And yet, it’s a show to watch, a pain to suffer. That darn BBC again.

In The Flesh, BBC 2013

De Gele Vogels

In de lente probeerde de oorlog ons te doden terwijl de dagen warmer werden en de vlakten van Ninive groen kleurden.

Volgens de blurbs achterop de definitieve roman van/over de Irak-oorlog. Maar daar zijn het blurbs voor, en de verdere omschrijving is zo enthousiast dat het genant is. In ieder geval, dit boek is geschreven door iemand die zelf naar Irak is geweest, en het gaat over zijn oorlogstijd en de tijd er na.

Soldaat Bartle wordt gevolgd voor, tijdens en na zijn tijd in Irak. Niet-chronologisch, maar dat is niet de enige reden waarom hij niet uit de oorlog kan ontsnappen. Voor zijn vertrek was hij gericht op de oorlog, er na kan hij het verschil tussen hem en de soldaat niet meer zien. Er is moord en moord en andere narigheid maar de complete lethargie waar het mee opgediend wordt, is nog het meest naargeestig. Ach, een kogel door het voorhoofd, ach misschien waren dit onschuldigen (bestaan onschuldigen?), ach, waarom staan we weer op vandaag? Bartle en legervriend Murphy maken een afspraak om niet nummer 1000 te worden van doden in het land, maar waarom eigenlijk? Alles is uitzichtloos.

Misschien is het sympathie voor de lezer dat dit boek minder dan 250 pagina’s heeft, omdat meer over de slechte voor- en nazorg, meer over de kapotgeschoten dorpen misschien niet te verwerken is zonder de DSM-5 nodig te hebben. Zou dit dan het boek zijn wat het noodzakelijke deel van de bevolking laat realiseren hoe fout oorlog is?

De Gele Vogels, Kevin C. Powers, Prometheus 2012

De Afvallige

Op een dag besloot een man om op een zuil te gaan zitten en er niet meer af te komen totdat hij zijn leven had overdacht.

Met ruim 600 pagina’s en flink rond gespring in tijd, is het niet zo makkelijk om De Afvallige in één zin te vatten. Nee, natuurlijk wel, maar in één zin waar de lezer ook iets aan heeft.

Het is een geschiedenisverhaal, heel, heel vroeger, met het Romeinse rijk en katholieken als nieuwe gelovigen. Er zijn drie hoofdrollen, misschien vier, misschien wel meer. Gelukkig zijn ze allemaal aan elkaar verbonden.

Men reist door het hele rijk en daarbuiten om fouten recht te zetten, vijandige overnames te stoppen, elkaar te ontsnappen. Swintharik is vervloekt, Alêtis was getuige van een massamoord, Dido probeert het verhaal van de nadagen van het Romeinse rijk te vertellen en ieders plaats er in.

Het is omvangrijk en uitgebreid en door het heen en weer springen in de tijd zal instappen niet al te makkelijk zijn, maar het verhaal wordt ook nergens taai. Het is een familie-opus zonder bloedbanden, de bekende factoren (Romeinse Rijk, Hunnen, Grieken) eens vanuit de gewone man bezien. En dat is interessant.

De Afvallige, Jan van Aken, Querido 2013

The Privileges

A wedding!

Rich people getting richer and investing it in all kinds of things, followed for give or take twenty years. If it would have been written by a woman and for a younger audience, it would have been compared with Gossip Girl.

Is this comedy, or slice-of-life? Does the family portrayed deserve sympathy or is this only a devoted piece to capitalism?

Possibly all of the above. When it’s mentioned that there’s more money “than we know what to do with” or that will last four human beings several life times, it’s easy to curl a nose up in disgust. Even when the age old Money Doesn’t Buy Happiness gets more and more support, because oh no — the rich girl has decision-stress.
And yet. Jonathan Dee manages to keep the human side of things very close. That way The Privileges stays mildly interesting, easy to read. In the end, an adult Gossip Girl with more mention of finances, less brand name dropping and more believable characters.

The Privileges, Jonathan Dee, Corsair 2011